Zaterdag 05 juni, een langdurige tocht naar Zaton, Kroatië
Het regent de halve nacht kleine druppels op de tent en we doen het 's ochtends rustig aan tot de tent goed droog is. Pas tegen half twaalf verlaten we de camping alweer helemaal bezweet. Het is zo'n 25 graden en heel erg vochtig in de lucht, gewoon benauwd. In het stadje Monfalcone tanken we nog even want we hebben geen Sloveens en maar weinig Kroatisch geld bij ons. Wanneer we moeten afrekenen weten we dat we zijn opgelicht maar we kunnen er weinig tegen doen: € 38 moeten we betalen voor bijna 40 liter, wat zo'n beetje het maximum is van onze tank. Maar de branstofmeter stond nog ruim over een kwart en de afgelopen weken betaalden we steeds rond de € 25 wanneer de meter ongeveer op die stand stond. Maar hoe leggen we dat uit aan twee glunderende Italiaanse jochies die geen woord buitenlands verstaan? Ach, we nemen ons verlies en hopen hiermee de wereldeconomie weer wat gesteund te hebben.
We zijn snel bij de grens met Slovenië maar daarna staat het vrijwel stil, een lange file tot aan de Kroatische grens. En ook daarna duurt het nog lang voordat we voorbij Rijeka en bij de kust van de Adriatische Zee zijn. De temperatuur is ondertussen flink gezakt en er is behoorlijk wat bewolking. Af en toe valt er ook wat neerslag.
We hebben ons voorbereid op een lange tocht en dat is maar goed ook want het schiet echt niet op. Er rijdt vrij veel langzaam verkeer en inhalen is meestal onmogelijk. De weg is een lange grote bocht die de kust volgt en wanneer je al eens iemand hebt ingehaald moet je uitkijken voor de snelheidscontroles want zelfs op zaterdagmiddag staan overal politiewagens met laserguns!
Af en toe klaart het weer op en het lijkt ook iets warmer te worden. Wanneer we het schiereiland naderen waarop Zadar ligt, hebben we het eigenlijk ook wel een beetje gehad. Ruim 6 uur hebben we gedaan over 300 kilometer, bocht na bocht en vaak hangend achter andere (vracht-)auto's.
Het is al behoorlijk druk op de toch vrij grote camping, en de receptie denkt dat we graag dicht bij het strand tussen alle andere mensen willen staan. Nou niet dus en we zoeken een wat rustiger plekje voor onszelf uit. Onze vriend Josko hebben we ge-sms-d (of hoe je dat nieuwerwetse woord ook schrijft) en we zien hem morgen.





