Home -> Schotland -> Reisverslag 2007 -> Donderdag 7 juni

Door de Wester Ross

We ontbijten met Wilma en Luuk en gaan daarna ieder ons weegs, zij naar de Black Isle. Het is mooi weer (niets is zo wisselvallig als het weer in Schotland) en we gaan naar de Wester Ross, een prachtig gebied waar we al vaker doorheen zijn gekomen. Ook dit keer zijn we (vooral ik) op jacht naar onbekende weggetjes.
	Zo loopt er langs de westkust van Loch Broom ook een weg die we tot nu altijd over het hoofd hebben gezien met heel wat dorpen rond de weg. Dit is het schiereiland Scoraig waar maar twee wegen lopen. Toch zijn er aan het uiteinde van het schiereiland nog een paar dorpen die alleen per boot te bereiken zijn, of lopend. Het dorp Scoraig is niet erg happig op toeristen maar er is wel een kampeerplaats.
	Als we de weg terugrijden om iets verderop de tweede weg naar Badrallach te rijden aan de westkant, zien we in de verte de wolken naar beneden zakken. Dat hoeft niets te betekenen maar het kan ook een voorbode zijn dat het heel snel mistig gaat worden. En een niet al te dichte mist is één van de mooiste dingen in Schotland.
	We hebben nu zicht op Little Loch Broom, het kleine zusje van Loch Broom. Het zijn geen echte meren, maar inhammen van de Atlantische oceaan en dus zoutwaterlochs. De mist spreidt zich ondertussen steeds verder uit maar de zon doet z'n best om er doorheen te blijven schijnen. Het uitzicht blijft gewoon mooi, zoals dat het altijd is in deze streek.
Tot nu toe hebben we alleen de doorgaande weg door dit gebied genomen, de A832, maar vandaag gaan we alle (doodlopende) zijwegen eens proberen. Ook aan de zuidwestkant van Little Loch Broom ligt zo'n weggetje. Alweer een single track road, erg smal met veel keien op de weg. Maar oh zo mooi.
	We zien de wolken zich nu om de bergen heen plooien en de mist wordt steeds wat dichter. Soms kan het binnen 10 minuten helemaal mistig zijn, maar nu duurt het veel langer; misschien omdat we aan de kust zijn en er altijd wel wat wind staat. Een prachtig gezicht is het in ieder geval wel.
	Ook hier staan weer een paar gehuchten en verder wat huisjes her en der in het landschap verspreid. Ook dit gebied was vroeger veel bevolkter, maar na de Clearances en de aardappelhongersnoden in de 19e eeuw werd het gebied flink uitgedund. Dat er na die mislukte aardappeloogsten en de daarop volgende hongersnoden heel veel Ieren naar Amerika vertrokken is redelijk bekend, maar voor dit gebied van Schotland geldt hetzelfde en in Amerika bestaat een grote bevolkingsgroep met voorouders uit de Hooglanden.
	Aan de andere kant van Gruinard Bay rijden we naar Mellon Udrigle, een kleine plaats met zicht op Gruinard Island waar de Britten in de 2e wereldoorlog biologische wapens (antrax of miltvuur) hebben getest. Tachtig schapen werden hiervan het slachtoffer en men heeft overwogen het middel in te zetten tegen Duitse steden die dan voor decennia onleefbaar zouden worden. Het ontsmetten van het eiland is ook een langdurig proces geweest en is regematig mislukt, miltvuursporen kunnen tot wel 1000 jaar in de grond blijven leven. Een grote ontsmettingsactie aan het einde van de jaren tachtig moet het eiland nu helemaal veilig hebben gemaakt. Een nieuwe kudde schapen is neergezet en vanaf 2002 zijn er geen miltvuurbesmettingen meer geweest.
	Daarna rijden we langs Loch Ewe, en zowel aan de noord- als de zuidkand zijn doodlopende weggetjes te vinden plus de bijbehorende dorpjes en ook leuke zandstrandjes. Het toerisme doet het nu al redelijk goed in Schotland, ondanks de hoge prijzen, maar als het nog warmer gaat worden in dit deel van Europa dan is het noordwesten van Schotland vast het volgende Gran Canaria!
	Ook de kustweg aan de westkant van Loch Ewe naar Cove is een smalle maar prachtige weg. We komen nog langs een camping waar de koeien tussen de tenten doorlopen. Niets voor mij! Behalve de koeienvlaaien waar je omheen moet stappen heb ik het persoonlijk niet zo op met koeien na een paar traumatische ervaringen. Ze doen misschien niks, maar mij zijn ze veel te nieuwsgierig!
Ook dit loch is weer een inham van de Atlantische Oceaan en we blijven ons afvragen waar deze mensen van leven. Sommigen zijn boeren met een uitgebreide schaapskudde, maar al die anderen dan? Ok, de postbode die steeds achter ons aanrijdt, ons inhaalt terwijl wij hem later weer inhalen, dat snappen we. En er zijn kinderen die naar school moeten en leraren nodig hebben. Winkels zijn hier bijna niet te vinden, geen kantoren, en maar heel zelden een garage.
	Voor ons zijn er in ieder geval voldoende redenen om af en toe te stoppen, voor een foto, of om gewoon even van het uitzicht te genieten. De mist is weer helemaal weggeblazen door de zon als we naar Melvaig rijden. Volgens de kaart zijn we nog niet aan het einde van de weg als er een steil oplopende weg verschijnt met een bordje 'private road'. Aan het einde ervan is een hotel of iets dergelijks. We belsuiten dat we dit weggetje dan maar eens voor later gaan bewaren, want het is al laat in de middag en we moeten nog een heel eind terug.
	Langs Loch Gairloch gaan we terug naar het westen en we nemen de mooie weg langs Loch Maree om terug te gaan naar Beauly. Hoewel, mooi? De voormalige single track road is ondertussen behoorlijk aangepakt en lijkt op sommige stukken meer een snelweg waar je veel te snel langs het mooie landschap rijdt.
Wat informatie betreft hebben we over dit gedeelte van Schotland eigenlijk maar weinig te vertellen, er zijn geen kastelen, geen belangrijke veldslagen gevoerd, maar de natuur is des te mooier. En zeker als je af en toe even afdwaalt van de hoofdweg zodat je de nog rustiger stukken en dorpjes ziet.
Terug in het hotel wisselen we verhalen uit met Wilma en Luuk en zij hebben zomaar dolfijnen gezien! De eerste keer bij Chanonry Point en ze hebben foto's als bewijs. We eten samen in het hotel, weer een lekkere maaltijd, en daarna praten we nog tot laat in de avond. Ook de lokale pubgangers zijn er en we vermaken ons prima met ons allen. Het is jammer dat we niet alles op film hebben want er werd op een bepaald moment nog een discussie gevoerd waarbij we dachten: dit moeten we onthouden, dit is zo uniek. Maar helaas, ons geheugen is niet goed genoeg, we weten alleen nog dat het erg vermakelijk was, een discussie om niets waarbij de meest belachelijke argumenten werden aangevoerd. Maar dat heb je natuurlijk wel vaker in een pub... Maar dit was wel een Schotse discussie in een Schotse pub!