Home -> Schotland -> Reisverslag 2007 -> Vrijdag 8 juni

De Black Isle (zonder dolfijnen)

Vandaag gaan we het wat rustiger aan doen en niet zolang rondrijden. Geïnspireerd door de verhalen van Luuk en Wilma is ons einddoel vandaag Chanonry Point om te zien of wij ook geluk hebben met het spotten van dolfijnen. Na ons gezamenlijk ontbijt kletsen we nog wat met Iain en Cathy en gaan daarna op pad. Het is vandaag weer wat somberder maar niet al te koud.
	Uiteraard zijn er op de Black Isle, een heel vruchtbaar gebied in dit deel van Schotland, nog heel wat weggetjes die we moeten rijden en we zien weer heel wat konijnen voorbijschieten en ineens ook een vosje. Hij blijft eerst doodstil staan, maar we hebben onze camera's niet snel genoeg in de aanslag en als we eindelijk een foto kunnen maken rent hij er vandoor.
Bij het dorpje Rosemarkie rijden we over een weg tussen de beide delen van een golfbaan door en op borden wordt aangegeven dat de golfbaan zich niet verantwoordelijk houdt voor schade aan auto's. Gelukkig komen we er veilig door heen. Chanonry Point is het puntje van een schiereiland in de Moray Firth. Deze baai is in de 2e wereldoorlog helemaal uitgegraven om oorlogsschepen toegang te bieden tot het gebied en nu het terrein van dolfijnen die tijdens vloed op jacht zijn naar vis die door de sterke stroming dan naar de oppervlakte komt. Je moet er dus wel op de juiste tijd zijn om eventueel dolfijnen te zien.
	Bij het uiteinde, vlakbij de vuurtoren, staat ook een herdenkingsplaquette voor Brahan the Seer, zeg maar de Schotse Nostradamus. We hebben al wat meer verwijzingen naar deze man gezien en zijn best wel nieuwsgierig. Hij schijnt geëxecuteerd te zijn bij Brahan Castle op de plek waar nu de 13e hole van de golfbaan ligt waar we net tussendoor zijn gekomen.
De ziener van Brahan heette eigenlijk Cuinneach Othar (Kenneth MacKenzie) en werd in het begin van de 17e eeuw geboren in Uig op Skye. Hij was een gewone jongen totdat hij een steen van zijn moeder kreeg. Zij had die steen gevonden in een meer na aanwijzingen van de geest van een Noorse prinses die ze 's nachts had gezien. Maar uiteraard zijn er ook wel andere legenden hoe hij aan de steen (wit of blauw, met of zonder een gat erin) is gekomen waardoor hij zijn toekomstvisioenen zou krijgen, meestal doordat een vrouw (zijn eigen vrouw of een minnares) hem wilde vermoorden omdat hij nogal onuitstaanbaar schijnt te zijn geweest. Maar met de steen kon hij ineens de intenties en werkelijke gedachten van mensen zien en ook regelmatig de toekomst. Hoe fantastisch het ook klinkt, zijn voorspellingen zijn redelijk gedocumenteerd en veel voorspellingen schijnen te zijn uitgekomen. Teije is erdoor gefascineerd en misschien maakt hij nog eens een uitgebreid verhaal over. Uiteindelijk is zijn vermogen ook zijn dood geworden toen hij gravin Seaforth onder dwang vertelde wat haar man gedaan had toen hij wat verlaat was teruggekomen van een vakantie: inderdaad, bij een andere vrouw geweest... De gravin werd woedend omdat hij de naam van de familie te grabbel zou hebben gegooid en liet hem in een kokend vat teer gooien. Vlak voor zijn dood voorspelde hij nog even de ondergang van het geslacht Seaforth wat anderhalve eeuw later inderdaad uitkwam.
	Zieners of niet, wij zien op een reiger na en heel wat mensen met belachelijk grote telelenzen verder helemaal niets. Af en toe zien we de mensen enthousiast worden als ze op weet-ik-veel hoeveel kilometer iets zien bewegen in het water, maar iedere keer is het loos alarm. Ook wij denken af en toe iets te zien in de verte, maar vandaag hebben de dolfijnen blijkbaar geen zin, of ze hebben gisteren al genoeg gegeten.
We wandelen een uurtje over het strand, maar dan hebben we het ook wel gezien. Op zich is het wel grappig, de kleine groep professionals met supertelelenzen die weer in de gaten gehouden worden door een tweede groep amateurs die denkt dat de eerste groep alles goed in de gaten houdt en aangeeft als er wat te zien is en tenslotte de derde groep, waar wij ook bij horen, die zomaar eens is komen kijken en de andere groepen in de gaten houdt of er al wat te zien valt. En als mensen uit de eerste groep besluiten om weg te gaan dan weten wij ook genoeg: tijd om weer wat te gaan rondrijden.
	We komen nog wat leuke dingen tegen tijdens deze rit over onverkende wegen zoals een kasteelachtig huisje bij Alcaig aan de noordkant van de Black Isle en we maken een hele mooie rit rond Loch Ussie, vlak onder Dingwall. Het is maar een klein weggetje dat je snel over het hoofd ziet, maar een prachtig gebied rond het loch en het eindigt in een bos met wel hele leuke huizen! Wat een droomplek om te wonen.
	De avond brengen we door met Luuk en Wilma in de pub en we hebben het reuze naar onze zin. Iain en Cathy voeren hun eigen Fawlty Towers sketch op zonder dat ze daarvoor moeite hoeven te doen, zo beloven ze ons allebei een maaltijd en denken ondertussen dat de ander die maakt. Totdat we er na negenen nog eens naar vragen. Nee, er is nog niets klaar! Wil je een perfect hotel ga dan vooral niet naar het Caledonian hotel in Beauly! Wil je echte Schotten, een pub met een leuke sfeer en neem je de schoonheidsfoutjes op de koop toe dan is het een ervaring die we kunnen aanraden!
	En voor je het weet wordt je opgenomen in de club van de locals. Schotten kunnen in eerste instantie (geldt natuurlijk niet voor iedereen) ook behoorlijk schuw zijn, maar als je een gesprek aanknoopt of antwoordt op hun vragen dan heb je al gauw een levendig gesprek en ben je meer in Schotland dan wanneer je alleen maar rondreist zonder contact met de lokale bevolking. Ik vind dat nog steeds één van de charmes van Schotland: de mensen. Wat natuur betreft hebben we al heel wat moois gezien, soms zelfs mooier dan in Schotland, maar niemand kan tippen aan de mensen hier!
Morgen gaan we helaas hier al weer weg, want we willen nog meer van het land zien, maar iedere keer voelt het toch weer zwaar, de laatste nacht dat we hier verblijven. Maar we komen zeker terug, ieder jaar weer!