Lies & Teije's reis website

Naar Avdira en de plek van de echte hemelvaart


Woensdag 08 juni, naar Avdira en de plek van de echte hemelvaart

Mozaiek in de kerk van St. Lydia In de kerk van St LydiaVandaag gaan we weer wat culturele attracties proberen te vinden en eens bijhouden welke bordjes ons wel ergens heen leiden en welke niet. Allereerst gaan we naar de Baptistry van St. Lydia waar het dorp naar genoemd is. Het is vlakbij ons en we hebben het zo gevonden maar waar is nou dat belangrijke doopvont? Op deze plek zou de apostel Paulus de eerste christelijke vrouw in Europa hebben gedoopt. Binnenin de kerk zien we mooie mozaieken die verhalen uit het leven van Paulus vertellen en een marmeren doopvont. Maar dat zal vast geen 2000 jaar oud zijn. Dit doopvont wordt tegenwoordig gebruikt voor het dopen van kinderen maar in de eerste eeuwen van het christendom werden mensen voor hun doop helemaal ondergedompeld in een beek, rivier of meer.
Het doopvont van St Lydia Icoon bij de Bapistry van St LydiaOp het terrein rond de kerk zien we een stroompje, de Zigaktis rivier, waarboven paden zijn gebouwd. Dit was een plek waar de Joden op zaterdag bijeenkwamen en hier hield Paulus een preek waar voor het eerst vrouwen bij waren. Waaronder Lydia en haar familie die zich bekeerden. Ook nu worden volwassenen hier nog gedoopt door onderdompeling in de rivier. Er heerst een heerlijke rustige sfeer, een lekkere plek om even rond te wandelen.
Dan gaan we op zoek naar de prehistorische nederzetting iets verderop richting Kavala, het eerste bordje hebben we al gezien. Maar na 5 kilometer rijden zien we nog steeds geen nieuw bordje en hoewel we nog wat afslagen proberen geven we het uiteindelijk maar op.
Torentje bij Akontisma Gebouw in AkontismaWe zitten nu wel op een mooiere route door de bergen dan wanneer we de snelweg zouden nemen en bij een informatiebord over Archaia Akontisma draaien we een steil weggetje bij een hotelcomplex op. Teije stapt uit, ik blijf zitten omdat ik het nogal in de rug heb. We staan tussen middeleeuws aandoende huisjes en verderop zien we een tempelruine die er wel heel modern uitziet. Wanneer Teije terugkomt, wordt hij aangesproken door een man die komt aanlopen. Ik stap ook uit en we krijgen een fantastisch verhaal te horen als we naar het witte tempeltje vragen. Hij wordt enthousiast en begint te vertellen dat er vanavond een groot feest wordt gehouden. Want, en dat wisten wij vast nog niet, dit is namelijk de echte plek waar de hemelvaart van Jezus plaats vond en dus helemaal niet in Israel.
Akontisma, plek van de echte hemelvaart van Jezus Netten over de rivier bij AkontismaPasen valt bij de Grieks-Orthodoxen niet altijd op dezelfde datum als in het christendom en laat het vandaag of morgen volgens hun kalender nu precies hemelvaartsdag zijn! De man nodigt ons ook uit. Maar we willen nog veel doen vandaag en zitten vanavond hier waarschijnlijk niet in de buurt. Aan de overkant van de weg staat het apostel Mardyris expositiecentrum maar het is onduidelijk of dit de apostel betreft die dit wereldnieuws verspreid. Volgens de man, misschien wel de apostel zelf, is het feit van Jezus hemelvaart hier al eeuwen bekend en gebeuren hier regelmatig wonderen en worden er verschijningen van Jezus gezien. Hij is in ieder geval erg enthousiast en overtuigd.
Even later bedenkt hij waarom we hier ook zouden kunnen zijn, namelijk vanwege antiek Akontisma. Inderdaad, daar waren we naar op zoek. Ach natuurlijk, daarvoor bent u hier, maar dat ligt een heel stuk verder, dat is 3.000 jaar oud en heidens. Hij wenst ons nog een fijne dag en herhaalt zijn uitnodiging voor vanavond. Wanneer wij nog een paar foto's maken en zien dat de rivier hier vlakbij overdekt is met netten, kunnen we hem helaas niet meer vragen wat daar de reden van is.
We zien een volgend bordje naar Archaia Akontisma, maar er staat een hek om heen en er is weinig te zien. Dan volgen we wel de bordjes naar de Nestos valley maar na het eerste bordje komt er nooit meer een volgende. Met de volgende 3 borden gaat het al net zo. De verwijzing naar Ancient Pistyros leidt wel ergens heen, maar ook hier een afgesloten hek en wat restanten erachter. Van de 8 borden die we hebben gevolgd leiden dus 5 nergens heen, 2 naar afgesloten terreinen en 1 naar een echte te bezichtigen bezienswaardigheid.
Volgens de Tomtom moeten we rechtdoorNu heb ik toch wel het bewijs geleverd dat die borden niet te vertrouwen zijn, maar, zegt Teije, als we niet zo aan het zoeken waren geweest, hadden we dit geweldige verhaal over de hemelvaart nooit gehoord. Tja, tegen zo'n onverbeterlijke optimist kan ik maar weinig beginnen. Een hopeloos geval!
Net zoals hij de Tomtom volgt, die wil dat we hier nog 1,4 kilometer doorrijden en dan linksaf slaan. Nou, ik zou het niet doen. Gelukkig luistert hij (deze keer dan, want hoe vaak zijn we niet op plekken geweest waarvan ik dacht dat de auto dat nooit zou overleven).
Uiteindelijk, na zo'n 80 km. Komen we bij archaia Avdira aan, het hoofddoel van de dag. Een oud- Griekse stad waar onder andere Demokritos is geboren, Xerxes en Hippokrates op bezoek zijn geweest en waar de vele mooie spullen zijn gevonden die we eergisteren in het museum hebben gezien. Je mag het ook Abdera noemen omdat de Grieken de plek schrijven met een 'b' erin. Maar tegenwoordig wordt die als een 'v' uitgesproken. Zo worden er meer letters anders uitgesproken dan wij dat zouden doen.
Brokstukken van antiek Avdira of Abdera Archeologische site Abdera-PolystylonMaar net als een paar dagen geleden zijn de hekken zijn dicht en op een enkel informatiebord (waarop staat dat de plek dagelijks geopend is) na is er weinig te zien. Terwijl we het terrein van het Byzantijnse dorp Abdera-Polystylon zo met de auto kunnenn oprijden, tussen de oude restanten van muren in. Maar veel is daar evenmin te zien. In het museum hebben we heel veel informatie over de Avdira en de opgravingen gekregen maar het heeft weinig zin dat hier allemaal op te noemen zonder dat we er leuke foto's bij hebben.
Maar ach, het is droog, redelijk zonnig en de natuur is hier mooi. We rijden door naar Xanthi om dan maar een stadsbezoek te doen wat eergisteren niet lukte vanwege de regen. Onderweg komen we in een dorpje een vreemd tafereel tegen, misschien een of ander oud of modern ritueel? Een man kruipt over straat met een schilderij of iets dergelijks op zijn rug die vastgehouden wordt door een vrouw. Daarachter rijdt heel langzaam een auto met een groep mensen. We rijden er voorbij maar zijn achteraf wel heel nieuwsgierig wat dit zou kunnen betekenen. Zou het iets met hemelvaartsdag te maken hebben of een pelgrimstocht?
Straatje in het oude centrum van Xanthi Verwaarloosde huizen in oud XanthiaIn Xanthi nemen we eerst een pauze bij een restaurant en wandelen vanuit het moderne en drukke centrum naar het oude centrum dat tegen de berg omhoog is gebouwd. Borden vertellen meer over de staaltjes van architectuur die we te zien krijgen en het is een mengelmoes van Byzantijns met Turkse invloeden, neoklassiek en jongere stijlen. Sommige huizen zijn heel goed onderhouden, maar we zien ook veel wegkwijnende huisjes en zelfs afgesloten en onbewoonbaar verklaarde huizen. Ik vind het wel een mooie binnenstad om doorheen te wandelen.
Verwaarloosde huizen in oud Xanthia Herdenkingsmonument voor Alexander de GroteDe oude stad van Xanthi is een van de best bewaarde architectonische complexen in Griekenland, zo wordt het ten minste aangeprezen. Het klopt dat huizen in verschillende stijlen door elkaar staan maar lang niet alles is dus gerestaureerd, daar zouden ze nog wat aandacht aan mogen besteden. Dat is trouwens vooral aan de noordkant van het centrum.
Als we naar de auto teruglopen, komen we langs het Alexander de Grote monument, de wereldveroveraar die uit deze streek (Macedonië) vandaan kwam en waar men erg trots op is.
Door de oude stad rijden we later de stad ook weer uit, helemaal door dezelfde smalle straatjes waar we net liepen, tegen de berg op tot we plotseling vanaf de hoogste straat midden in het bos zitten.
Een rotsblok op een bergwegWe rijden van de noordkant via Stavroupoli richting ons huis terug maar onderweg willen we naar de Livatidis waterval die erg mooi moet zijn. Het eerste bordje vertoont nog geen afstand maar op het tweede bordje, 4 kilometer verder, staat dat het nog 16 kilometer is. De weg is steil met veel haarspeldbochten maar wel goed, tenminste, de eerste 10 kilometer. Wel komen we plotseling een enorm rotsblok midden op de weg tegen, die wil je toch niet op je auto krijgen of er in het donker tegenaan rijden. We proberen hem naar de kant te duwen maar we krijgen er geen beweging in, het rotsblok is veel te zwaar.
Daarna wordt de weg al slechter en een bord geeft aan dat het nog 9 kilometer is terwijl onze teller zegt dat het nog 6 zou moeten zijn. En 5 kilometer verder staan we voor een zandpad met de mededeling dat het nog steeds 4 km naar de waterval is. Teije probeert de Hyundai I10 nog als terreinauto te gebruiken maar na een halve kilometer ziet hij daar toch maar vanaf. En omdat hij een hele zere voet heeft (wandelen in Xanthi ging al erg lastig) en ik zere benen, geven we het op... Nog 3,5 kilometer lopen gaat ons nu echt niet lukken, het zal voor een andere keer zijn.
Als die bordjes nou maar eens zouden kloppen...
Thuisgekomen krijgen we van onze buurvrouw een bord met een zelfgebakken taart en we bedanken haar hartelijk maar vinden het eigenlijk veel te zoet.

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven