Home -> Schotland -> Reisverslag 2007 -> Zaterdag 9 juni

Met 30 graden naar het zuiden

	De dag begint vandaag wel heel erg zonnig en na het ontbijt gaan we lekker buiten zitten op het balkon dat speciaal gemaakt is voor de rokers nadat de zogenaamde smoking-ban in Schotland is ingevoerd. Tot dan verdienden Iain en Cathy voornamelijk hun geld met de pub, maar daarna zijn de lokale klanten in grote getale weggebleven en moesten ze zich meer richten op het hotel. Met maar 9 kamers is dat natuurlijk best moeilijk. Ondertussen ben ik gestopt met roken maar het liefst zit ik wel buiten, dus dit balkonnetje is ideaal, zeker in het gezelschap van vrienden.
	Ook Wilma en Luuk vertrekken vandaag, naar Skye, en we hebben onszelf 11 uur als deadline gesteld dat we weg willen zijn. Dan weten we dat het in ieder geval voor twaalven lukt. Het is heel wat warmer dan de afgelopen dagen en we zitten hier heerlijk, ondanks de rit die we voor de boeg hebben, willen we hier ook wel blijven zitten. In ieder geval hebben we alle tijd voor wat afscheidfoto's.
Ondertussen ben ik ook al aan het werk geweest: toen ik voor het ontbijt alvast wat spullen in de auto wilde inladen, zag ik ineens dat we een lekke band hadden. Met de krik van Iain snel de band eraf gehaald en naar de lokale garage gewandeld. Maar daar had men geen tijd, morgen pas... En dan is het toch handig als je wat lokale mensen kent. Na een telefoontje van Iain stond men erop dat er meteen een nieuwe band werd omgelegd. Een dikke schroef had de band helemaal doorboord. En zo komen we vandaag toch nog weg, tegen 12 uur. Al toeterend verlaten we het dorp, op weg naar het zuiden. De raampjes moeten helemaal open want het is echt warm.
We kennen de weg naar het zuiden ondertussen behoorlijk goed, maar we genieten nog steeds van het afwisselende landschap. En ondanks de hitte (het is ondertussen bijna 30 graden buiten) zien we in de buurt van Fort William nog steeds sneeuw op de bergen liggen in het Ben Nevis gebied. Heerlijk om zo door het mooie lanschap van Schotland te rijden, met de ramen open om wat af te koelen!
	In Glen Coe nemen we de eenbaansweg aan de noordkant om het monument te bekijken dat is opgericht ter herdenking aan de moorden die hier in 1692 plaatsvonden toen leden van de clan MacDonalds probeerden weg te vluchten voor Campbells die dat deden in opdracht van koning William (onze eigen Willem III van Oranje). Zijn adviseurs maakten weer gebruik van de eeuwenlange vijandschap tussen de beide clans, maar de oude code van gastvrijheid bieden, zelfs aan je vijanden, werd doorbroken en het werd een nationaal (Schots) schandaal. Het is echter druk op de smalle weg en we krijgen geen kans om te stoppen, nog iets dat we bewaren voor een volgende reis.
	Dat het mooi weer is en een zaterdag blijkt wel uit het feit dat iedereen erop uit is om van de natuur te genieten. Langs de riviertjes zijn bijna geen parkeerplaatsen meer te vinden, veel mensen zijn aan het vissen of aan het picknicken. Ook al hebben we nog wat uurtjes te rijden, wij zijn zelf ook zoek naart een rustige plek, maar hier vinden we die zeker niet!
Daarom besluiten we om Glen Etive in te rijden, een hele lange vallei ten zuiden van Glen Coe. Vorig jaar wilden we dat ook al, maar toen was de weg afsloten door een ernstig verkeersongeval. Nu worden we aan het begin van vallei gewaarschuwd dat er een renwedstrijd aan de gang is die tot 7 uur duurt en dat we voorzichtig moeten zijn als we de tegemoet komende renners tegenkomen. Wij zoeken alleen een rustig plekje waar we een uurtje of zo kunnen genieten van het weer en het landschap en rijden toch verder.
	Ook hier is het landschap fantastisch maar het is wel druk. Overal staan flessen water langs de kant voor de atleten en de parkeerplaatsen zijn bezet door politie en andere hulpdiensten. In Nederland was zo'n evenement natuurlijk allang afgezet bij zulke temperaturen! Volgens de autothermometer is het ondertussen 30 graden buiten.
	Halverwege de glen komen we eerste paar hardlopers tegen en nog steeds hebben we geen rustig plekje langs het water gevonden. In de verte zien we meer mensen aan komen lopen en al snel beseffen we dat we straks uren kwijt zijn als we daarachter de glen weer moeten uitrijden. We zijn al 15 kilometer ver in de glen, maar alleen een eenzame wandelaar kun je hier rustig inhalen, geen groepen hardlopers. We draaien dus om, verontschuldigen ons naar de voorste hardlopers die nu voor ons aan de kant moeten en rijden dan snel de glen weer uit, wat toch ruim een half uur kost.
We haasten ons dan maar langzaam en genietend verder naar het zuiden. Echt jammer dat dit een reisdag is! Heel wat verder slaan we bij Luss af naar de vallei met dezelfde naam. Een glen waar we nog niet zijn geweest volgens de kaart en aan het eind is een parkeerplaats bij een riviertje waar we dan maar een uurtje gaan zitten. We rijden graag in de auto door Schotland maar vooral met warm weer is het toch het allerheerlijkst om gewoon buiten te zijn en te genieten van het landschap.
	Glasgow komen we dit keer redelijk snel voorbij ondanks de drukte en de wegwerkzaamheden. Al twee keer hebben we het gepresteerd om hier op een vrijdagmiddag langs te gaan en dat moet je nooit doen tenzij je van files houdt. Daarna nemen we de kustweg die we nog niet eerder hebben gereden en bij Largs houden we onze tweede stop. Het is al half 7 geweest en nog steeds heerlijk weer. De weg is wel een stuk drukker dan we de afgelopen dagen gewend zijn.
	De Nederlanders die we in Beauly een week geleden hebben gesproken vonden dat er zo weinig oldtimers te zien waren op de wegen in Schotland. Wij vinden juist dat we ze zo vaak tegenkomen. Als bewijs hebben we daarom nog maar even deze foto gemaakt in Largs. Dit jaar hebben we er inderdaad ook minder gezien, maar in de afgelopen jaren zijn we vaak hele lange stoeten met oude auto's tegengekomen, in perfecte staat en soms op de meest afgelegen wegen. Meestal zien we in een paar weken Schotland heel wat meer dan in een jaar in Nederland rondrijden.
Het is al behoorlijk laat als we bij ons volgende hotel aankomen, een Travellodge bij Kilmarnock. Kilmarnock is nou niet bepaald het meest charmante plaatsje van Schotland en Travellodges staan meestal in de buurt van snelwegen. Toch was dit het meest betaalbare alternatief dat we hier konden vinden, hebben ze prettige kamers en heb je eigenlijk weinig last van het rondrazende verkeer. Een mooie, betaalbare plek om de omgeving nog even te verkennen voor we weer naar huis moeten.
Nadat we ingecheckt hebben ga ik er op uit met een campingstoeltje in de hand om nog een paar uur buiten te ziten in de ondergaande zon. En ik raak helemaal gefascineerd door de grote electriciteitspalen die in de omgeving staan. Maar daarover later meer! Eerst is het tijd voor wat rust na een lange reisdag.