Lies & Teije's reis website

Plitvicka nationaal park, we zien overal de restanten van de oorlog


Home -> Europa -> Kroatië -> Reisverslag Kroatië -> 04 tot 06 juli 2003

Vrijdag 04 juli, Plitvicka nationaal park, we zien overal de restanten van de oorlog

Nin Nin, Adriatische kustWe worden wakker met een verfrissend regenbuitje maar wanneer de zon doorbreekt is het direkt weer warm. Toch lijkt het iets koeler (hooguit 30 graden) en we gaan weer eens een ritje maken zodat onze huid ook weer kan bijkomen van al het zonnegeweld. Allereerst rijden we naar Nin, ten noorden van de camping. Een klein plaatsje dat nog gedeeltelijk een middeleeuwse ommuring heeft. Het is prachtig gelegen met zicht op de bergketen op het vasteland.
Anders dan in Hongarije worden we hier regelmatig verrast door nieuwe vergezichten wanneer we een bocht omrijden. Vooral door de hoogteverschillen en weidse uitzichten komen we prachtige panorama's tegen.
Op de randDeze bergketen rijden we ook over en het hoogste punt ligt op 1044 meter. Van een enkele berg in de verte twijfelen we of de rotswanden gewoon heel erg wit glanzend zijn of dat er sneeuw op ligt.
Ons doel voor vandaag zijn de watervallen in het nationale park Plitvicka, een goede 150 kilometer ver, maar we merken meteen alweer dat het niet zo snel gaat in de bergen over de tweebaanswegen. Wel hebben we weer een extra stukje snelweg kunnen nemen dat afgelopen maandag nog niet open was. Ook zat er toen nog geen personeel in de tolhokjes, maar nu wel en moeten we ook betalen. Overal zie je werklui bezig en het zou ons niets verbazen wanneer deze snelweg (van Zagreb naar Dubrovnik in het verre zuiden) dit jaar al gereed komt.
Plitvicka nationaal park Plitvicka nationaal parkHet nationale park blijkt een grote attractie te zijn waar bootjes over de meren varen en een treintje rijdt. Toegang is 90 Kuna, oftewel bijna € 11 per persoon. Wij vinden dat iets teveel om alleen een foto ervan te maken want we zijn nogal laat en we hebben al hele indrukwekkende watervallen gezien. Het meer zag er vanuit de verte in ieder geval heel mooi blauwgroen uit. Een andere keer gaan we er wel heen.
Sporen van de oorlogOp de terugweg rijden we via Gospic en in het hele gebied zie je nog de verwoestende sporen van het oorlogsgeweld: complete dorpen die zijn platgebombardeerd en verlaten; nieuwe huizen worden gebouwd naast de leegstaande en vaak dakloze ruïnes. En er is bijna geen gebouw te vinden dat niet vol kogelgaten zit. Voor ons is het maar moeilijk voor te stellen dat de oorlog al weer 8 jaar geleden (1995) is beeindigd, de sporen zijn nog zo vers.
Sporen van de oorlogVolgens de bewoners lijkt de wederopbouw eigenlijk pas dit jaar begonnen te zijn en het zal nog wel een aantal jaren duren. Maar hoelang duurt het voordat ook de psychische en emotionele schade verwerkt is en alle haatgevoelens zijn verdwenen? Ze zeggen dat oorlog goed is voor de economie, maar wij zien er geen enkel heil in. Wat een verspilling van vooral mensenlevens en daarnaast ook heel veel geld. En waarvoor???
Terug op de camping gaan we eerst bij Joško langs en we horen dat het optreden geweldig ging. Ze zijn zelfs van plan af en toe weer samen te gaan oefenen. Misschien dat we binnenkort op de website wat van hun muziek kunnen laten horen.Aan deze kant van de bergen is ondertussen de lucht weer helemaal opgeklaard en morgen gaan we er weer een stranddag van maken. Het is wel iets minder warm dan gisteren toen het om 10 uur 's avonds nog 27 graden was.

Zaterdag 05 juli 2003, een dagje werkelijk helemaal nietsdoen, heerlijk...

Hoe beschrijf je alle tinten blauw van de lucht? Van het lichtblauwe aan de horizon tot het diepe, bijna zwartachtige, blauw recht boven je hoofd wanneer je op je rug op het strand ligt. Hoe beschrijf je die warme, felle stralen van de zon die als naalden je huid tatoeëren. En dan het gejengel en lawaai van al die kinderen en andere badgasten dat samenvloeit tot een zacht geruis op de achtergrond wanneer je je ogen loom dicht doet en de wereld aan je voorbij laat gaan...
Lies op de wipEén foto maar vandaag, want deze dingen zijn niet op foto vast te leggen. Voor ons in elk geval een heerlijke rustdag. Wat kun je moe worden van zo'n dag nietsdoen in de hitte... Hoewel, 's avonds laat zijn we nog even naar de speeltuin geweest.
En nu is het tijd om nog even naar onze stamkroeg te gaan. Proost!

Zondag 06 juli 2003, een rit ten zuiden van Zadar waar veel verlaten dorpjes staan

Een vroege duik in zeeMisschien begint het wat eentonig te worden, maar na een uitgebreid ontbijt duiken we eerst weer de zee in. We moeten thuis toch kunnen laten zien dat we ook echt vakantie hebben gehouden en nu we hier toch zijn...
Haven van Pirovac's Middags hebben we het echt wel even gehad met het zonnebaden en stappen we in de bloedhete auto. Allereerst rijden we naar het plaatsje Pirovac en het valt ons op dat ze hier langs de kust al helemaal ingesteld zijn op het toerisme, alsof er momenteel op geen enkel ander gebied geld valt te verdienen. Iedereen lijkt z'n huis wel om te bouwen tot bed & breakfast of bar.
SchaapskuddeVanuit Pirovac trekken we het binnenland in, richting bergen en daar komen we tweemaal een kudde schapen tegen met herder, waarvan deze op de weg. Tekenen van landbouw zijn er niet veel en de meeste begroeiing is laag, alsof de vegetatie nog niet zo oud is. Sporen van afgebrande bomen doen vermoeden dat deze regio misschien wel is platgebrand tijdens de oorlog.
Verwoeste huizen Een nieuwgebouwd kerkjeOok nu komen we weer door tientallen verwoeste en verlaten dorpen. Soms zijn nieuwe dorpen op enkele kilometers afstand gevestigd die wel op de kaart staan in tegenstelling tot de verlaten dorpen. Het is een dieptrieste aanblik en we kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe ontredderd deze mensen moeten zijn geweest.
Af en toe is er een verwoest dorp waar je ziet dat men toch de moed heeft gehad opnieuw te beginnen: nieuwe huizen naast de oude, een nieuwe kerk en nieuwe wegen. In een stad als Zadar zijn de vernieuwingen al veel eerder begonnen, waarschijnlijk omdat er meer geld voor was.
Herinneringen aan de oorlogWanneer we terug zijn op de camping zien we dat er niemand op Joško's terras zit, dus gaan we er even heen en kan hij een tijdje rustig bij ons komen zitten. We vragen hem naar zijn oorlogservaringen. Drie jaar heeft hij voornamelijk in een schuilkelder gezeten, gelukkig net te jong om in militaire dienst te hoeven, maar een normale jeugd heeft hij zeker niet gehad. Geen onderwijs meer na z'n 15e en bijna 4 jaar lang bombardementen aangezien op Zadar door het 'eigen' Jugoslavische leger. Hij is overtuigd pacifist geworden.
Morgen gaan we nog even naar Zadar en drinken wat met hem buiten zijn werk om; dat is toch wat ontspannender en leuker. We hebben er een leuke, aardige vriend bijgekregen!

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2019 Naar boven