Lies & Teije's reis website

We gaan voor een paar dagen terug naar het zuiden van Evia, in Marmari


Home -> Europa -> Griekenland -> Reisverslag Griekenland -> 18 tot 22 juni 2019

Dinsdag 18 juni, we gaan voor een paar dagen terug naar het zuiden van Evia, in Marmari

We laden op tijd de auto in en rijden rond 9 uur weg. De boot vertrekt om 10 uur en zo kunnen we nog even koffie drinken in Gavrio. In de auto grappen we nog even over alles wat we vergeten zijn, dat doen we anders eigenlijk nooit. Maar dan bedenken we ineens dat we de internetdongle buiten hebben laten liggen. Stel je voor dat we dat pas op de boot of daarna hadden ontdekt! Snel rijden we terug en we zijn opgelucht dat we er tijdig aan hebben gedacht. Zonder internet kan ik niet meer en met de dongle zijn we onafhankelijk van de niet altijd even betrouwbare wifi in de appartementen.
Als we de ferry oprijden is het weer draaien en keren tussen de andere auto's door, iedere centimeter is bezet en we kunnen maar met moeite de auto uit. Op deze boot hebben we geen vaste plaatsen en zijn er veel meer buitendekken. Om half 1 arriveren we in de haven van Rafina. We zouden natuurlijk vanaf hier een boot naar Marmari kunnen nemen, dan zijn we er binnen een uur maar we hebben tijd genoeg dus rijden door het binnenland van Attica naar het noorden om bij Chalkida de brug over te steken naar Evia. We hadden niet zoveel zin om nog een nieuw eiland te gaan bezoeken maar waren zo gecharmeerd van het zuiden van Evia dat we daar nog een paar dagen heen gaan.
Uitzicht vanuit ons appartement in Marmari, Evia De ferry van Rafina naar MarmariTegen 5 uur zijn we bij het hotel in Marmari en we hebben speciaal aangegeven dat we een kamer met uitzicht op zee willen. De kamer ligt op de 3e verdieping, de etages eronder kijken uit op de binnenplaats. De prijs was wel wat hoger maar we hebben inderdaad mooi uitzicht op de baai, het eiland Laberousa voor de kust en de aanvaarroute van de ferry. Deze veerboot is de snelste manier om vanuit Athene naar Evia te komen. Evia is weliswaar het op-een-na grootste eiland van Griekenland maar er komen voornamelijk Grieken vakantie vieren en maar weinig Nederlanders.
Hoewel, als we het hotel uitstappen, lopen we twee Nederlanders tegen het lijf die net willen inchecken. Maar zij hebben een goedkopere kamer en zitten ergens beneden. Volgens de reisgidsen is Marmari het meest toeristische dorp in het zuiden van Evia maar net als vorige keer vinden we het er opvallend rustig en minder leuk dan Karystos, dat was veel levendiger. Ook stinkt het hier overal naar kattenpies dankzij de overvolle afvalbakken die op straat staan en nodig eens moeten worden opgehaald. Die stank en het afval zullen ook wel de reden zijn waarom we omringd worden door vliegen als we een terrasje in het havengebied opzoeken.
Terug in het hotel lijkt mijn laptop kapot te zijn, dat is even schrikken. Zijn we ons internet net niet vergeten, nu dit. Uiteindelijk blijkt het een probleem met de lader te zijn, pfff, hij doet het weer.

Woensdag 19 juni 2019, een relaxte dag

's Nachts wordt ik wakker van gekriebel in mijn bed: mieren! Honderden mieren zijn op zoek naar wat lekkers en via het bed leek ze blijkbaar een goede route en ik heb er zelfs een paar in mijn mond. Op het balkon was ons al opgevallen dat er veel mieren zitten maar we hebben alle etenswaar toch goed opgeborgen. Ik ben wel even bezig om het bed weer schoon te krijgen.
We slapen daarna lekker uit en rijden eerst naar ons stamcafé in Karystos. De ober herkent ons meteen en vraagt hoe het was op Salamina, dat herinnerde hij zich nog. We kunnen hem vertellen dat het het minst mooie eiland is dat we tot nu toe gezien hebben.
Een schoon strand met uitzich op het Ochi gebergteDaarna gaan we naar het strand dat we een paar weken geleden schoon gemaakt hebben. We hebben besloten om een melding bij het gemeentehuis te gaan wanneer de vuilnis er nog ligt maar het is opgeruimd, keurig! Maar waar we de vorige keer het strand helemaal voor onszelf hadden staat er nu een Oostenrijkse auto. Gelukkig is het strand groot genoeg maar daaraan merken we dat het toch iets drukker wordt. Later in de middag komen er zelfs nog 4 mensen bij. Het is heet maar wel bewolkt en het water is een stuk warmer dan een paar weken geleden.
Al met al hebben we een heerlijke rustige dag.

Donderdag 20 juni 2019, bergrit naar Potami

Er vliegen duizenden vlinders bij de waterval voorbij Platanistos op EviaVandaag maken we een autoritje naar Potami. Hoe verder we de bergen ingaan hoe meer vlinders we zien, tienduizenden die over de weg fladderen. Ook bij de Potami waterval vlak voorbij Platanistos zitten ze overal maar het is maar 1 soort, ze zien er allemaal hetzelfde uit. Terwijl er heel veel soorten op Evia voorkomen. Het schijnt dat de vlinders vanaf half juni uitkomen en ze lijken op het water van de rivier af te komen. We hebben geen idee hoe lang ze in leven blijven.
De waterval bij Platanistos op Evia Bij een natuurlijke bron bij Platanistos kunnen we mooi de auto eens schoon makenBij de Potami waterval stoppen we ook even om met het water uit een bron de auto te wassen want die is daar nodig aan toe, vooral door de vele zand- en grindwegen die we op Andros hebben gereden. Het is een idyllisch plekje om even te zitten en van de rust en de omgeving te genieten. Er is een paadje waarlangs je de rivier een eindje kunt volgen.
De baai bij Potami in het zuiden van Evia Het strand bij Potami in het zuiden van EviaIn de verte zien we dan de baai van Potami en het strand al liggen, maar het is nog 7 kilometer ver waar we volgens de navigatie bijna 25 minuten over gaan doen. Dat zegt genoeg: weggetjes waar Teije zo van houdt maar die ik meestal wat minder vind. Steile hellingen, veel bochten en smal. En zelden vangrails langs de weg. De Tomtom denkt af en toe binnnenweggetjes te weten maar dat zijn slecht begaanbare zandpaden. De verharde weg stopt bij het begin van het dorp dat wel uitgestorven lijkt. Van een stukje van de terugweg hebben we een opname met de dashcam gemaakt.

Wegennetwerk in het zuiden van Evia We zijn benieuwd wat dit voor gebouwtje isOp de terugweg zien we veel activiteit van vrachtwagens die onderdelen van windmolens vervoeren. Op een bepaald moment duikt een vrachtauto zo van de verharde weg een zandpad in dat vrij steil naar beneden gaat. Hij zal de weg vast goed kennen maar het ziet er behoorlijk eng uit. Net als bij Karystos een paar weken geleden, zien we ook hier een gebied vol wegen. Hier zijn het echter zandpaden en lijken ze meer de infrastructuur voor de installatie van windmolens waarvan een aantal grote parken gebouwd worden in het zuiden van Evia.
In Karystos is het tijd voor een middagpauze en Teije voert een heel gesprek met de ober over de werkomstandigheden hier. Hij werkt 40 tot 48 uur per week voor € 500 per maand. Wij vinden dat niet veel maar hij is wel tevreden met zijn werk en doet het ook duidelijk met veel plezier.
De middag brengen we door op het strand want het is erg warm. Het zou vandaag zwaarbewolkt zijn maar de lucht is helder en de zon brandt. Als we aan komen rijden zien we een vosje lopen maar we hebben jammer genoeg de camera niet bij de hand en als we stoppen is hij al weggeschoten in het lage struikgewas.
Ook vandaag zijn we niet alleen op het strand maar we ruimen wel weer een deel van het strand verder op, er is toch al weer nieuw plastic aangespoeld. Maar nu is het zo weinig dat we het zelf meenemen en onderweg in een container stoppen.
Als we terug zijn in het hotel hebben we nieuwe buren, twee Duitse dames waar we een praatje mee maken. Eentje van hen komt hier al bijna 30 jaar want ze vindt Marmari zo'n gezellig plaatsje. Wij hebben dat totaal niet, het stinkt overal op straat, de boulevard en het havengebied vinden we niet echt aantrekkelijk en de terrassen ook niet. Wij voelen ons prettiger in Karystos.

Vrijdag 21 juni 2019, nog een rustige dag

We worden vanochtend koud wakker, de airco stond iets te laag, namelijk op 23 graden. Thuis moeten we er niet aan denken dat het 's nachts warmer dan 18 graden is maar als we in Griekenland de airco gebruiken, zetten we die atijd op 24 graden.
Eilandje voor de zuidwestkust van EviaWe beginnen met koffie op ons vaste terras en daarna naar het strand. Als in de middag wat meer mensen verschijnen, vertrekken wij om nog een autorit te maken. We proberen nog een aantal drakenhuizen te zien te krijgen maar de wegen zijn smal en slecht en de laatste kilometers niet verhard. Uiteindelijk moeten we op een weggetje bijna een kilometer achteruit omlaag, door de scherpe bochten en langs de steile afgronden. Brr, blij dat ik niet rijd.
In Nea Styra, een badplaats met een paar mooie zandstranden, pauzeren we. De terassen zijn nog leeg maar in het weekeinde komen veel Atheners naar Evia. Er zijn veel Grieken die een tweede huis hebben op een van de eilanden maar doordat enkele jaren geleden de onroerend goed belasting fors is verhoogd kunnen steeds meer mensen het niet meer betalen. Dat is een van de redenen dat er zoveel te koop staat. Een andere reden is dat er voor de crisis veel gebouwd werd in de hoop op meer toeristen maar die kwamen helaas niet.
Terug in Marmari maken we nog een wandeling door het dorp maar het spreekt ons echt niet aan en rijden dan toch maar weer naar Karystos om iets te eten.
Later op de avond zeggen onze Duitse buren dat het maar zielig is dat Teije de hele avond moet werken. Ze denken dat omdat hij achter de laptop zit maar in werkelijkheid is hij gewoon internet-tv aan het kijken. Dus, geen zorgen dames, we hebben gewoon vakantie.
En om half 9 wordt dan eindelijk de rust van het dorp verstoord. Het weekend is begonnen en we zien nu voor het eerst een volle boot uit Rafina arriveren. Honderden auto's rijden langzaam het dorp uit, blijkbaar zijn niet veel mensen van plan in Marmari te blijven. Het duurt bijna 3 kwartier voordat de laatste auto's voorbij gereden zijn.

Zaterdag 22 juni 2019, de archeologische vindplaats Eretria

Omdat we veel drukte verwachten, gaan we op tijd naar het strand maar we hebben slechts 2 mede-strandgangers. Pas tegen de middag komen er nog een paar maar dan staan wij al op het punt om weg te gaan. We hebben de afgelopen dagen iedere dag nog een klein zakje met plastic afval kunnen vinden dus onze eerste schoonmaakactie van 3 weken geleden was een succes. De komende jaren komen we nog wel eens controleren hoe schoon het strand blijft.
In Karystos gaan we voor het laatst naar ons terras en nemen afscheid van de ober en de serveersters. Wie weet, misschien tot volgend jaar.
In de tuin van het museum van Eretria Het uitgebreide opgravingsterrein van EretriaVervolgens rijden we naar Eretria waar we de opgraving nog willen zien maar we zijn al aan de late kant en het is ruim anderhalf uur rijden en we zijn even vergeten dat musea vaak om 4 uur sluiten. En we zijn er om 5 voor 4 dus het heeft weinig zin meer om naar binnen te gaan maar we kunnen nog wel even de museumtuin bekijken. En ook het grote opgravingsterrein is nog toegankelijk. Eretria was een belangrijke Griekse polis (stad) in de 6e en 5e eeuw v.c. In 490 v.c. werd de stad verwoest door de Perzen maar daarna ook weer herbouwd. De Romeinen deden het in 198 v.c. nog eens dunnetjes over en de laatste resten van de stad werden in 87 v.c. verwoest.
Gesorteerde stenen voor het amfitheater van Eretria Het amfitheater van EretriaDe huidige stad is op een afstandje gebouwd waardoor er nog veel restanten te zien zijn op een groot oppervlak. Aan het einde van de 19e eeuw is men begonnen met opgravingen. We rijden met de auto langs de diverse monumenten zoals het amfitheater dat een van de oudste in Griekenland is. Er zijn restanten van enkele tempels waaronder eentje voor de Egyptische godin Isis en het gymnasium, dat in het klassieke Griekenland een trainingschool was voor atleten die aan publieke spelen deelnamen zoals bijvoorbeeld de Olympische Spelen.
Het huis van de mozaiëken in Eretria is zorgvuldig ingepakt De baden van het oude EretriaSommige delen van het uitgestrekte terrein zijn open maar sommige omheind met hekken en het huis van de mozaieken is grotendeels afgedekt. Hier waren we wel nieuwsgierig naar want er zouden allerlei mythologische scenes te zien zijn.
In het centrum van de hedendaagse stad zijn nog de fundamenten van de oude baden te zien. We hebben alles nu even in snel bekeken maar ik heb zo'n vaag vermoeden dat we hier nog wel eens terugkomen.
Een Frankische toren in het zuiden van Evia Het havenstadje Marmari op EviaEn dan moeten we het hele stuk weer terugrijden. In Nea Styra stoppen we om wat te eten maar helaas voor Teije, de pizza is op. En daar heeft hij al dagen zin in maar gelukkig is er meer te eten. Onderweg zien we in de verte af en toe torens staan die waarschijnlijk door kruisvaarders of de Venetianen gebouwd zijn. We proberen nog wat dichterbij eentje te komen maar daarvoor moet je een heel eind wandelen en met 37 graden hebben we daar niet echt veel zin in dus rijden we door naar huis.
Waar we opgewacht worden door de zoon van de eigenaar. Of we al op de kamer zijn geweest? Nee, nog niet, zeggen we. Mooi, zegt hij, want ik vanmiddag een verrassing neergezet, een maaltijd met allemaal lokale ingrediënten. Hopelijk heeft hij het in de koelkast neergezet. Maar nee, op het aanrecht staat ene bord met aardappelen en wat dingen die we niet herkennen omdat het geheel overdekt is met een massa mieren die zich tegoed doen aan al het lekkers. Het ziet er zo niet echt smakelijk meer uit en we stoppen het in een zakje dat we later in een container op straat gooien. Het was heel lief bedoeld...

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven