Lies & Teije's reis website

We verkennen het eiland Salamina in de buurt van Athene


Home -> Europa -> Griekenland -> Reisverslag Griekenland -> 01 tot 06 juni 2019

Zaterdag 01 juni, we verkennen het eiland Salamina in de buurt van Athene

Vandaag vertrekken we maar eerst moeten we nog afrekenen wat mij de kans geeft flink mijn Grieks te oefenen met de eigenaresse die geen Engels spreekt. Verbazingwekkend hoeveel mensen die hier werken in het toerisme nauwelijks Engels kennen. Maar hier komen voornamelijk Griekse vakantiegangers. We krijgen twee flesjes tsipouro als afscheidscadeau mee, een soort brandewijn zonder anijs. Daarna rijden we naar onze stamkroeg voor een laatste bak koffie op deze mooie plek waar we een geweldige tijd hebben gehad. Ook daar kan ik nog even goed oefenen omdat de ober benieuwd is wat we hierna gaan doen. En dan gaan we op pad. Met de boot vanaf Marmari naar Rafina hadden we maar 120 kilometer hoeven rijden maar we nemen de omweg via Chalkida waar een brug Evia met het vasteland verbindt. Nu moeten we ruim 100 kilometer verder rijden maar qua tijd scheelt het maar een uur en we hebben geen wachttijd voor de ferry. En omdat we de ringweg rond Athene willen vermijden rijden we na Chalkis het binnenland in richting Thebe.
Fontein van Dirce, ThebeThebe was ooit een grote en machtige stadstaat maar tegenwoordig een gewoon stadje dat een stuk kleiner is dan ruim 2.000 jaar geleden. Het wordt in vele oud Griekse mythen genoemd, zo zou Oedipus bij Thebe het raadsel van de sfinx oplossen waardoor hij in de stad als held binnen wordt gehaald en met de koningin mag trouwen die later zijn eigen moeder blijkt te zijn. Er zijn diverse bezienswaardigheden maar wij rijden alleen bij de Fontein van Dirke of Dirce. Ze was ooit koningin van Thebe die na de dood van haar man door Dionysos in een bron wordt veranderd en daar als waternimf voortleefde. Maar nu niet meer want de bron en het heiligdom staan volkomen droog.
Daarna rijden we snel door naar Nea Peramos waar de ferry naar Salamina vertrekt. We kunnen direct op de boot en binnen 10 minuten staan we al op het eiland. Er zijn 2 steden op het eiland, de hoofdstad Salamina of Salamisstad (en om de verwarring nog wat groter te maken waordt die ook nog Koulouri genoemd) en Aianteio. In Salamisstad is het druk, de terrassen zitten vol, waarschijnlijk met mensen uit Athene en omstreken want dat ligt op een reisafstand van ongeveer een uur. Onze eerste indruk is niet echt geweldig want er ligt veel troep langs de wegen. We zijn wat aan de vroege kant maar als we in Aianteio op zoek gaan naar een terras komen we bedrogen uit, het bestaat vooral uit woonwijken. Dan rijden we maar door naar Kanakia, in het zuiden, waar we een appartement hebben gehuurd.
Het zogenaamde 5-sterren strand bij Kanakia Het strand van KanakiaDe laatste 10 kilometer gaan we de bergen in en er zitten weer een aantal smalle en enge stukjes bij en we doen er ruim 20 minuten over. Het dorp stelt niet veel voor: onverharde, smalle wegen vol gaten, er zijn 2 mini-markets en bij het strand 1 restaurant. We zitten hier duidelijk in een uithoek. Er is niemand bij het appartement dus rijden we eerst door naar het 5-sterren strand, tenminste, dat zegt de reisgids. Maar dat valt wat tegen, het is een smalle strook grind en in het water zien we kwallen, die zijn we nog niet eerder tegengekomen in Griekenland. Ook de bodem van de zee is bedekt met dikke keien waardoor je niet zo lekker het water in loopt. Wij geven het strand maximaal 0 sterren.
Dan maar wat drinken in het enige restaurant van het dorp maar we worden nors ontvangen en nog norser bediend. We voelen ons een beetje teleurgesteld. We hebben ons appartement geboekt via booking.com en tegenwoordig vragen ze daar of je de geschatte aankomsttijd wilt doorgeven. Voor de zekerheid geven we altijd wat later op en hier hebben we tussen 6 en 7 opgegeven. Maar het is 5 uur wanneer we weer voor het appartement staan dus ik ga bellen, dan kunnen we ons zo in ieder geval installeren voor de komende dagen. Een man beantwoord de telefoon maar al gauw krijg ik een boze vrouw aan de lijn die klaagt dat we veel te vroeg zijn, dat ze een uur hiervandaan wonen en dat het appartement eerst nog schoongemaakt moet worden. Ertegenin gaan heeft geen zin, ze is uiterst verontwaardigd dat we daar nu al staan, schandalig gewoon.
Peristeria aan de zuidoostkust van Salamina We moeten wachten tot ons appartement gereed isTeruggaan naar het restaurant heeft geen zin, weer naar die chjagrijnige obers? Ons humeur is al aardig gedaald en we gaan maar wat rondrijden. Veel keus hebben we niet want op de terugweg naar Aianteio blijken alle zijwegen dood te lopen en Lies baalt dat we alweer die enge wegen bij langs moeten. Uiteindelijk rijden we tot aan Peristeria en Kolones, hemelsbreed maar een paar kilometer bij ons vandaan maar met de verplichte omwegen doen we er bijna 40 minuten over. En we zien alleen maar viezigheid, langs de wegen en langs de kust. We bekijken alle strandjes waar we langs komen maar die zijn nog minder aanlokkelijk dan die bij Kanakia. Uiteindelijk rijden we maar weer terug en wachten in de auto bij het strand. We zijn moe en flink teleurgesteld in het eiland, blijkbaar hadden we toch weer wat te hoge verwachtingen.
Ons souterrain appartement zonder uitzicht op SalaminaBij het appartement zijn de eigenaren net gearriveerd en nog druk bezig met schoonmaken. Nee, we mogen nog niet naar binnen, het is nog niet schoon. Eigen schuld, hadden we maar niet zo vroeg moeten komen. Maar het is nu al 7 uur sputter ik tegen. Ondertussen hebben we ook doorgekregen dat we niet zo'n leuk appartement boven krijgen maar het souterrain, een donker hol dat vol muggen zit omdat de deur openstaat. Ook als we eindelijk naar binnen mogen, loopt de vrouw in en uit om ons nog van alles te vertellen en de muggen blijven maar binnen stromen. Het is na 8 uur voordat we eindelijk alleen zijn.
Hoewel niet helemaal alleen, want ze blijven zelf ook een nacht en hun 2 kinderen blijven maar om me heen hangen als ik buiten wil zitten en regelmatig komen de bemoeizuchtige eigenaar en eigenares ook nog eens langs. De plek waar ik buiten kan zitten is onder een trap, in de wind en tussen de muggen. Wat hebben we spijt dat we meteen voor 6 nachten hebben gereserveerd! We informeren nog even nar de appartementen op de 1e verdieping met een balkon maar die zijn dubbel zo duur, € 70 per nacht, absoluut niet de moeite waard! We houden onszelf voor dat we het eerst 2 dagen aanzien en dat we gewoon eerder weggaan als het echt niet bevalt. We hebben wel eens vaker een 'slechte' dag in de vakantie en dit is er eentje voor de top 10.

Zondag 02 juni 2019, een eerste verkenning van Salamina

Onze jacht op de muggen heeft gisteravond in ieder geval nut gehad want we zijn er niet door lastig gevallen vannacht en we worden wat hoopvoller wakker. Want we zijn ook niet door honden gestoord en dat is nog al eens anders in Griekenland bij dit soort dorpjes. Het is wel koud binnen en ook op ons zitplekje buiten want daar komt nauwelijks zon. Dat zou ideaal zijn wanneer het boven de 30 graden is maar dat is het lang niet.
We lezen ons eerst maar eens in over het eiland waar we tot voor een paar dagen nooit eerder over hadden gehoord. Buitenlandse toeristen komen hier nauwelijks, in de zomer wel veel Atheners. Het eiland behoort tot de Saronische eilanden en is 95 km² groot. In het noorden van het eiland is veel zware industrie en vervuiling, het zuiden heeft veel bossen en enkel rustige dorpjes. We maken een lijst van bezienswaardigheden die we willen zien en we moeten natuurlijk nog een leuk strandje zoeken.
Monument voor de slachtoffers van Salamina in de strijd om de Acropolis in 1821 Rode netten in de haven van Koulouri op SalaminaEerst rijden we naar de hoofdstad en lopen door het havengebied op zoek naar een terrasje en we hoeven maar 4 euro te betalen voor 2 capppuccino, elders in Griekenland zijn we altijd minstens 6 of 7 euro kwijt. De meeste inwoners werken bij een scheepsmaatschappij, in de visserij of in de zware industrie en maar weinigen zijn volledig afhankelijk van het toerisme. Maar werkloosheid is er wel want een alleenstaande moeder probeert wat eigengemaakte hangers aan ons te verkopen. We maken een praatje met haar en ze vertelt dat ook dit eiland flink getroffen is door de econmische crisis, er zijn ook heel wat bedelaars. Ze heeft best wel mooie hangers en we besluiten een paar als souvenir voor onze dochters te kopen.
Afval scheiden, dat ziet er professioneel uit, Koulouri Niet alle afval wordt netjes gescheiden, SalaminaIn de haven zien we de uiting van een loffelijk streven: moderne afvalbakken om het afval te scheiden maar we zijn nog maar nauwelijks de stad uit of we zien de afvalhopen alweer langs de weg liggen, van snoeiafval tot complete matrassen. Afhaaldiensten werken onregelmatig, als de containers vol zijn onstaat er vanzelf een soort stortplaats, aan recycling wordt nauwelijks gedaan en het land heeft al meerdere keren daarvoor boetes van de EU gehad. Er zijn veel illegale stortplaatsen en de overheid lijkt totaal geen beleid te hebben. Het wordt tijd dat iemand beseft dat er geld te verdienen valt aan het recyclen maar hoe pak je dat aan als de afval al niet eens regelmatig opgehaald wordt?
Uitzicht op Koulouri (Salamis stad) Het kleine Iliakti strand op SalaminaWe rijden eerst zoveel mogelijk langs de kust en de zee ligt er mooi bij maar de stranden vallen tegen: ze zijn klein, rotsachtig of soms modderig en overal ligt afval. Om hier schoon te gaan maken is bijna onbegonnen werk. En de toekenning van sterren aan de stranden snappen we eigenlijk niet. Vergeleken met de vele mooie stranden die we al gezien hebben in Griekenland zijn deze geen ster waard. Het keienstrand bij ons is dan nog redelijk goed en schoner dan wat we vandaag zien. In het noorden van het eiland is er ook nog eens vervuiling door de zware industrie.
De kust in het noordwesten van Salamina Buste en huis van de dichter Angelos SikelianosDe kust is in ieder geval nog steeds fotogeniek en net als elders in het land zijn hier ook volop monumenten. Hier staat de buste van Angelos Sikelianos, een belangrijke dichter uit de eerst helft van de 20e eeuw die hier gewoond heeft. Tussen 1946 en 1951 werd hij zelfs jaarlijks voorgedragen voor de Nobelprijs voor literatuur. Hij stelde in de 2e wereldoorlog een protestbrief op, gericht aan de Duitsers om de vervolging van de Joden te stoppen en deze werd ondertekend door talloze prominente Grieken. Hij stierf per ongeluk toen hij om een medicijn (Nujol) vroeg en Lysol kreeg dat hij opdronk.
Het Panagia Faneromeni klooster op Salamina Binnenplaats van het Panagia Faneromeni kloosterTegenover de buste ligt de ingang naar een paar kerken en het Faneromeni klooster waar fresco's uit de 18e eeuw te zien zijn. Er is een museum en op internet werd het als 1 van de topattracties van het eiland genoemd maar wij waren na een kwartier wel uitgekeken. Jammer, we begonnen net weer iets enthousiaster over het eiland te worden door de landschappen die we onderweg zagen.
Een boom groeit door een muur, Salamina De weg houdt op, in het noorden van SalaminaWe rijden van de westkust naar het noorden en proberen zoveel mogelijk de kust aan te houden maar vaak houden de wegen gewoon op of worden bijna onbegaanbaar waardoor we weer terug moeten en 1 keer gaat een steile weg na de top echt bijna rechtstreeks en steil de zee in, iets wat Lies totaal niet leuk vindt. Grappige dingen zien we ook zoals een muur die gewoon om een boomstam heen is gebouwd. Hebben ze er wel aan gedacht wat er met de muur gebeurt als de boom dikker wodt?
Een ontsierd landschap in het noorden van Salamina Bedrijvigheid op de zee tussen Salamina en PeramaHoe verder we naar het noorden gaan, des te meer sporen we zien van zware industrie en vervuiling. Tussen de noordkust en het vasteland liggen talloze schepen. Tegeover ligt Piraeus, de havenstad van Athene en de grootste haven van Europa en op 2 na grootste van de wereld. Nu weet ik opeens ook weer waarom ik dit eiland had moeten kennen: in 480 v.c. werd hier de Perzische vloot vernietigd, slag bij Salamis. De Grieken waren ver in de minderheid maar wisten met een list de Perzen in de zeeëngte van Salamis te lokken en dat was het keerpunt in de oorlog die de Grieken uiteindelijk wonnen. Lang geleden heb ik hierover nog een stuk van Herodotus moeten vertalen.
Klein strandje in de Limniola baai op SalaminaDe mooiste strandjes die we zien zijn klein en in bezit genomen door hotels. Na een lange rit rijden we terug naar Kanakia en zien dat onze appartementseigenaren er nog zijn, dus rijden we door naar het restaurant bij het strand. Dit keer worden we heel vriendelijk ontvangen, wat is er gebeurd sinds gisteren? Het is nog weekend dus dat betekent dat alle restaurants vol zitten met Griekse families die uitgebreid lunchen en dineren en hier is het niet anders, er zitten nog een aantal en hun tafels zijn werkelijk overladen met eten. We nemen wat er nog over is, iets met gehakt en we zijn verbaasd hoe goedkoop het is. Wil je weinig uitgeven in Griekenland, ga dan naar Salamina!
We kijken nog even naar het strand en hier zullen we het morgen toch echt even mee moeten doen, het is beter dan de meeste die we vandaag gezien hebben. En het is er rustig, dat vinden wij ook altijd prettig. Tegen 7 uur zijn we weer bij ons appartement en de eigenaren zijn weg. Nu hebben we de plek echt voor onszelf. Ze zijn heel aardig maar erg bemoeizuchtig en je hebt geen moment alleen. Wij zijn best wel een beetje sociaal maar wanneer er continue ongevraagd iemand bij je binnenkomt vinden we dat toch niet zo fijn, zeker niet op vakantie.
Zonsondergang op het Kanakia strand, SalaminaOns humeur is in ieder geval beter dan gisteravond, maar we hebben ook al wel door dat dit eiland niet een van de hoogtepunten van Griekenland is. En ook wel jammer dat het in en rond ons appartement nog steeds zo koud is en het min of meer een muggenparadijs is, we zitten 's avonds met sokken, een trui en lange broek aan. De dag erna slapen we lekker uit en zoeken daarna een plekje op het strand. Het is even zoeken want op een aantal plekken zitten tientallen kleine kwalletjes en we willen niet geprikt worden hoewel niet alle kwallen giftig zijn. Door de rotsachtige bodem moeten we ook uitkijken voor zeeëgels. Die stekels kunnen akelig pijn doen. Wij zijn wel verwend met de vele zandstranden en zanderige zeebodem die we tot nu toe vaak gevonden hebben. Nee, een 5-sterren strand is dit echt niet.
De kerk van de profeet Elia torent boven Koulouri uitDinsdag de 4e juni rijden we naar de hoofdstad waar we beginnen met cappuccino die dit keer nog goedkoper is: 1 euro voor een normale kop en 2 voor een grote mok. Op de meeste toeristische plekken betaal je 3 of 3,50 euro voor een normale kop. Geen wonder dat Atheners hier graag heen gaan. Daarna lopen we naar het archeologisch museum maar dat is gesloten. Normaal zijn musea in Griekenland op maandag dicht maar op Salamina is dat op dinsdag. Hetzelfde geldt voor het Panagia Faneromeni klooster en het St Nicolaas Lemonia klooster.
Het strand bij Vromopousi op SalaminaWe gaan nog even kijken bij het Ammos strand, het 2e met 5 sterren volgens de reisgids maar absoluut niet volgens ons. Er staat een harde wind en het ziet er niet echt aanlokkelijk uit. In Salamisstad eten we een burger en rijden dan weer terug naar ons dorp. Daar proberen we met de auto bij de akropolis van Ajax de Grote te komen, één van de helden uit de Ilias waarin hij met de Grieken streed tegen Troje. Maar de zandwegen worden het laatste stuk te slecht voor onze auto, dat ga ik een andere keer wel lopen.
We gaan nog even naar het strand en dan terug naar ons appartement. Als we iets uit de auto willen pakken, bedenken we ineens dat de sleutels nog binnen zijn en de deur automatisch in het slot valt. Gelukkig hebben we het raam op een kier openstaan en nadat we het horregaas losgemaakt hebben kunnen we het iets verder openzetten zodat ik me naar binnen kan laten vallen. Gelukkig maar, anders hadden we de eigenaren moeten bellen!

Woensdag 05 juni 2019, zeeslag van Salamis en de acropolis van Ajax

De stam van een olijfboom die 2500 jaar oud zou zijnVandaag maken we er een iets actievere dag van en we zoeken bij Aianteio (Aias was de oud-Griekse naam voor Ajax) naar een olijfboom die 2.500 jaar oud zou zijn, de oudste van Griekenland. Dat wil zeggen dat die in de 6e eeuw v.c. geplant zou zijn. Wie weet welke beroemde Grieken hier ook voorbij zijn gekomen? De omtrek van de stam is in ieder geval indrukwekkend.
In Salamina stoppen we uiteraard voor een koffie en dan gaan we opnieuw naar het archeologisch museum.
Grafstele van Pythogenes in het museum van Salamina Grafstele in het museum van SalaminaEr zitten 2 mannen bij de ingang en al snel ben ik met ze in het Grieks in gesprek. Vooral van dit soort gesprekken leer ik veel, meer dan in een restaurant, omdat het verder gaat dan alleen wat bestellen en betalen. Ik vind het een mooie, maar moeilijke taal en moet nog veel te veel in mijn hoofd vertalen waardoor ik al snel achterloop in een gesprek. Toch lukt het aardig.
Het museum is niet heel groot maar er zijn lokale vondsten vanaf de prehistorie tot de vroege christelijke tijd te zien. Wat me opvalt is dat er veel grafsteles zijn waarop vrouwen en mannen elkaar een hand geven. Ik vraag hoe dat zit, want vrouwen hadden een erg lage status in het oude Griekenland, ze waren eigenlijk alleen belangrijk voor het baren van kinderen. De suppoost legt uit dat het vooral gaat om moeders die afscheid nemen van hun zoon (de overledene). Het schudden van handen op Griekse grafsteles is symbolisch voor het afscheid nemen van het leven.
St. Nicolaas kerk in KoulouriEr zijn ook nog een paar mooie muntschatten in het museum en voor we weggaan wil de suppoost nog wat meer weten over onze reis. Ik grijp iedere gelegenheid om te oefenen aan en we zijn minstens even lang aan het praten als dat we het museum hebben bekeken. Daarna rijden we wat door de stad rond die veel groter is dan we eerst dachten. Er wonen 31.000 inwoners permanent op het eiland maar het schijnt dat tijdens de zomervakantie dat aantal kan groeien tot 300.000, 10x zoveel! Veel Atheners hebben hier een tweede huis.
Salominomaxon monument en grafheuvel, ter herinnering aan de slag bij Salamis, 480 v.c. Gedenkteken voor de zeeslag van 480 v.c.In het noordoosten van het eiland bezoeken we het Salominomachon monument. Het staat op de grafheuvel waar strijders van de zeeslag bij Salamis in 480 v.c. begraven zijn. Het is een bronzen beeld dat in 2006 geplaatst is en uitkijkt over de zeeëngte waar de zeeslag plaatsvond.
Iets noordelijker zien we nog een monument ter nagedachtenis aan die strijd. Wanneer de Perzen gewonnen hadden zou het Westen zeer waarschijnlijk een heel andere ontwikkeling hebben doorgemaakt. Het was de eerste keer sinds de strijd tegen Troje dat de Griekse stadsstaten zich op zo'n grote schaal verenigden tegen een vijand.
Kerk in Ambelakia in het oosten van Salamina Kerk in Ambelakia in het oosten van SalaminaAls we naar het noordoostelijkste puntje van het eiland willen, rijden we het langs een loket waar ons gevraagd wordt welke boot we willen nemen. Geen enkele, we willen hier weer weg, want verder komen we blijkbaar niet. Dit is het drukste deel van het eiland en de meeste mensen arriveren hier vanaf het vasteland. We staan zelfs een tijdje in de file als we weg willen rijden richting Ampelakia. Daar wandelen we wat rond bij de gigantische Maria-Tenhemelopneming kerk vanwaar we uitzicht hebben over de oude marinehaven van 2.500 jaar geleden.
Hier lag in de klassieke tijd de oude stad Salamina Resten van klassiek Salamina verspreid in het landschapOp deze plek lag in de klassieke Griekse oudheid de hoofdstad van het eiland. Op een uitgestrekt terrein liggen restanten van fundamenten van de oude stad maar heel erg interessant vinden we het niet, er is geen informatie en het terrein ziet er voornamelijk verwaarloosd uit, net als de rest van het eiland eerlijk gezegd. In 2016 is wel een programma opgestart om het eiland wat te fatsoeneren en om opgravingen gestructureerder aan te pakken maar we merken er nog niet veel van.
Uitzicht over het eiland SalaminaAls we terugrijden door het binnenland kunnen we goed zien hoe bergachtig het eiland is. Als er niet zoveel afval langs de weg lag en een stuk minder zware industrie, zouden we het een mooi eiland kunnen noemen. Wij gaan nog even naar het strand bij ons dorp, Kanakia. Op de kaart heb ik uitgezocht hoe ik van hier naar de akropolis van Ajax kan wandelen. Het wordt zo genoemd omdat Ajax zo bekend is terwijl hij nooit koning van Salamina is geweest, daarvoor stierf hij te jong. Lies blijft op het strand want het is een behoorlijke klim tegen een heuvel op en het is warm in de zon, zo tegen de 30 graden.
Restanten van de Myceense acropolis van Ajax bij Kanakia De Myceense acropolis van Ajax bij KanakiaAls ik boven ben zie ik dat we gisteren met de auto veel dichterbij de akropolis waren. Er staan geen informatieborden terwijl Ajax toch een beroemde held was uit de Ilias. Hij was degene die het lichaam van de held Achilles van het slagveld bij Troje haalde. Het is nog een behoorlijk groot terrein waar je de fundamenten kan zien van de Myceense akropolis en het is strategisch gelegen op een heuvel met uitzicht op de baai van Kanakia. De stad floreerde in de 13e eeuw v.c. en de belangrijkste vondst is een bronzen plaat met de naam van de Egyptische farao Ramses II erop wat suggereert dat er handel was tussen beide rijken. Ik vind het best indrukwekkend maar ook raadselachtig dat er niet meer aandacht voor is.
Uitzicht vanaf de Myceense acropolis op Kanakia in het zuiden van SalaminaNa een half uur daal ik weer af naar het strand waar ik Lies op de rand van de weg aantref. Ze is overvallen door een mini-tsunami en alles is door het zoute zeewater overspoeld. Haar telefoon en mijn tas heeft ze nog kunnen redden maar haar e-reader is overleden. We kopen nog een paar zakken rijst om het apparaat te laten drogen maar helaas, dat mag niet baten. Gelukkig hebben we ook nog een tablet bij ons want verder heeft ze geen boeken bij zich. Kijk, dat zal mij niet overkomen met mijn papieren boeken ook al nemen die behoorlijk wat meer ruimte en gewicht in. Maar ik neem ze nooit tegelijk mee naar het strand. Ik kan me haar teleurstelling echter wel voorstellen, ik zou niet weten wat ik moest zonder boeken!
We hebben een aantal jaren geleden eerder zo'n mini-tsunami meegemaakt (er zijn dagelijks tientallen aardbevingen in Griekenland) en hoe weinig het ook voorstelde, toch was de kracht van het water indrukkend. Een paar lage golven die met een gigantische snelheid het strand overspoelen. Gewoon kleine golven maar met zo'n kracht dat zelfs wijzelf het water in gesleurd werden inclusief alle spullen en kleren. Net als toen ging het ook nu maar om 2 of 3 van die golven. De volgende keren moeten we toch maar weer wat hoger gaan liggen.

Donderdag 06 juni 2019, grotten van Euripides

Uitzicht op zee vanaf de grot van EuripidesVandaag rijden we eerst naar Kolones waar we nog een aantal dingen willen zien maar we komen eigenlijk maar aan 1 ding toe, de grotten van Euripides. Deze beroemde dichter van tragedies zou volgens de overleveringen geboren zijn op Salamis op de dag van de beroemde zeeslag. Wanneer hij zijn tragedies aan het schrijven was, trok hij zich vaak terug in deze grotten. Daarvoor moest hij wel een behoorlijke klim maken over een lastig pad en Lies besluit dan ook bij de auto te blijven. We hebben echter geen tijd afgesproken en ze begint zich ongerust te maken wanneer ik minstens een haf uur weg blijf. In die tijd is ook een auto naast haar gestopt met wat ongure types. Gelukkig rijden ze na een paar minuten weer weg maar dat was niet echt fijn.
De ingang van de grot van Euripides bij Kolones op Salamina De grot van Euripides bij Kolones op SalaminaIk klauter, me nergens van bewust, lekker verder naar de ingang van de grotten. Onderweg kom ik de resten van een heiligdom van Dionysos tegen en sta daarna voor de grotten. Toegang is verboden maar ik vind de ingang ook wel erg laag en heb geen zaklamp bij me. In de grotten zijn bewijzen gevonden dat hier in de prehistorie al een heilige plek was en in de Griekse en Romeinse tijd een bedevaartsoord (of toeristische attractie) ter ere van Euripides. Het is trouwens niet 100% zeker dat het de grot van Euripides is maar er is in 1997 een drinkbeker gevonden met zijn naam erop. De naam is er echter pas eeuwen later op gezet. In de 14e eeuw gebruikten de Franken de grotten als schuilplek en opslagplaats.
Als ik terug ben spreken we af dat we voortaan betere afspraken moeten maken wanneer 1 van ons op zichzelf op pad gaat. Lies heeft mij proberen te bellen en ik heb haar vanaf de grot geappt maar we konden elkaar niet bereiken. We besluiten ook de andere dingen op mijn lijstje te laten voor wat het is, zo belangrijk is het allemaal niet. We rijden naar Salaminastad waar we wat drinken. Daarna gaan we naar het strand bij Psili Ammos dat iets kleiner grind heeft dan het strand in ons dorp. De vorige keer dat we hier waren stond er een stevige wind, nu is het lekker rustig.
Standbeeld van de krijger AjaxOp de terugweg komen we weer over dezelfde wegen, veel keus hebben we niet als we naar Kanakia willen. In Aianteio maken we dan eindelijk een foto van de held Ajax, zoon van de Argonaut Telamon die samen nmet Jason op zoek ging naar het Gouden Vlies. Volgens de mythologie had Ajax ook de oppergod Zeus tussen zijn voorvaderen maar die had sowieso heel wat kinderen bij mensen verwekt. Ajax stierf voor de muren van Troje, volgens sommige schrijvers door zelfmoord. Hij was kwaad dat niet hij, maar Odysseus, de wapenuitrusting van Achilles na diens dood had gekregen. Woedend wilde hij wraak nemen maar de godin Athene maakte hem waanzinnig en doodde hij een kudde schapen. Toen hij weer tot zinnen kwam doodde hij zichzelf met een zwaard uit schaamte en berouw.
We hebben het toch nog aardig vol gehouden op Salamina, ondanks ons koude en donkere appartement. Maar we hoeven hier niet meer terug te komen. De eigenaren bellen ons nog op om te zeggen dat ze morgen nog even langs komen. We hebben al betaald dus dat hoeft echt niet van ons. We mogen ook nog wel een week langer blijven. Nou nee, bedankt. We gaan nog wel uitgebreid eten bij het restaurant langs het strand. Zo onvriendelijk als we de eerste dag werden ontvangen, zo vriendelijk is men nu, we zijn tenslotte vaste klanten geworden. Eten in Griekenland is al niet zo duur maar hier is het nog goedkoper dan op het vasteland en andere eilanden. Voor twee maaltijden, een salade en 4 drankjes zijn we iets meer dan 20 euro kwijt. En het eten is prima!

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2020 Naar boven