Lies & Teije's reis website

Het zuiden van Evia, in Karystos


Home -> Europa -> Griekenland -> Reisverslag Griekenland -> 26 tot 31 mei 2019

Zondag 26 mei, het zuiden van Evia, in Karystos

Als we afrekenen met Yannis zijn hij en Teije zo met de Griekse taal bezig dat we bijna vergeten de sleutel in te leveren. Het zal niet de eerste keer zijn!
We moeten vandaag ongeveer 450 kilometer rijden, maar we hebben tussen de middag een lunchafspraak met Reinder en Paulien die al jaren een huis in Amaliapolis hebben. Paulien is medecursist van Teije in een Griekse conversatieclub en vorig jaar zijn we ook al bij hun al langs geweest. Als professor van Euro-Aziatische archeologie heeft Reinder hier jarenlang opgravingen verricht en vorig jaar heeft hij ons rondgeleid.
Om geen tijd te verliezen nemen we deze keer wel de snelweg maar bij de eerste tolpoort gaat de slagboom automatisch omhoog als we ervoor stilstaan. Bij het tweede tolpoortje zit wel iemand die ons een bonnetje geeft (goed bewaren tot je van de snelweg af gaat, zegt ze in het Grieks) maar we hoeven niets te betalen. En zo gaat het maar door. We rekenen even uit en over de hele rit scheelt ons dat toch zomaar € 17.
We hebben afgesproken bij hun huis en na de koffie gaan we in het dorp lunchen. Het is duidelijk dat ze precies weten waar we moeten zijn want het eten is heerlijk. Zij vertellen ons ook dat de tolwegen vandaag gratis zijn vanwege de verkiezingen. Officieel moet iedereen stemmen in de gemeente waar hij of zij is ingeschreven maar veel mensen werken in een andere plaats. Het schijnt dat vroeger de overheid zelfs de reiskosten vergoedde. Later horen we van Grieken, vooral degenen die in het toerisme werken, dat het niet te doen is als je ver moet reizen. Zoals onze vriend Vassilis die nu ober is op 1 van de eilanden maar in Larissa is ingeschreven. Hij zou dan 2 dagen verlof op moeten nemen wat hem inkomsten scheelt die hij hard nodig heeft.
Na de lunch rijden we verder naar Evia, want we hebben nog ruim 4 uur te gaan.
De zuidwestkust van EviaEvia is na Kreta het grootste eiland van Griekenland hoewel het niet zo bekend is, vooral Grieken gaan hier op vakantie. Twee jaar geleden hebben we het noorden bezocht maar toen werd het zo heet dat we gevlucht zijn naar het koelere westen. De komende dagen gaan we daarom het zuiden verkennen dat veel ruiger is dan het noorden met veel bergen, ravijnen en, hebben we gelezen, mooie zandstranden. Na Chalkida, de hoofdstad van Evia, moeten we nog twee uur over tweebaanswegen maar tot onze verbazing is het een erg goede weg, zeker helemaal in het zuiden waar we de bergen weer ingaan maar bijna geen verkeer tegenkomen. Het landschap is hier wel een stuk kaler dan in het beboste noorden.
Uitzicht vanaf ons balkon in Karystos De tuin van ons appartementencomplex in KarystosOns appartement ligt net iets buiten Karystos aan de zuidkust van Evia maar de navigatie heeft er wat moeite mee en wil ons door een straatje sturen waar de auto niet eens in past. Met een omweg komen we er wel en we worden door moeder en dochter ontvangen. Maar goed dat Teije zich kan behelpen in het Grieks want alleen de dochter spreekt een handjevol Engels. Dat verbaast me maar er komen hier vooral Grieken vanuit Athene. Omdat we de enige gasten zijn krijgen we een gratis upgrade naar het mooiste appartement dat normaal € 100 per nacht kost (wij betalen € 45) maar dat had van mij niet echt gehoeven. Nu moeten we steeds trappen lopen omdat de slaapkamer op de 1e verdieping ligt.
We hebben een groot balkon in KarystosWe hebben wel alle ruimte en een groot balkon, het is een van de luxere plekken die we tot nu toe in Griekenland hebben gehad (maar ook 1 van de duurste). We hebben ook een mooi uitzicht op Karystos en de zee omdat we wat hoger op een heuvel zitten. En het is heerlijk warm, de afgelopen week was het af en toe toch nog wat wisselvallig. Nu hebben we volop zon en is het bijna jammer dat we geen parasol op het balkon hebben staan. Gelukkig hebben we zelf een kleintje mee. Een mooi plekje, hier kan ik wel een tijdje blijven. In eerste instantie hebben we voor 4 nachten geboekt maar als het bevalt willen we wel wat langer blijven. Aangezien wij de enige gasten zijn moet dat vast wel kunnen.
Volgens de eigenares komen er morgen wel andere Nederlanders. Dat hebben wij weer!

Maandag 27 mei 2019, wandelen in Karystos en bijna naar de Dimosaris kloof

We slapen vanochtend lekker uit hoewel het nog beter was geweest als er niet een snurker naast me had gelegen. Het is licht bewolkt maar voornamelijk zonnig en 24 graden. Perfect voor een eigengemaakt ontbijt op het balkon.
De haven van Karystos op Evia De boulevard van Karystos op EviaDaarna rijden we naar het stadje, Karystos, dat beschut aan een grote baai ligt. In de Griekse oudheid lag hier vlakbij de stadsstaat Carystos en door de geschiedenis heen hebben hier altijd wel mensen gewoond.De stad was vernoemd naar de centaur Karystos of Carystus, zoon van de wijze Cheiron en de nymf Chariclo. Centauren waren in de Griekse mytholgie wezens die het achterlijf van een paard en het bovenlijf van een mens hadden. Centaurs hadden een nogal slechte reputatie omdat ze nogal wild waren, ze hadden de driften van hun dierlijke onderlichaam niet in controle. Cheiron was hierop een positieve uitzondering maar of dat ook voor Karystos gold, weten we niet.
Leuk bootje in Karystos, Evia Anker voor het Venetiaanse fort in KarystosEen lange boulevard loopt langs de kust en er liggen heel wat boten aangemeerd. Wij zoeken eerst een plek om koffie te drinken en hoewel het niet zo druk is moeten we heel erg lang wachten tot we bediend worden en nog langer op de koffie die ondertussen lauw is. De terrassen langs de boulevard zitten hier voller dan we de afgelopen week zagen maar het zijn voornamelijk Grieken.
Bij de havenpier staat een monument voor de onbekende visser met een standbeeld en een groot anker en erachter het Venetiaanse fort Boutzri dat tegenwoordig niet meer te bezoeken is.
St. Nicolaas kerk in KarystosDe St. Nicolaaskerk staat prominent op een plein in het centrum van de stad met lichtblauwe koepels. We gaan wel even naar binnen maar voor ons ziet het er toch allemaal ene beetje hetzelfde uit, we hebben er te weinig verstand van om de versieringen op waarde te schatten. Uit het goede onderhoud van het gebouw en de rijke decoraties blijkt echter wel dat men geld over heeft voor zo'n gebouw. De Grieks-orthodoxe kerk is nog steeds de staatsgodsdienst van Griekenland hoewel regeringen voorzichtige pogingen doen om de band tussen staat en geloof wat losser te maken maar dat levert nogal wat verzet op, zeker wanneer het over geld en bezit gaat.
Vers vlees bij de slager, Karystos De Griekse keuken ook in het Nederlands, KarystosIn een etalage van een slager zien we de karkassen van kalkoenen (denk ik) hangen en iets verderop een restaurant dat buitenlanders wil verlokken met de tekst 'Griekse keuken' in diverse talen. Jammer dat het net in het Nederlands mis is gegaan: Grieks koken in plaats van keuken.
De boulevard is eigenlijk een lang lint van restaurants en bars die direct naast elkaar liggen en ze zijn allemaal open dus we zullen niet zo hoeven te zoeken als we de afgelopen dagen moesten. Maar eerst gaan we in de buurt rondrijden en ten zuidwesten van de stad lijken de meeste stranden te liggen. Als we vandaag een leuk strand vinden voor de komende dagen hoeven we daar ook niet meer naar te zoeken.
Vlak buiten het centrum blijkt Karystos een heel lang zandstrand te hebben van ruim een kilometer lang maar wij rijden verder en zien nog veel meer kleinere stranden die in baaien liggen en waar vrijwel niemand is. We hebben een paar leuke opties voor onszelf.
Talloze wegen in het zuidwesten van Evia Wegen bij Karystos in een verlaten gebiedHet gebied wordt steeds verlatener maar hoe dichter we bij een gebied komen dat Erodios op de kaart wordt genoemd, des te meer wegen er ineens zijn, allemaal genummerd van 1 t/m 70. Waarschijnlijk is iemand hier ooit van plan geweest een gigantisch project te ontwikkelen maar is het, op de wegen na, niet van de grond gekomen. We nemen aan dat de gemeente verantwoordelijk is voor de wegen. We zijn benieuwd of de ambtenaar of bestuurder die toestemming heeft gegeven voor de aanleg van al die wegen nog een baan heeft. Op de satellietfoto van Googlemaps kun je het goed zien, waanzin gewoon!
Een hele brede weg, maar voor wie (op Evia)?En er zijn ook steile weggetjes bij met een blinde top. Eentje is zo steil dat ik het doodeng vind, wat als we over de top zo de zee in storten. Volgens Teije kan dat helemaal niet maar zo voelt het wel, ik vind het maar niks. En weer geen dashcam aan! Het stukje naar beneden doen we dat wel (de film volgt nog), maar dat is veel minder eng. Maar ik ga niet weer omhoog!
Iets later komen we op een plateau waar ze zo een snelweg kunnen aanleggen, er kunnen zo 8 auto's naast elkaar. Wat zou de bedoeling hiervan zijn? We kunnen in ieder geval wel heel gemakkelijk draaien en dat bevalt me beter dan de draai bovenaan de steile weg net.
De St. Joriskerk in Marmari op EviaTeije probeert via deze binnenwegen tussendoor naar Marmari te rijden, de havenplaats vlakbij waar de ferry vanuit Rafina aanlegt maar ondanks de vele wegen zijn de gebieden niet met elkaar verbonden en moeten we eerst terug naar Karystos. Marmari is kleiner dan Karystos maar dichterbij voor de veerboot waardoor Atheners binnen 2 uur in het zuiden van Evia kunnen zijn. Vergeleken met Karystos is het een slaperig dorp en weinig toeristisch en we rijden er al vrij snel weer weg.
En Teije heeft nog een leuke route, volgens hem dan. Hij wil via Agios Dimitrios naar de kloof van Dimosaris rijden en dan om het Ochi gebergte, dat het zuiden van Evia domineert, weer terug naar Karystos. We komen op de heenweg al door een spectaculaire kloof waar je mooie wandelingen kunt maken, maar dat redden mijn rug en Teije's knieën niet. Tot aan het plaatsje Paradeisi gaat het nog wel maar daarna verandert de weg voor mij in een hel: smal, bochtig, afgebrokkelde randen en geen vangrails langs de steile afgronden. Spectaculaiere vergezichten maar daar heb ik geen oog voor, met zweet in mijn handen zit ik op de passagiersstoel.
De kloof naar Agios Dimitrios op Evia Het strand van Agios Dimitrios op EviaOnderweg stoppen we nog een keer voor wat foto's van de kloof maar daar zie je de diepte niet echt goed op en ik ben blij dat we deze weg niet terug hoeven. Hoewel? Na het afgelegen strand bij Agios Dimitrios gaat de weg weer omhoog en na een aantal kilometers wordt de weg ronduit slecht met dikke gaten en nog meer afgebrokkelde stukken. Een ritje door de Dimosaris kloof zit er dan ook niet in, zelfs Teije ziet in dat dit niet te doen is maar dat betekent wel dat we dezelfde weg weer terug moeten, een alternatief is er niet. Wat een rotweg maar mijn ogen dicht doen kan ik ook niet!
Wat ben ik blij als we terug zijn in Karystos, maar we zijn nooit meer door Paradeisi gekomen dus moeten ergens een andere afslag hebben genomen. We parkeren de auto in het havengebied en ploffen in het eerste restaurant neer dat we zien. Terwijl ik probeer bij te komen van de rit is Teije alweer druk in gesprek in het Grieks met de serveerster. Al versta ik er niets van, het blijft leuk om te horen. Maar nu eerst een koud drankje.
Aan het begin van de avond zijn we terug bij ons apartement en er zijn geen andere Nederlanders, zouden we geluk hebben? Later horen we dat de Nederlanders die vandaag zouden komen zelf pech hebben met hun reisschema waardoor ze het niet konden halen en hun verblijf hebben gecanceled.

Dinsdag 28 mei 2019, naar Castello Rosso en we gaan plastic ruimen

Gratis bij iedere bestelling: een soort vanille-suikergoedjeWe beginnen op het terras van Chovoli waar we gistermiddag ook waren en Teije kans heeft om wat meer in het Grieks te oefenen want de ober en serveersters vinden het duidelijk leuk. Dit wordt meteen ons stamcafe voor de komende dagen. Zodra we zitten brengt de ober eerst twee glaasjes met een doorzichtige vloeistof en een witte substantie erin met een lepeltje. Gisteren vroegen we ons ook al af wat het is en nu vragen we het de ober. De uitleg is dat het een soort vanillesuiker is dat je kan oplepelen en we zien verschillende mensen eraan likken of er hapjes vanaf eten. Het is ypovrichio, in het Engels wordt het ook wel submarine sweet, oftewel onderzeeër zoetigheid genoemd. Grieken zijn dol op zoete dingen maar wij vinden het vooral naar suiker smaken.
Het rode kasteel boven Karystos Windmolens vanaf het rode kasteel boven KarystosDaarna rijden we naar het kasteel boven het stadje dat in de 13e eeuw bovenop de fundamenten van een Byzantijns fort uit de 11e eeuw werd gebouwd. De weg ernaartoe is weer smal en bochtig en het laatste stuk moeten we omhoog klauteren. Castello Rosso (Rode kasteel) werd later door veroverd door Franken die het weer doorverkochten aan de Venetianen en uiteindelijk waren het de Ottomanen die het kasteel nog verder uibouwden maar nu zijn vooral de verdedigingsmuren nog erg imposant. In de muren groeien allerlei zeldzame planten. Ik blijf zelf wat lager om van het uitzicht te genieten want het pad naar het kasteel leent zich meer voor een klauterpartij dan een lichte wandeling.
Uitzicht op de top van het Ochi gebergte Uitzicht op KarystosHet kasteel staat op een heuvel aan de voet van de de Ochi-berg waar de oppergod Zeus Hera ontmoet zou hebbe. Hera werd op Evia opgevoed door een nymf en toen Zeus haar zag was hij meteen verkocht. Hij probeerde haar te veroveren door de gedaante van een zielige, verkleumde koekoek aan te nemen. Toen ze hem aan haar borst verwarmde, nam hij zijn eigen gedaante weer aan om haar te verleiden. Zij wilde echter pas toegeven als hij met haar zou trouwen en hij stemde toe. Over alle buitenechtelijke avontuurtjes van Zeus daarna en de wraak van Hera zijn heel wat mythen verteld. De berg is genoemd naar het oudgriekse woord 'ocheuo' waarmee de ontmoeting of de geslachtsgemeenschap van Zeus en Hera bedoeld werd.
De hoogste top van het gebergte ligt op 1399 meter maar het is een ruige berg met steile wanden en diepe afgronden, te zwaar voor ons om naar toe te wandelen. Bovenop staat een zogenaamd drakenhuis, mysterieuze bouwwerken waarvan men nog steeds de oorsprong niet weet. Volgens de legendes woonden hier draken en op Mount Ochi staat het meest indrukwekkende drakospiti zoals ze in het Grieks heten (wij gaan later wel een andere bezoeken). Er zouden zelfs afdrukken in de rotsen zichtbaar zijn die volgens de verhalen van drakenpoten zouden zijn.
De daken van de huizen zijn wel beschadigd maar daar is een verklaring voor volgens de lokale folklore: de draak die hier woonde werd ooit verliefd op een dorpsmeisje en hij hield haar gevangen in een drakenhuis bij Rouklia, iets verderop. Iedere nacht zocht hij haar op maar omdat hij bang was voor honden en de broer van het meisje, die haar overdag zocht, een hond had, zorgde hij ervoor dat hij iedere ochtend gewekt werd door het hinniken van zijn paard. Hij gaf het net genoeg te eten voor de nacht maar zo weinig dat het beest voor zonsondergang weer honger kreeg. Maar op een bepaald moment kreeg het meisje genoeg van hem (had ze zich dan vrijwillig laten ontvoeren, vraag je je dan af) en ze gaf het paard zoveel hooi dat het 's ochetend niet hinnikte. Haar broer verscheen met de hond en de draak sprong uit angst boven op het dak in plaats van op zijn paard (dus het is geen vliegende draak). Vervolgens vluchtte hij naar zijn drakenhuis op de top van Mount Ochi, achternagezeten door de hond en in zijn haast om het huis binnen te gaan sprong hij dwars door het dak. Dat verklaart de gaten in de daken maar we weten niet wat er van de draak of draken geworden is.
Een dode onechte karetschildpad op Evia, caretta caretta Een dode onechte karetschildpad op EviaDe rest van de dag is het stranddag en daar blijven we veel langer dan we gepland hadden. Het is heerlijk weer maar wanneer we over het 300 meter lange strand wandelen, dat we helemaal voor onszelf hebben, zien we heel veel plastic vanuit de zee aanspoelen en aan het einde van het strand zien we een dode schildpad liggen. Het is een onechte karetschildpad (caretta caretta) en zijn of haar schild is minstens 70 centimeter lang, dus een volwassen dier. Zou die gestikt zijn in plastic? We hadden al wat plastic uit zee gevist maar op de een of andere manier brengt het zien van die dode schildpad ons ertoe om fanatiek het plastic op het strand op te ruimen.
Een vervuild strand bij Karystos met een dode zeeschildpad We gaan het strand opruimenHet is warm en we duiken af en toe het water in om af te koelen, liggen even op het zand en gaan dan weer aan het werk. Met stokken die we als prikstok gebruiken, verzamelen we de grotere stukken waaronder veel zakken die we kunnen gebruiken om de kleinere spullen in te doen. En we vinden van alles: plastic stoelen die onder het zand begraven liggen, complete visnetten, plastic flessen maar vooral veel kleine dingen. Flessendoppen, pennen, aanstekers, een nieuwe tandenborstel nog in de verpakking en vreemde smalle buisjes met een gekleurde vloeistof wat er nogal chemisch en eng uit ziet (volgens onze jongste dochter kun je die buisjes breken en verspreiden ze dan een tijdlang een gekleurd licht).
Afval van het strand verwijderen in de buurt van KarystosMaar het gevaarlijkste zijn waarschijnlijk de kleinste stukjes plastic: felgekleurde rode, blauwe en groene hardplastic en de plastics die aan het uiteenvallen zijn. We gaan steeds methodischer te werk en hebben al snel door dat het schoonmaken van een strand van 300 bij 15 meter een heel karwei is. We zoeken steeds een kwartiertje en moeten dan weer even afkoelen in de zee. Uiteindelijk zullen we hier 5 dagen zoet mee zijn. Na ieder strandbezoek verzamelen we de rotzooi en brengen het naar het veld waar ook onze auto staat. Met wat stenen dekken we alles goed af zodat het niet kan wegwaaien. Dat geeft toch een goed gevoel en na 5 dagen is het strand een heel stuk schoner!
's Avonds eten we bij ons stamrestaurant en daarna gaan we voldaan terug naar ons appartement waar we (Teije in het Grieks uiteraard) regelen dat we nog wat langer willen blijven. We geven aan dat we best naar een ander (goedkoper) appartement willen maar er zijn vrijwel geen gasten dus we mogen gewoon in ons 100-euro-per-nacht-huis blijven voor € 45 per nacht. Perfect.

Woensdag 29 mei 2019, het archeologisch museum van Karystos en naar het strand

Het kleine archeologisch museum in KarystosVandaag beginnen we de dag met een cultureel bezoek, namelijk aan het archeologisch museum van Karystos. Het zit bij de bibliotheek in en heeft maar 2 kleine zaaltjes, de entree is ook maar 2 euro per persoon. Er staan vooral grafstèles maar voor een streek die al duizenden jaren bewoond is, vinden wij het toch aan de karige kant. In de buurt heeft een Nederlandse archeoloog opgravingen gedaan naar een oude nederzetting maar het is onduidelijk of daarvan ook vondsten te zien zijn.
Daarna is het tijd voor een cappuccino op het terras en vervolgens aan het werk op het strand waar we weer heel wat plastic verzamelen, zeker zo'n 10 kilo. Organisch afval zoals verrot hout laten we liggen, we houden het bij het plastic, daar is veel te veel van. In de schaduw is het 28 graden maar hier op het strand heel wat warmer en ik ben blij dat ik af en toe zo het water in kan. Dat is ook al lang niet meer zo koud als vorige week, het wordt al lekker aangenaam. Aan het einde van de middag rusten we uit bij ons stamcafe met een koude jus d'orange en een biertje en de rest van de avond vermaken we ons prima bij ons eigen appartement. Ik kan heel prima gewend raken aan zulke relaxte dagen als vandaag.

Donderdag 30 mei 2019, naar de Potami waterval

Windmolenonderdelen bij Akrotiri, Evia Zwaar transport van windmolen onderdelen, EviaNa de ochtendkoffie rijden we eerst naar het oosten. Toen we een paar dagen het zuiden van Evia inreden was het ons al opgevallen dat de berghellingen bezaaid zijn met windmolenparken en dat er nog steeds bijgebouwd worden. Hoe krijgen ze die onderdelen toch al die bergen op? Bij Akrotiri is een aanlegplaats waar de onderdelen aan land worden gebracht en vandaar per vrachtwagen naar boven gereden. Gigantische onderdelen die over zandpaden met haarspeldbochten naar boven moeten worden gebracht en dat zonder vangrails. Ik zou hier geen vrachtwagenchauffeur willen zijn!
Windmolens in het zuiden van EviaGelukkig komen we deze gevaartes maar een enkele keer op de weg tegen en dan nog op de wat bredere stukken weg. Maar we zien wel dat er een hele infrastructuur is aangelegd om de onderdelen zo gemakkelijk mogelijk te transporteren. Het zijn vooral Duitse bedrijven die hier aan het werk zijn en de windmolens leveren de meeste energie voor de dorpen in het zuiden van Evia. Maar of ze het natuurschoon nou echt bevorderen, nee, niet echt. Maar altijd beter dan een kolencentrale. Er is wel wat verzet tegen de parken geweest maar er wonen waarschijnlijk te weinig mensen in het gebied om daar rekening mee te houden.
Centaur beeld voor een onafgmaakt hotel bij het Bouros strand, zuid Evia Centaur met berijdster bij het Bouros strand in het zuiden van EviaDe verharde weg langs de kust houdt op bij Bouros en daar zien we een standbeeld dat 'de centaur en de nymf' heet en dat waarschijnlijk Cheiron en Charikla uitbeeld, de ouders van Karystos. Op internet lezen we vooral dat mensen het een prachtig of juist een afschuwelijk beeld vinden. Het staat hier in ieder geval wel bijzonder, zo'n hoopvol beeld met op de achtergrond de blauwe zee en een reusachtig vervallen hotelcomplex dat illustreert dat men hier (tevergeefs) heel wat hoop had gevestigd op massatoerisme. Eigenlijk is het een wat triest gezicht maar dat maakt het ook wel weer speciaal.
Berggeiten in het zuiden van EviaVanaf Bouros rijden we het binnenland in naar Platanistos en onderweg komen we in een bocht een bijna opgedroogde waterval tegen waar klimgeiten zich prima vermaken. De weg is over het algemeen vrij smal maar de bochten zijn erg ruim en waarschijnlijk is dat voor die lange vrachtwagens die ook hierlangs rijden met de onderdelen voor de windmolens. Af en toe zien we zandpaden van de weg naar boven leiden waar ze overheen moeten. Dichtbij Platanistos komen ze vast niet want dan worden de bochten ook een stuk smaller, zeker in het dorpje zelf, daar kan nooit zo'n vrachtwagen langs.
Stenen bron bij Platanistos Waterval bij Platanistos in het zuiden van EviaNet buiten het dorp is de 10 meter hoge Potami waterval vlak langs de weg en een bron die zo uit de rotsen stroomt. Niet heel indrukwekkend maar het ligt in een prachtige setting. Het is een heerlijk plekje met een kalm beekje tussen de bomen maar we zijn niet de enigen die hier even willen zitten. Nederlanders, natuurlijk, dat hadden we kunnen weten... Je komt ze werkelijk overal tegen.
Je kunt naar het riviertje afdalen, er zijn zitbankjes en je kunt ook nog een stuk langs het kristalheldere water wandelen. En met het bronwater kunnen we meteen onze voorruit eens goed schoonmaken. Maar zoals overal in Griekenland is er in juli en augustus waarschijnlijk weinig stromend water meer te zien.
Ik hoef even niet verder op deze weg en we rijden terug om nog een aantal uren op het strand te liggen (en plastic op te ruimen uiteraard). Daarna bestellen we in Karystos bij een ander restaurant een kipburger maar krijgen een complete maaltijd. Al met al hebben we weer een leuke en rustige dag gehad.

Vrijdag 31 mei 2019, een drakenhuis bij Styra

De ingang van een drakenhuis (drakospiti) bij Styra Een zogenaamd drakenhuis bij Styra op EviaHet drakenhuis bovenop de Ochi berg was een te lastige klim voor ons maar bij Styra staat er eentje vlak langs de weg hoewel die minder goed bewaard is gebleven. Hij staat op een helling in een bocht van de weg en er is maar en kleine parkeergelegenheid dus je moet goed opletten als je er wilt stoppen.
Geleerden zijn het er nog steeds niet over eens wanneer deze bijzondere gebouwen gemaakt werden, sommigen zeggen in de 3e eeuw v.c., anderen dateren ze ruim 1.000 jaar ouder. Er zijn resten van nog ongeveer 25 dergelijke bouwsels in het zuiden van Evia en je vind ze nergens anders in Griekenland.
Een drakenhuis bij Styra op EviaZe zijn gebouwd op steile plekken vanwaar je een goed uitzicht op de omgeving hebt en worden gekenmerkt door hun bouwstijl: grote stukken kalk- en leisteen zijn zonder iets van cement op elkaar zijn gestapeld en toch staan ze na al die eeuwen (en aardbevingen) nog overeind. De ingang wordt gevormd door 2 lage staande stenen met daar bovenop liggen dikke en zware horizontale dekplaten. Het doet ons een beetje denken aan de ingangen van prehistorische grafheuvels in Engeland en Schotland. De muren van platte leistenen lopen schuin omhoog naar het midden toe en vormden zo een soort piramdevormig dak. Behalve de ouderdom is ook de bouwstijl nog steeds een raadsel.
Standbeeld in de haven van Marmari Het wandelende grote zandstrand bij MarmariGisteravond hebben we besloten waar we hierna naar toe willen. Eerst hadden we Andros in gedachten maar de ferrytocht is vreselijk duur dus hebben we een beetje op de kaart gekeken en vonden zo een redelijk groot eiland vlak voor de kust waar we nog nooit van gehoord hadden, Salamina. We rijden vanaf Styra daarom terug via Marmari om te kijken of we morgen de boot naar Rafina nemen of helemaal omrijden via Chalkis. Maar het havenplaatsje ligt er nog steeds verlaten bij en het havenkantoor is gesloten. De informatie op internet over vertrektijden van boten blijkt niet altijd te kloppen dus we besluiten maar dat we omrijden, dat duurt ongeveer 2 uur langer.
Ten zuiden van Marmari rijden we nog naar het Gouden Strand, een zandplaat die zich continue verplaatst en van vorm verandert.
Waarschuwingsbord bij het strand van Marmari Waarschuwingsbord bij het strand van MarmariBij het strand staan een heleboel waarschuwingsborden die we niet vaker hebben gezien en de leukste zijn wel die met de tekst dat je minstens 3 uur moet wachten met zwemmen na een maaltijd en die wat je moet doen als je hulp nodig hebt: raak niet in paniek en roep om hulp. Nou, als ik meegetrokken word door een golf lukt het mij vast niet om niet in paniek te raken. Aan zulk advies heb je weinig als je kopje onder gaat want dan kun je al niet meer om hulp roepen. Ook wordt er geadviseerd om niet alleen te gaan zwemmen.
Het mausoleum van een Romeinse officier in KarystosTerug in Karystos zoeken we naar de restanten van een Romeins mausoleum die midden in een woonstraat tussen de huizen liggen. Waarschijnlijk was het van een officier die toezicht hield op de marmergroeven in de buurt. Het gebouw zelf leek op een tempeltje en was ook van marmer gemaakt maar nu zijn alleen de onderste lagen nog te zien. Wat zou er allemaal nog meer verborgen liggen onder de huizen in de buurt?
Ons strandje ten zuiden van Karystos De vuilnis na een paar dagen strandruimenNa een korte koffiepauze gaan we naar ons strandje, nog even ontspannen, zwemmen en nog wat plastic opruimen. We hebben er dagenlang veel plezier in gehad om het strand zo wat schoner te maken en we hebben een behoorlijke stapel verzameld, dat geeft een heel goed gevoel, ook al is het maar een druppel op de gloeiende plaat van alle plastic afval in zee. Eigenlijk zouden we nog even bij het gemeentehuis moeten melden dat ze hier een berg plastic moeten komen weghalen maar dat is al gesloten. Hopelijk komt er binnenkort nog een vuilniswagen langs met iemand die zo verstandig is om ook deze stapel mee te nemen.
Het uitzicht vanaf ons appartement in Karystos Avondschemering vanaf ons appartement in KarystosOp onze laatste avond komen er wat meer wolken en we krijgen nog een mooie zonsondergang te zien vanaf ons balkon.
Iedere keer als we naar een nieuwe bestemming gaan is het maar weer afwachten wat het wordt, het appartement, de omgeving, de stranden en wat we kunnen zien maar dit is duidelijk een plek waar ik nog wel eens heen wil, vooral omdat het zo weinig toeristisch is (ondanks alle Nederlanders die we zijn tegengekomen). Als ze ook de wegen in de bergen nog asfalteren, wat breder maken en er vangrails langs zetten, dan zou het echt perfect zijn!

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven