Lies & Teije's reis website

Het Dadiawoud en naar de grenzen van Turkije en Bulgarije


Zaterdag 04 juni, het Dadiawoud en naar de grenzen van Turkije en Bulgarije

Ruïne langs de Via EgnatiaWe gaan op tijd op pad want we hebben een lange route voor de boeg, dat wil zeggen dat Teije een lange route heeft gepland door de noordoosthoek van het vasteland van Griekenland. Tenslotte zijn we hier maar 1 keer, zegt hij, maar dat moet ik nog zien. We rijden eerst langs de Via Egnatia naar het oosten, recht op Turkije af. Deze route volgt de oude Romeinse weg die rond 146 v.c. werd aangelegd en van Albanië tot aan Constantinopel liep. Er zijn heel wat handelskaravanen maar ook legers over deze weg gekomen in de loop van de geschiedenis en nu loopt er langs een groot deel een snelweg. Deze restanten van een byzamntijns kerkje zien we ergens langs deze weg.
Bij Feres slaan we het dorp in want we zien een bordje met 'Stork village of Europe' erop. En direct aan het begin van het dorp zien we zomaar een VVV, tenminste een kentro touristiko, alleen in het Grieks geschreven. Binnen is een zaaltje met een diascherm en wat stoelen en in een kantoortje loopt iemand rond. Ze spreekt een beetje Engels maar niet veel en op onze vraag naar een kaart van het gebied zegt ze dat ze helaas op zijn: allemaal meegegeven aan de kinderen die hier af en toe vanuit school langskomen. We hebben nog een heel (moeizaam) gesprek over het toerisme en het gebrek aan informatie voor toeristen en ze kan het alleen maar met ons eens zijn.
Straatje in Feres Ooievaarsnest in Feres, TrachiëWe lopen het dorp door op zoek naar een boekhandel waar we wellicht een gedetailleerdere kaart van het gebied kunnen kopen en vinden er een. In het dorp staat nog een mooie kerk en ernaast staat een bord met de EU-vlag en een bedrag in euro's. Zou EU geld ook al gebruikt worden om kerken te restaureren? Achter het dorp vinden we een wijk waar allemaal ooievaars wonen, hoog op palen en ze zitten zelfs op de electriciteitsmasten. Maar om het nu het ooievaarsdorp van Europa te noemen lijkt ons wat overdreven.
Een trekker voor de Dimitri kerk in Peplos Kerk in het oosten van GriekenlandWanneer we verder rijden, op weg naar het Dadia woud komen we nog een aantal indrukwekkende kerken tegen. Je hebt ze hier echt in alle maten en vormen maar het zijn meestal wel mooie gebouwen. Maar we zien er eigenlijk nooit mensen, alleen vorig jaar op Korfoe waar de mummie van een heilige tentoongesteld werd. En ook op zondagen zien we zelden grote menigtes bij de kerken hoewel ruim 98% van de bevolking officieel Grieks-Orthodox is.
Wandelen door het Dadiabos Wandelen door het DadiabosDan rijden we verder naar Dadia waar het Dadiawoud deel uitmaakt van een groot natuurpark. Er zijn meerdere wandelingen uitgezet, en 1 ervan gaat naar een vogelspotplek vanwaaruit je allerlei soorten gieren en andere roofvogels kan zien. In de bergen is een plek waar boeren hun dode vee kunnen dumpen en daar komen de gieren op af waardoor het lijkt alsof we ze in hun eigen habitat kunnen zien. Maar voordat we er zijn, moet er eerst een tochtje van 3,5 km. Worden gemaakt. En voordat we op weg mogen moeten we onze naam en telefoonnummer opschrijven. Is het dan zo lastig, vragen we aan de medewerkster in het bezoekerscentrum, maar zij blijkt geen Engels te spreken.
Als we naar buiten lopen om aan de tocht te beginnen zien we een politiewagen. Ja hoor, het zijn dezelfde agenten die we gisteren ook al zagen in de Evrosdelta. Volgen ze ons of is het toevallig? Dan hebben ze wel een heel groot gebied dat ze in de gaten moeten houden.
Een krab in het Dadiawoud Klauteren in het DadiabosNa een kwartier heb ik het wel door: het is geen steile route maar een erg lastige door de losse keien en soms gewoon het gebrek aan een pad. Dan is het klauteren en klimmen en zorgen dat je niet uitglijdt. Ik heb nog last van mijn spieren van de klimmetjes van een paar dagen geleden en heb halverwege ontzettend spijt dat ik er, tegen beter weten in, toch weer aan begonnen ben. Als het dan niet al te ver bij ons vandaan ook nog begint te onweren ben ik blij wanneer we na ruim een uur eindelijk de vogelspothut ontwaren.
Gieren spotten in het Dadiawoud Gieren spotten in het DadiawoudTerwijl we nog zitten uit te puffen op een bankje komt er een fris groepje mensen binnen waarbij 1 mevrouw met een trui van het natuurpark. Willen jullie, gezien het onweer, straks met ons met de bus naar beneden?, vraagt ze. Had ik maar geweten dat er een bus ging, dan had ik dat rotstuk niet hoeven lopen! Graag zelfs en ik ben dolblij dat mijn spieren een lastige terugtocht bespaard blijven.
Gieren spotten in het Dadiawoud Gieren spotten in het DadiawoudOndertussen hebben we ruim de tijd om naar de gieren te kijken. Er worden verrekijkers tevoorschijn gehaald die daar liggen opgeslagen en we hebben een mooi uitzicht op de zich volvretende gieren. Maar ze zijn nog wel zo ver van ons vandaan dat we niet echt scherpe foto's kunnen maken. Een ontspannen tochtje in de bus brengt ons daarna terug bij het bezoekerscentrum waar we koffie drinken. Oh, wat hebben mijn spieren spijt van deze wandeling en ik ben blij dat ik een tijdje kan zitten!
Oude graftombe langs de Turkse grens Oude graftombe langs de Turkse grensDan gaan we weer op pad, verder naar het noorden. Langs de weg komen we nog een overwoekerd prehistorisch graf tegen. Er is een dakje boven gebouwd en er staat een bord 'oud graf', maar verder wordt het aan zijn lot overgelaten. Er zijn ook zoveel historische vindplaatsen in dit land dat ze waarschijnlijk lang niet voor alles kunnen zorgen. Maar dit graf ligt er, op het dak na, wel heel onbeschermd bij.
Bij de grens tussen Griekenland en Turkije Bij de grens tussen Griekenland en TurkijeEerst rijden we naar Soufli waar een interessant zijdemuseum is en dan verder, steeds verder naar het noorden en het oosten. Af en toe rijden we vlak langs de Turkse grens maar we willen ook graag een echte grensovergang zien. Niet dat wij er overheen mogen want je hebt nog steeds een visum nodig voor Turkije ook al wil men dat heel snel afschaffen. Bij Kastanies stoppen we zo'n beetje voor de douane en tanken we voor de slagboom. Af en toe rijdt er een auto over de grens en ik maak stiekem een foto door de voorruit van de auto.
Niemandsland tussen Griekenland en BulgarijeDan gaan we naar het westen, eerst langs de grens met Turkije, daaarna langs de grens met Bulgarije. Bij het grensstation van Ormenio willen we wel even op en neer, Bulgarije in, maar de douanier wijst ons erop dat we met onze huurauto het land niet uitmogen. Dat wisten wij ook wel, maar het viel te proberen. En het is alleen maar voor eventjes, proberen we nog. Maar nee, de auto moet aan de kant en lopend gaan we de grens over. Tot halverwege niemandsland want naar de Bulgaarse douanepost is het wel een paar kilometer lopen en daar hebben we geen zin in. Voor ons gevoel zijn we toch een beetje in Bulgarije geweest.
Kapel in de buurt van OrmenioLangs de grens met Bulgarije gaan we nu weer naar het zuiden door allerlei kleine dorpjes met kleine centra waar de mannen aan de tafeltjes bij de cafe's zitten. En op het land zien we de vrouwen nog aan het werk. Wat is het soms toch oneerlijk verdeeld.
Op de wegen zien we ontzettend vaak dode slangen liggen en ook regelmatig zien we ze kronkelend de weg oversteken. Eenmaal kan Teije een slang niet ontwijken en in zijn achteruitkijkspiegel ziet hij hoe de slang verpletterd is. Ik ben blij dat ik dat niet zie.
Het is vroeg in de avond als we weer terug zijn bij ons hotel waar we nog wat eten. Maar daarna ga ik snel naar binnen want de muggen vinden mij veel te lekker.

 


© Teije & Elisabeth 2000 - 2021 Naar boven