Lies & Teije's reis website

Naar Katakolo en het strand maar we eindigen op het politiebureau


Home -> Europa -> Griekenland -> Reisverslag Griekenland -> 23 & 24 juni 2018

Zaterdag 23 juni, naar Katakolo en het strand maar we eindigen op het politiebureau

Uitzicht bij ZacharoWe ontbijten rustig op ons balkon voordat we naar Katakolo gaan, zo'n 40 kilometer naar het noorden. Teije wil daar kijken bij een winkel met olijfhouten voorwerpen die hij misschien in Nederland wil gaan verkopen. Er zijn veel winkeltjes met dit soort spullen maar bijna niemand die het in grotere aantallen kan verkopen, behalve deze, tenminste, volgens hun webshop. Hij heeft al een aantal keren gemaild maar geen antwoord gekregen.
Winkel in Katakolo Haven van KatakoloWe zoeken eerst een terrasje in de haven op waar het akelig rustig is. We vragen de ober of hij het precieze adres van de zaak heeft en dat vertelt hij ons, maar zegt er meteen bij dat de winkel waarschijnlijk vandaag gesloten is: op zaterdag meert er geen cruiseschip met toeristen in de haven aan dus is er te weinig klandizie zodat veel souvenirshops de deuren dicht houden. Wij zijn verbaasd dat hier sowieso een cruiseschip aanlegt maar dat komt door de nabijheid van het oude Olympia waar de toeristen dan per bus heen kunnen.
St Nikolaas kerk, Katakolo Antiek verbodsbord in KatakoloDan wandelen we maar wat door het dorp, maar ook het museum over de techniek in het oude Griekenland, dat er bijzonder interessant uitziet, is gesloten. We hebben voor 3 nachten geboekt in Zacharo maar als we hier op maandag terug willen komen en dan nog eens om te onderhandelen, moeten we toch wat langer blijven en besluiten dat vanavond te vragen.
Onze bewaker op het strandDan blijft er voor nu weinig over dan een strandje te zoeken. Bij Epitalio vinden we een heel rustig strand en we parkeren de auto in de buurt van een paar huizen. We kunnen vanaf onze plek echter alleen het dak van de auto zien. En dan komt er een hond aanwandelen die continue rond ons blijft hangen. We proberen hem met een stok weg te jagen maar hij gaat net buiten het bereik van de stok op het strand liggen. Soms sjokt hij even weg maar komt steeds weer terug. Pas na een uur verdwijnt hij echt van het strand. Het beest ziet er mooi uit maar je weet het nooit met de zwerfhonden hier, we vonden het niet prettig.
Als Teije na een tijdje naar de auto loopt om iets op te halen, ziet hij dat een achterraampje half open staat. Dat waren we toch niet vergeten? Met de airco aan hebben we de ramen altijd dicht. Er lijkt niets te missen, hoewel, 1 grote reiskoffer. Of lag die nu in het appartement? Vast, denkt hij, en hij zegt niets tegen me. Pas als we terug in het appartement zijn, vraagt hij mij ernaar. Nee hoor, zeg ik, die ligt in de auto. We hebben een kleine koffer met spullen voor een paar dagen die we naar de kamer meenemen en de overige kleren en spullen die we niet direct nodig hebben zitten in de grote koffer.
Nou, dan moet ik even naar het strand terug rijden, zegt hij, en hij vertelt me het verhaal van het raampje. We zoeken alles nog eens door en helaas, alle andere spullen liggen nog gewoon in de auto, waaronder een tablet, maar de koffer is weg. Terug bij het strand zoeken we de omgeving af en Teije gaat nog praten met mensen in de buurt of ze iets gezien hebben. Ze vertellen hem dat hier veel zigeuners rondzwerven die een niet al te beste reputatie hebben.
Dan maar naar het dichtsbijzijnde politiebureau in Pyrgos en daar blijkt niemand Engels te spreken. Handig dat Teije dat wel enigszins kan. Na 10 minuten wachten komen er twee mannen binnen die nors iets naar ons schreeuwen. Het is net alsof we afgeblaft worden en we moeten ons achter hen aan haasten, langs lege cellen naar een klein kamertje. Als allereerste wordt een groot tv-scherm naar binnen gereden en wordt ervoor gezorgd dat de tv aan kan. Oh jee, hebben we ze gestoord met voetbal, dan zullen ze wel chagrijnig zijn. Het is WK voetballen, iets wat ons helemaal niet interesseert maar deze politiemannen wel. Ik kan niets volgen van wat er wordt gezegd maar het klinkt allemaal nogal intimiderend, alsof wij de criminelen zijn. Eén van de eerste vragen die we krijgen is waarom we in godsnaam naar dit politiebureau zijn gekomen. Nou, dat was het dichtstbijzijnde maar ze zijn niet blij met dat antwoord. En hoe weten we dat het inbraak was en niet een stommitiet van onszelf door het raam open te laten? Wanneer 1 van de agenten opstaat en Teije meeloopt om naar de auto te kijken, wil ik ook meegaan maar ik krijg een bevel toegeblaft en ik zak zo weer in de stoel terug. Mijn Grieks wordt zeker ook beter, want dat is precies wat hij zei: kathieste, zit!
Ik zit hier maar ongemakkelijk te wachten met nog een reus van een politieagent achter me die geen woord zegt en alleen naar de tv of zijn mobiel kijkt. Het lijkt wel uren te duren voor Teije weer terug komt. En dan begint hij een charme-offensief door over voetballen te gaan praten en hoe erg we het vinden dat we ze juist nu moeten lastig vallen. Ineens worden ze een stuk vriendelijker en ik kan ook een duit in het zakje doen wanneer ze namen als Crojf en Neeskens noemen.
Helemaal aan het eind vertellen ze dat in deze buurt een aantal stranden afgesloten zijn vanwege de vele diefstallen door zigeuners (of in ieder geval zwervers). Dat hadden ze ook wel eens eerder mogen zeggen. Als de aangifte eindelijk is opgenomen en Teije die hardop voorleest (in het Grieks) steekt 1 van de mannen zijn duim tegen me op en zegt tegen mij dat zijn uitspraak hartstikke goed is (dat vertaalt Teije uiteraard weer voor mij, dus misschien verzint hij dat maar...). Nou, ik ben vooral blij dat we hier eindelijk weg kunnen, de manier waarop dit ging was niet echt behulpzaam of vriendelijk en het had me niets verbaasd als ze ons in een cel hadden gezet. Maar de aangifte krijgen we nog niet mee, op zaterdagavond is een ander kantoor gesloten en daar moet nog iets gebeuren, geen idee wat. Dus maandagochtend zitten we hier helaas weer.
Thuisgekomen proberen we eerst een lijst te maken van alles wat weg is en het ergste zijn wel de medicijnen zoals die tegen een hoge bloeddruk. Maar gelukkig heb ik in onze badtas exact genoeg zitten tot de laatste dag van de vakantie. En anders hadden onze huisartsen vast nog wel iets kunnen regelen. Maar wat een gedoe, ik houd daar niet van. En veel kleren hebben we ook niet meer over...

Zondag 24 juni 2018, we blijven in de buurt van Zacharo

Het dorp Zacharo Op een terras bij het strand, ZacharoOp zondagochtend lopen we wat door Zacharo en er is een marktje bij het strand waar we nog wat kleren kunnen kopen. En daarna naar het strand op een wat drukkere plek waar veel meer auto's staan. Zijn alle raampjes dicht? De komende weken zijn we een beetje paranoia wat het afsluiten van de auto betreft. En geen verlaten strandjes meer tenzij we de auto vol in het zicht hebben. Het is heet vandaag en erg benauwd. Dan is het strand een goede plek om te zijn.
Muurtekening in Zacharo Muurtekening in ZacharoBij de ingang van Zacharo zien we nog een paar mooie wandschilderingen, alleen jammer van de graffiti die daar weer overheen gespoten zijn. Aan het einde van de middag gaan we het dorp in om iets te eten en nieuwe plannen te maken. We blijven hier tot dinsdag en gaan dan een week naar Kefalonia, een eiland waar we nog niet geweest zijn. Teije wil ook nog naar Ithaka maar dat bekijken we volgende week dan wel. Eerst moet ik nog wat bekomen van de diefstal en het besef dat we wel heel veel dingen kwijt zijn.

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2019 Naar boven