Lies & Teije's reis website

Onze eerste dagen in Griekenland bezoeken naar Chalkidiki


Home -> Europa -> Griekenland -> Reisverslag Griekenland -> 16 tot 20 mei 2019

Donderdag 16 mei, onze eerste dagen in Griekenland bezoeken naar Chalkidiki

Het regent behoorlijk wanneer we het appartement verlaten en het is erg koud. Voor we Sofia verlaten gaan we eerst nog even boodschappen inslaan in de grote supermarkt vlakbij. Bulgaars bier is in de aanbieding, € 0,37 voor een halve liter (Teije bereidt zich alvast voor op een warme zomer en in Griekenland betaal je minstens 1 euro voor een lekker biertje in de supermarkt), een blikje sardientjes kost een halve euro en zo slaan we nog meer boodschappen in die we nodig denken te hebben. Bij de kassa kunnen we de overgebleven levs kwijt en de rest pinnen we. Al met al hebben we, op deze boodschappen na, € 44 uitgegeven in 2 dagen aan eten, drinken en museabezoeken.
Bulgarije vanaf een parkeerplaats langs de E79 bij Strumyani Een moderne parkeerplaats met schone toiletten langs de snelweg in BulgarijeWe komen Sofia heel wat gemakkelijker uit dan erin en al snel zitten we op de weg naar het zuiden, deels snelweg en deels 2-baansweg. Voor het gebruik van de snelwegen hebben we een e-vignette moeten aanschaffen (€ 7,50 voo 8 dagen) en zo te zien hebben niet veel mensen dat ervoor over want het is erg rustig. En toch zijn er veel verkeerscontroles. De weg is bijzonder goed en de parkeerplaatsen met wc's lijken wel net aangelegd en zijn bijzonder netjes en geordend. De regen is ondertussen gestopt en de temperatuur stijgt al, heerlijk, ik kan niet wachten tot het lekker warm wordt. Vlak over de grens, die we zo door zijn, wijst de temperatuurmeter al 24 graden aan.
Nea Moudania in ChalkidikiMaar we moeten nog een bergrug over en daar begint het te regenen en daalt de temperatuur weer naar 12 graden. Pas als we de bergen afrijden stijgt die langzaam weer naar 23 graden.
Bij Serres komen we op bekend terrein en rijden richting Thessaloniki en dan Chalkidiki in naar het zuiden. Onze eerste stop is in Nea Moudania om een terrasje op te zoeken. Overal in het stadje wordt hard gewerkt aan de wegen en onze gebruikelijke parkeerplaats is afgesloten voor een opknapbeurt.
Wil je de grensovergang zien, kijk dan eens op ons YouTube kanaal of bekijk het hieronder:


Eindelijk weer lekker weer langs de zee in Paralia Dionysiou De zee bij Paralia Dionysiou, ChalkidikiDe eerste dagen blijven we bij Michael en Kiki, eigenaren van een aantal appartementen in Paralia Dionisiou die in de loop van de jaren vrienden van ons zijn geworden. Als we aankomen is er niemand bij het gebouw en lopen we eerst maar naar de zee om wat te eten. We worden meteen herkend door de eigenaar en hij weet zelfs nog dat Teije een beetje Grieks praat want hij begint meteen een gesprek in het Grieks. Teije helemaal blij want hij kan nu eindelijk zijn taalkennis weer in het echt oefenen. En volgens mij gaat dat best goed als ik dat zo hoor.
Keuken in ons appartement, Paralia Dionysiou Slaapkamer van ons appartement in Paralia DionysiouNa het (lekkere) eten lopen we terug en na een tijdje duikt Michael op. Maar net als we bij willen praten verschijnt een boze klant, een man en vrouw die we vanmiddag hier ook al zagen rondhangen. Ze zijn boos dat er toen niemand was en ook de kamer is net iets anders dan op internet stond. Tja, dat zijn de problemen die je als appartementseigenaar waarschijnlijk regelmatig hebt. Het hotel is officieel nog niet eens open voor het seizoen en wij krijgen een ruim appartement in het gebouw ernaast op de 3e verdieping. Wij hebben nog nooit te klagen gehad over de kamers hier.
Uitzicht vanaf ons balkon in Paralia DionysiouNadat we ons geïnstalleerd hebben, brengen we de avond met Kiki en Michael door. Ze vertellen ons over hun reis naar Australië, waar Michael geboren is, en Fiji. Fiji was wel heel toeristisch maar ze hebben er een heerlijk ontspannen tijd doorgebracht en proberen dit jaar veel Fiji-tijd te nemen, lekker rustig aan dus. Ze vertellen over een lokale werknemer bij hun hotel die palen in de grond moest slaan. Na een paar slagen ging de man op het strand liggen met een hoed over zijn hoofd om na een half uurtje weer een paar slagen te doen en daarna weer ging liggen. Dat is Fiji-tijd en moet ook onze slogan maar worden voor deze vakantie.

Vrijdag 17 mei 2019, naar het schiereiland Kassandra

De moeder van Michael heeft cake voor ons gebakkenWe beginnen met een ontbijt op ons balkon en drinken dan nog een kop koffie bij Michael en Kiki. De moeder van Michael heeft goed onthouden wat ik lekker vind want ze heeft speciaal voor mij een cake gebakken, dat had ze vorig jaar ook al gedaan. Na een half uurtje stappen we in de auto voor onze eerste autotocht. We zijn hier nu voor het 4e jaar en kennen de omgeving redelijk goed maar er zijn altijd wel weer leuke ritjes te maken. Vandaag gaan we langs de westkust van Kassandra, het meest westelijke schiereiland van Chalkidiki dat als een vinger naar het zuiden wijst.
Onafgebouwd huis bij Elani op het schiereiland Kassandra De kust bij Sani op KassandraAan de noordwestkust liggen voornamelijk privé resorts die de mooiste stukjes strand hebben ingepikt. Maar ook zien we heel wat gebouwen en complexen die onafgebouwd zijn. Tijdens de economische crisis zijn in Griekenland heel wat projecten stopgezet, domweg omdat het geld op was, en nu staan die skeletten gewoon maar te staan. We zien maar zelden dat het werk hervat wordt en we vragen ons af wie nu de eigenaar is van sommige van die gebouwen. Er zit hier heel wat geld in stenen die geen enkele waarde meer hebben.
Na het eerste bordje zien we niets meer, Kassandra Op een terrasje in Possidi, op het Kassandra schiereilandIn de buurt van Kalandra zien we een 'bruin' bordje die vaak verwijzen naar een bezienswaardigheid. Maar uit ervaring weten we ook dat die meestal ineens stoppen. Teije trapt er steeds weer in en als we de weg inslaan naar het oude Mende, dat zeer bekend was om zijn uitstekende wijn, zien we geen enkel ander bordje meer en moeten we op een kruispunt maar gokken waar we heen moeten. Op internet vinden we later de juiste weg wel maar vandaag niet. Dus draaien we om en stoppen in de badplaats Possidi voor een kop koffie. Het strand ziet er aanlokkelijk uit maar daar gaan we later wel heen, zo heel warm is het nou ook weer niet.
Kapelletje aan de zee bij Xyna op KassandraKassandra is erg groen en heeft prachtige landschappen maar wat ik het meest prettig vind zijn de wegen: niet teveel smalle, steile, enge weggetjes waar Teije zo van houdt. Er zijn in het binnenland traditionele dorpjes waar men leeft van olijfolieproductie en andere landbouw maar ook steeds meer van toerisme (je kunt hier overal lokale producten kopen) en aan de kust vissersdorpjes waar steeds meer toeristen komen voor de mooie stranden. We gaan nu naar de zuidoostkant van Kassandra waar toeristen minder vaak komen.
Een korte impressie kun je op ons YouTube kanaal bekijken of in het klein hieronder:


Dolfijn standbeeld in Chaniotis op het Kassandra schiereiland Kerkje in Chaniotis op het Kassandra schiereilandLangs de oostkant van Kassandra liggen een aantal leuke dorpen zoals Pefkochori, een geliefde badplaats maar met een heel leuk oud centrum. Iets meer naar het noorden ligt Chaniotis dat in 1930 door een aardbeving grotendeesl vernietigd werd en geen oud centrum meer heeft. In de zomer is het hier ook altijd druk maar we zijn erg vroeg dit jaar, juist om de drukte te vermijden en de stranden en terrasjes zijn behoorlijk leeg. En als we toeristen tegenkomen kunnen we onze oren niet geloven: Nederlanders! Wat moeten die hier?
Chaniotis ligt in een baai en wordt omringd door dichte bossen. In 2006 was hier een grote bosbrand waarbij duizenden toeristen (en inwoners natuurlijk) geëvacueerd moesten worden. Wanneer je het vredige tafereel nu ziet kun je je nauwelijks voorstellen hoe vernietigend zo'n brand in korte tijd kan zijn. De bomen lopen hier tot op het strand en door de droogte en de hitte kan een klein brandje al snel uitgroeien tot een enorme vuurzee.
Uitzicht op het Sithonia schiereiland vanuit ChaniotisVorig jaar zijn nog 100 mensen omgekomen bij een brand in de buurt van Rafina bij Athene omdat het vuur zich zo snel verspreidde en de mensen niet weg konden komen. Ook hier zochten veel mensen tijdens de brand hun toevlucht op het strand en in de zee maar er was slechts 1 slachtoffer, een Duitse toerist.
In de verte zien we het middelste schiereiland van Chalkidiki, Sithonia. Dat is wat ruiger dan Kassandra en daar gaan we vast ook nog wel heen deze vakantie.
Langzaamaan rijden we verder naar het noorden, terug naar Paralia Dionisiou wat het Strand van Dionysios betekent. En strand hebben ze hier wel, vanaf Nea Moudania loopt het kilometers lang naar het noorden. Wij nemen nog een drankje op een terras en gaan naar ons appartement. Daar komen we de moeder van Michael tegen en Teije begint een heel gesprek met haar in het Grieks en bedankt haar voor de lekkere cake. 's Avonds zitten we een paar uur bij Kiki en Michael die nog steeds in fiji-tijd zitten, ze hebben nog helemaal geen zin om het hotel te openen en kibbelen over de datum waarop ze oficieel open gaan. Zo te horen gaat dat nog wel een paar weken duren. Wij hebben in ieder geval al een heerlijk rustige dag achter de rug.

Zaterdag 18 mei 2019, een paar rustige dagen

Er zijn nog weinig toeristen in Nikiti, ChalkidikiVandaag gaan we eindelijk zelf op het strand liggen bij Kalyves. Sinds vorig jaar is er een groot appartementencomplex geopend en het ooit zo rustige strand is nu een stuk drukker, zelfs half mei al. Met 20 tot 24 graden en wat wind voelt het niet heel warm en ook de zee is nog koud. Een beetje pootjebaden vind ik genoeg. En natuurlijk wisselen we het zonnen af met ritjes door de omgeving zoals naar Polygyros waar we bij ons favoriete restaurant door de serveerster herkend worden en even later ook de eigenaar hartelijk begroet worden. En omdat we hier nu al een aantal jaren komen gebeurt dat steeds vaker.
Zo worden we bij een strandbar in Paralia Dinonisiou als oude bekenden binnengehaald en de Oostenrijkse eigenares komt een tijdje bij ons zitten en vertelt over de laatste bijzondere regels waarmee de regering geld probeert binnen te halen. Steeds meer sectoren (ook in het toerisme) moeten verplicht de mogelijkheid bieden om te pinnen. Nog lang niet overal is dat het geval en men geeft vaak nog steeds de voorkeur aan cash waardoor autoriteiten niet goed zicht hebben op de werkelijke inkomsten. Ordinaire belastingontduiking zouden wij hier zeggen. Het schijnt wel te werken want sinds 2016 is er voor honderden miljoenen extra btw binnen gekomen.
Een andere regel, waar wij nog nooit van gehoord hebben en waar we ook niets over kunnen terugvinden, is volgens haar de verplichting om als restaurant of bar een menu in braille te hebben. We vragen ons af of haar informatie wel klopt maar ze beweert dat het echt zo is. Het lijkt ons maar een rare regel en dat terwijl in veel restaurants vaak lang niet alles verkrijgbaar is wat op het menu staat en de bediening gewoon vertelt wat er wel is.
Uitzicht op de heilige berg Athos vanuit Sarti op Sithonia Uitzicht op de heilige berg Athos vanaf een leeg strand op SithoniaWe gaan nog een dagje naar Sithonia, het middelste schiereiland van Chalkidiki. In 2016 zijn we hier wat langer geweest (zie 31 mei 2016) maar we komen er graag terug want de natuur is wat ruiger dan Kassandra. Ook hier zijn delen van de kust geclaimd door toeristencomplexen maar gelukkig zijn er nog genoeg leuke dorpjes en strandjes. En het is nog steeds rustig, plek genoeg op de vele terrasjes. In de verte zien we de heilige berg Athos liggen waar alleen mannen mogen komen en wat we alleen al om die reden boycotten (Teije dan, ik mag er niet eens heen!).
We wilden ook nog een dag naar Thessaloniki maar aangezien Teije zijn wandelsandalen in Sofia heeft laten liggen (denkt hij, we vinden ze later thuis bij het uitpakken van de auto terug) slaan we dat nu over en zoeken naar schoenenwinkels. Slippers zijn overal te koop maar stevige sandalen vinden we pas na een paar dagen zoeken in Nikiti. En dampo hebben we nodig. Teije heeft nog steeds kiespijn maar is nu ook zwaar verkouden en hij denkt dat hij een soort sinusonsteking heeft waardoor zijn gebit zo pijnlijk voelt. In Polygyros probeert hij in zijn beste Grieks uit te leggen wat hij zoekt maar de man achter de toonbank verontschuldigt zich, normaal staat zijn vrouw hier en hij weet er verder niets van. Maar blijkbaar vindt hij het toch wel zielig om ons zo weg te sturen dus krijgen we een zakje tissues mee. Bij een volgende apotheek in Nea Moudania hebben we meer geluk en de mevrouw weet direct wat Teije bedoelt. De komende weken blijft hij stomen en het geeft gelukkig wel wat verlichting. Hij wil gewoon niet naar een Griekse tandarts.
Uitzicht op Sarti op het schiereiland SithoniaHet gaat de dagen erna steeds harder waaien en op het strand liggen is af en toe niet leuk meer, we worden soms gezandstraald. Dan maar weer naar een beschut terras of een rit door de bergen of langs de kust, zo komen we de dagen heel ontspannen door.
Op de laatste avond gaan we met Michael en Kiki naar een restaurant en brengen een gezellige avond door. Dat is toch leuker dan bij het hotel waar ze altijd wel gestoord worden door telefoon, mailtjes of langskomende bezoekers.
Morgen gaan we naar de volgende plek, 5 nachten op het schiereiland de Pilio waar we ook weer bekenden zullen aantreffen. En daarna naar voor ons nog onbekende gebieden, dan zullen we weer wat meer over de omgeving en de streek vertellen.

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven