Lies & Teije's reis website

Kalme dagen in The Scottish Borders


Home -> Europa -> Schotland -> Reisverslag Schotland -> 18 tot 21 september 2019

Woensdag 18 september, kalme dagen in The Scottish Borders

Lies haar voet is flink dikker geworden en lopen zit er de komende dagen niet echt in. Dus gaan we wat autorijden maar ook dat is na een tijdje lastig want eigenlijk moet ze haar been zoveel mogelijk omhoog houden. Daarom maken we niet al te lange ritten en mag ik eruit om foto's te maken maar omdat we minder stoppen maken we ook minder foto's.
Toegangspoort van een boederij, BowhillVandaag rijden we via een kronkelroute naar het zuiden om weer zoveel mogelijk nieuwe wegen op de kaart aan te strepen. Eerst een stuk naar het westen en daarna door de Ettrick vallei waar de Ettrick rivier doorheen stroomt en omringd is door lage heuvels. De vallei was ooit dicht bebost maar door houtkap en het grazen van schapen is daar niet veel van over. Trouwens, waar zijn ze toch, de schapen op de weg. Gewoonlijk komen we heel wat dieren op de weg tegen maar dit jaar nauwelijks. Terwijl we ook in deze vallei regelmatig over wildroosters komen, maar de meeste schapen staan toch achter gaas.
Poppen in Ettrickbridge Toegang tot EttrickbridgeEttrickbridge heette vroeger Kirkhope naar Kirkhope Tower, een woontoren die we helaas over het hoofd zien. Na de bouw van een brug over de rivier in de 18e eeuw werd de naam veranderd.In het plaatsje in het centrum van de Ettrick vallei zien we nog meer voorbeelden van breilustige clubjes die hun creaties aan verkeersborden of telefooncellen hebben gehangen. We weten niet waar deze traditie vandaan komt maar wel dat het een typisch gebruik voor deze regio is. Voor een vriendin van Lies, die ook breifanaat is, maken we wat extra foto's.
In andere gebieden hebben we wel voorbeelden gezien dat er allerlei soorten poppen buiten stonden. En tegenwoordig zijn houtsnijwerken van dieren en figuren ook populair maar in de Scottish Borders hebben we die nog niet gezien.
Cairn voor Steve Hislop bij TeviotheadWe rijden vandaag veel doodlopende wegen door onherbergzame gebieden waar vooral schapen lopen en af en toe een huis staat. En dat allemaal om mijn kaart te vullen. Maar af en toe komen we dan wel iets bijzonders tegen. In een vallei in de buurt van Teviothead zien we binnen een omheining een cairn, een stapel stenen. Dit is echter geen megalithisch monument maar een modern gedenkteken ter nagedachtenis aan de bekende motorracer Steve (Hizzy) Hislop die hier vlakbij crashte met zijn helikopter.
In Langholm maken we een stop en eten wat soep, net als de zon even lekker gaat schijnen. Tot nu toe was het een vrij grijze dag maar alweer droog en ietsje warmer dan de afgelopen dagen. Daarna verkennen we nog een paar kleine grensovergangen met Engeland die we nog niet kennen zoals bij Kershopefoot. De meeste hebben we nu gereden. Er zijn nog twee naar het oosten en een stuk of 4 naar het westen. We komen geen bijzonder huisjes of landschappen tegen en maken helemaal geen foto's, we hebben er ook al duizenden van Schotland dus op een bepaald moment nemen we het landschap toch een beetje voor 'granted'.
De Hermitage, Scottish BordersVanaf de A7 nemen we een weg naar het oosten waarvan ik niet helemaal zeker weet of we die wel of niet gereden hebben. Volgens de kaart hebben we in ieder geval wel een stukje vanaf de andere kant gedaan. Dan komen we bij een kasteel, Hermitage genoemd. In de 13e eeuw werd er een houten kasteel gebouwd dat 130 jaar later vervangen werd door een stenen versie. Het was strategisch erg belangrijk in de strijd tussen Schotland en Engeland en er is veel om gestreden. Wanneer ik foto's begin te maken komt het kasteel me toch wel heel erg bekend voor. Tuurlijk, daarom zijn we ooit (2011) vanaf de andere kant dit weggetje eens ingereden, om naar dit kasteel te kijken!
Het kasteel is gebouwd met oog op de verdediging ervan met een rechthoekig grondplan. Aan het einde van de 15e eeuw werden er torens op de hoeken gebouwd. Grote poorten doen vermoeden dat daar de ingang is maar in werkelijkheid is een klein deurtje aan de zuidkant de enige toegang tot het kasteel. Het is een imposant kasteel maar wanneer het grijs en slecht weer is ook nogal onheilspellend. Het is minstens 1x veroverd maar ging vaak in handen van anderen over omdat de kasteelheren soms verdacht werden van contact met de Engelsen en dan gedwongen werden deze strategische plek op te geven aan en volgende eigenaar.
Lies krijgt ondertussen steeds meer last van haar dikker wordende voet doordat ze die niet hoog genoeg kan houden in de auto en we besluiten naar huis te rijden. Het is slechts 44 kilometer maar we doen er toch bijna een uur over.
Het is zonnig en ik kan nog lekker even buiten zitten terwijl Lies zich op de bank nestelt met koude natte doeken en haar voet op een stoel. Er zijn leukere dingen voor een vakantie te verzinnen.

Donderdag 19 september 2019, weggetjes rijden

Omdat de enkel van Lies nog behoorlijk pijn doet, ga ik vanochtend alleen op pad. Op de kaart zoek ik een wat saai gebied uit met diverse wegen die ik nog wil rijden. Zo kan ik ze afstrepen en mist Lies geen leuke zaken. Ze liggen tussen Selkirk en Kelso maar er lopen meer wegen dan op mijn kaart staan, vooral in de buurt van Makerstoun, waardoor ik enigszins in de war raak. Sommige wegen rijd ik wel 3x en de postbode mevrouw kom ik ook minstens 3x tegen waarbij we iedere keer naar elkaar zwaaien zoals dat op de smalle wegen in Schotland gebruikelijk is. Het is prachtig weer en om 11 uur al 18 graden. De boeren zijn dan ook hard aan het werk op het land en regelmatig moet ik de berm in voor een tegemoet komende trekker. Wanneer ik ergens stop om op de kaart te checken of ik nu echt alle wegen heb gereden, stopt er naast mij een auto en de vrouw vraagt: 'Love, are you lost?'. Ik leg haar uit wat ik aan het doen ben en ze knikt begrijpend, 'ah, you want to see all of Scotland' en ze rijdt met een glimlach door.
Na 4 uur rijden ga ik terug naar Selkirk zodat we 's middags samen nog een autoritje kunnen maken.
Malcolm Memorial bij LangholmOok nu zijn er nog genoeg onbekende wegen door de uitgestrekte heuvelachtige gebieden ten oosten van Langholm. Het landschap is bedekt met gras en heide die vakkundig door schapen worden bijgehouden. De helft van de 3 miljoen schapen in Schotland leven in het zuiden van het land en de meeste worden gehouden voor de wol. Wanneer we Langholm naderen zien we een obelisk op een heuvel staan, het Malcom Memorial. Het is een gedenkteken voor Sir John Malcolm, een soldaat en diplomaat die in 1833 stierf. Als 13-jarige ging hij naar het Verre Oosten als junior officier waar hij een groot deel van zijn leven doorbracht. In 1811 werd hij geridderd voor zijn verdiensten voor het Britse rijk.
Gilnockie Tower, centrum van de clan ArmstrongVerder naar het zuiden zien we Gilnockie Tower, bijna 5 eeuwen oud en een mooi voorbeeld van een Schotse woontoren met 5 verdiepingen. Het is in de jaren 70 volledig gerenoveerd en nu een bezoekercentrum van de clan Armstrong. Hier woonde ooit Johnnie Armstrong, een beruchte 'border reiver'. Border reivers waren plunderaars langs de Schots-Engelse grens die in de 13e tot 17e eeuw het grensgebied onveilig maakten. Het waren zowel Schotten als Engelsen die ook hun eigen volk beroofden. Johnnie werd uiteindelijk door de Schotse koning opgehangen. Maar het meest beroemde lid van de Armstrong clan is natuurlijk Neil Armstrong, de eerste man op de maan.
Selkirk vanuit het zuidenHet wordt niet zo'n hele lange rit en we rijden terug via Jedburgh. De thermometer wijst 20 graden aan en we gaan nog een tijdje op een terras in de zon zitten, heerlijk. En dan terug naar ons huisje in Selkirk. Op de foto kun je goed zien hoe het stadje tegen een heuvel is gebouwd met het oude centrum bovenop. Vrijwel alle stadjes in de Scottish Borders liggen langs een rivier die vroeger voor vervoer van handelsproducten werden gebruikt. Selkirk ligt langs het Ettrick Water, een zijrivier van de Tweed.

Vrijdag 20 september 2019, archeologische opgraving in Ancrum

Bewlie Mill bij Lilliesleaf Naar de opgraving bij AncrumOok al kan Lies nog niet veel met haar enkel, we gaan toch op weg naar Ancrum op onze laatste vrije dag om te kijken hoe ver men is met de opgraving van het middeleeuwse gebouw waarvan men denkt dat het de zomerresidentie van een 13e eeuwse bisschop uit Glasgow is. Net als de vorige keer worden we enthousiast onthaald door medewerkers van de lokale historische vereniging die ook veel vrijwilligers voor de opgraving levert. Wel moet ik eerst een verklaring tekenen om de organisatie te vrijwaren voor alle aansprakelijkheid mocht er iets gebeuren (in de opgraving vallen bijvoorbeeld). Lies hobbelt een stukje over het terrein maar geeft na een paar meter op, het lukt niet, en ze blijft in de auto.
De zomerresidentie van de bisschop van Glasgow? Men mag tot 2 meter diep graven in AncrumEr zijn al een aantal muren blootgelegd en men hoopt een beter zicht te krijgen op het grondplan van het gebouw. Bepaalde details wijzen op een trap, een deur of een venster. Maar wat men het liefste wil vinden is een voorwerp waardoor de ouderdom bepaald kan worden. Maar de groep heeft een vergunning voor maar 2 weken en dieper dan 2 meter graven is ook verboden. Behalve de opgraving zijn er ook workshops en rondleidingen en de site wordt goed bezocht. Op facebook kun je volgen wat er de week erna nog gevonden is. Maar er is nog geen definitieve bevestiging dat het om de zomerresidentie van de bisschop gaat. Op deze website vind je nog meer informatie.
Het is warm vandaag en de vrijwilligers zijn blij met het gekoelde water dat ze wordt gebracht maar ze zijn ook wel weer zo fanatiek dat ze na een slokje meteen doorwerken, erop gebrand om iets te vinden. Vier archeologen van de AOC hebben de leiding en proberen te interpreteren wat ze al gevonden hebben. Ik vind het ontzettend interessant (ooit wilde ik egyptoloog worden om in Egypte opgravingen te doen) en ben bijna niet weg te slaan bij de opgraving ook al gaat het om maar 3 kleine rechthoeken waar men mag graven.
Foenix op het wapen voor de Chirnside parochiekerk De Chirnside parochiekerkNa drie kwartier rijden we weer verder in de richting van de kust en nog steeds vind ik genoeg nieuwe wegen om af te strepen op de kaart.
Bij Chirnside zien we een mooie parochiekerk met een phoenix die opstijgt uit het water op het hek. Het afdakje aan de rechterkant van de kerk (rechterfoto) dateert nog uit de 12e eeuw. Er is ook nog een mooi verhaal aan de kerk verbonden: in 1674 groef de koster een graf op omdat hij wist dat de vrouw die dag begraven was met een aantal kostbare juwelen. Toen hij het graf opende bleek ze nog te leven en leefde zelfs nog een aantal jaren. Wat er met de koster gebeurde vertelt het verhaal niet. De graven zijn voornamelijk uit de 19e eeuw maar er ligt ook een Formule-1 coureur begraven, Jim Clark.
De haven van Eyemouth We pikken een terrasje in EyemouthMet omwegen komen we uiteindelijk in Eyemouth aan, een plaats aan de monding van de Eye Water rivier. Omdat Lies niet ver kan lopen, zien we niet veel van de steile kliffen bij de kust en het centrum van het traditionele vissersdorp waar ook veel gesmokkeld werd. In de pub worden we hartelijk geholpen maar in 1862 verscheen de volgende tekst in een tijdschrift: De bevolking van Eyemouth is in overeenstemming met het uiterlijk van de plaats. Over het algemeen zijn ze ruw, onbeschaafd meer dronken dan de vissers van de naburige dorpen. Coldingham Shore op slechts 5 km afstand heeft een bevolking van ongeveer honderd vissers, van een zeer respectabele klasse, sober en goed gekleed.
Kasteelpoort in Ayton, Scottish BordersEen paar kilometer van Eyemouth zien we de toegang naar het Ayton kasteel met een prachtige gatelodge die rond de poort is gebouwd. We zijn hier al vaker geweest maar kunnen het niet laten om weer wat foto's te maken. Het kasteel zelf is maar heel af en toe open voor het publiek, toevallig precies volgende week maar dan zijn wij allang weg. Je mag wel door de tuinen lopen maar dat gaat nu even niet. Op de site wordt ook nog vermeld dat het niet is toegestaan om as te verstrooien of te begraven op het landgoed.
Bordje bij kasteel Wedderburn, Scottish BordersIn de buurt van Duns zien we borden die wijzen naar een ander kasteel, Wedderburn. Maar als we voor de poort staan geeft een bord duidelijk aan dat we alleen naar binnen mogen met een uitnodiging of op afspraak en we hebben geen van beide. Je kunt het kasteel huren en het goedkoopste pakket (in het laagseizoen) kost 6.150 pond, zo'n € 6.800. Maar dan kun je een feestje vieren met 80 gasten en 26 ervan een nachtje laten slapen. Het duurste pakket met wat meer luxe voor 1 nacht is £ 10.050, dus zo'n € 11.000. Op onze kastelenlijst vind je websites met foto's en informatie over het kasteel.
Landhuis in de buurt van LeitholmEn dan is Lies wel een beetje klaar met het rijden van al die onverkende weggetjes en gaan we terug naar Selkirk, ze heeft nog behoorlijk last van haar voet en enkel. Onderweg zien we in de buurt van Leitholm nog een leuk landhuis in de verte maar als we voor elk huis dat wij mooi vinden moeten stoppen in Schotland, dan zijn we nog wel even bezig. Het land staat er vol mee.
Ik heb de afgelopen week minstens 600 kilometer aan nieuwe wegen kunnen verkennen en afstrepen op mijn kaart. Een goede buit maar de kaart vertoond nog genoeg witte plekken voor latere bezoeken.
De rest van de middag en avond blijft het heerlijk weer en morgen, wanneer we vertrekken, schijnt het nog beter te worden. Dat hebben we al wel vaker gehad, dat we op de laatste dag prachtig weer hadden. Al met al hebben we maar een paar uur echte regen gehad, op de dag dat we van in de auto zaten van Beauly naar Selkirk en verder wat spatjes. Prima vakantieweer, we hebben het wel eens anders gehad in Schotland!

Vrijdag 20 september 2019, een lange rit naar huis

We gaan vandaag een lange dag maken en de zon komt net op wanneer we om half 8 vertrekken. We hebben de veerboot van 4 uur 's middags in Dover geboekt en zijn benieuwd hoe het met het verkeer gaat. Het is 675 kilometer waarvan de eerste 135 tweebaans en aan het eind moeten we nog een stuk van de Londense ring waar hopelijk geen files staan.
We gaan het grootste deel van de dag recht tegen de zon in en vooral het eerste uur heb ik er wat last van maar als we de Schots-Engelse grens naderen verschijnen er wolken en komen we in een dichte mist terecht. Dat hadden we niet verwacht. Maar vlak voor Newcastle-upon-Tyne komt de zon weer tevoorschijn en ook de eerste 4-baanswegen. Daarna is het kilometers maken op de soms drukke, soms rustige wegen.
Sint Joristoren, CanterburyMaar we gaan goed vooruit want we zijn ruimschoots op tijd en besluiten in Canterbury nog even een stop te maken. In het centrum rijden we de eerste de beste parkeergarage in die op zaterdag een minimumtarief heeft van £ 3,90. Maar wanneer we naar buiten komen bevinden we ons midden in het centrum en een vrij tafeltje aan een terras staat al op ons te wachten. Een wandeling naar de beroemde kathedraal zit er niet in, na 7,5 uur in de auto is de enkel van Lies weer dikker geworden maar we kunnen nog wel even lekker genieten van het heerlijke weer op onze laatste stop.
Op de Noordzee, op weg naar Calais Op de Noordzee, op weg naar CalaisHoewel de bootreis op zich natuurlijk ook een rustpunt is, eerst een uur wachten in de haven en vervolgens nog 1,5 uur op de boot maar ik ben toch liever aan het autorijden. Wanneer we aankomen in Calais gaat de zon bijna onder en wacht ons nog het laatste deel van de tocht, zo'n 525 kilometer. Meestal doen we daar zo'n 4,5 uur over, dit keer dankzij files een uurtje langer. Dankzij een alternatieve route van onze navigatie valt dat nog mee want rond Antwerpen staat alles compleet vast door een ongeluk. We kunnen nog net op tijd de noordelijke ring nemen en daarna is er geen oponthoud meer.
In totaal hebben we 1200 kilometer gereden en zijn bijna 17 uur op pad geweest als we iets na 1 uur 's nachts thuis komen. We hebben de rit met onze dashcam opgenomen en verkort tot 12 minuten. Je kunt hem op ons YouTube kanaal bekijken of gewoon hieronder:


Wil je een wat langer filmpje van alleen het havengebied van Dover zien, kijk dan eens naar deze YouTube video.
Het was niet zo'n lange vakantie vooral aangezien we de eerste week niet veel gedaan hebben en de tweede week enigszins beperkt waren door Lies haar enkel, maar het was zeker weer de moeite waard. Schotland verveelt ons nooit, het land blijft een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht uitoefenen met al zijn geschiedenis, de monumenten, de geesten van het verleden, de natuur die varieert van lieflijk tot woest en, last but not least: de inwoners die het land vormen en erdoor gevormd worden. We will be back.

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven