Home -> Luxemburg -> Reisverhaal 2007 -> Dinsdag 13 maart

Noordoost Luxemburg

We zijn vandaag ietsje vroeger dan gisteren, maar niet veel. Alweer hebben we lang uitgeslapen en worden met een helder zonnetje wakker. Buiten kan de trui al bijna uit en aan alles merk je dat het echt voorjaar is, de vogels fluiten er lustig op los en de bomen beginnen al uit te botten.
	Ook vandaag komen we weer heel wat kastelen tegen, zoals hier bij Bourscheid. Al vanaf de Romeinse tijd heeft hier een fort gestaan, en de oudste delen van het huidige kasteel zijn al meer dan 1000 jaar oud. De burcht wordt langzamerhand gerestaureerd en je kunt al bijna niet meer zien dat het enkele tientallen jaren geleden niet meer dan een ruïne was.
Het heuvelachtige landschap met af en toe hoge rotsen leende zich natuurlijk uitstekend voor edelen om er kastelen op te bouwen; er zijn veel strategische plekken met een goed uitzicht over de omgeving en gemakkelijk te verdedigen. Het leuke vinden wij dat je kan zien dat het echte middeleeuwse, dus oude, kastelen zijn. Veel kastelen in Nederland zijn toch net 'te nieuw' voor onze smaak, hier lijken ze meer op kastelen uit sprookjes. Het is wel opvallend dat men veel kastelen aan het restaureren is, soms als tientallen jaren lang. Niet in ieder land wordt er zoveel geld aan restauratie uitgegeven.
	Langs het kasteel van Brandenbourg (een vervallen ruïne) rijden we door naar Vianden waar we vanaf een plateau een prachtig uitzicht hebben over de majestueuze burcht dat in de 15e eeuw in handen viel van het huis van Nassau. Ook dit kasteel is gebouwd op eerdere vestingwerken.
	De bovenstad van Vianden doet nog middeleeuws aan met de oorspronkelijke stadswallen en vele wachttorens. Ook hier zijn vrijwel geen toeristen te vinden, maar gelukkig wel een terrasje in de zon. 's Zomers kan het hier ontzettend druk zijn, Vianden is een echte toeristische trekpleister, vooral door het kasteel en de mooie ligging maar er zijn ook meerdere musea en je kunt prima wandelen in de omgeving.
	Bij de rivier de Our staat een huis waar Victor Hugo nog gewoond heeft (hij was helemaal verrukt over de stad) en hebben we uitzicht op het kasteel en in de verte ook de enige kabelbaan van het land die naar de Belvédère leidt, een restaurant met een mooi uitzicht over Vianden en de omgeving. De stoeltjeslift is nu nog gesloten, dus dat bewaren we voor een andere keer.
Iets buiten Vianden komen we langs een stuwdam die verbonden is met één van de grootste waterkrachtcentrales van Europa. Er is een ondergrondse turbinecentrale die je gratis kan bezoeken. Wij rijden verder door het glooiende landschap waar ook de kleinste dorpjes vaak tegen een heuvel zijn opgebouwd. De meeste dorpen in Luxemburg tellen maar een paar honderd inwoners.
	Dan naderen we het gebied dat ook wel La petite Suisse, oftewel Klein-Zwitserland, wordt genoemd. Steile rotsparijen en nauwe kloven trokken al vroeg toeristen en met deze benaming wilde men in de 19e eeuw nog meer mensen lokken. Ook in Beaufort wordt hard gewerkt aan de 12e eeuws burchtruïne, maar we zijn al eens binnen geweest en blijven aan de buitenkant. Het lokkertje van het kasteel is de middeleeuwse martelkamer waar de diverse pijninstrumenten zijn uitgestald die waarschijnlijk ook allemaal wel eens gebruikt zijn. En wij kastelen maar sprookjesachtig vinden...
We rijden nog wat door de mooie omgeving en besluiten dan dat we morgen weer naar dit gebied toe gaan om wat wandelingen te maken. Door allemaal kleine dorpjes touren we nu eerst naar het oosten, richting Duitse grens. In Wasserbillig parkeren we de auto en voor het eerst moeten we parkeergeld betalen. Wasserbillig is een druk plaatsje langs de Moezel en van oudsher een handelscentrum. De rivier de Sûre komt hier in de Moezel uit en vanaf hier tot het zuiden is er druiventeelt zoals ook in de Moezelvallei in Duitsland.
	Achter een spoortunneltje zien we de Moezel liggen, de natuurlijke grens met Duitsland en langs de oever staan prachtige bloeiende bomen. We ploffen op een terrasje neer waar het vrij druk is en we uitzicht hebben op het pontje dat op en naar naar de Duitse oever vaart. Eigenlijk is dit de eerste keer deze vakantie dat we in een plaatsje in Luxemburg zijn waar het levendig is op straat; tot nu toe was er veel gesloten (ook horeca) en waren er weinig mensen op straat ondanks het mooie weer.
	We weten niet precies wat voor bomen dit zijn, maar ze geven de oever aan de Luxemburgse kant in ieder geval een mooi kleurtje. We wandelen nog een tijdje in het zonnetje voordat we weer terug gaan ons huisje aan de andere kant van het land.
We nemen de route via Luxemburg-stad, maar dat hadden we beter niet kunnen doen aan het einde van de middag: files! We slaan zo snel mogelijk af en nemen landelijke weggetjes terug naar Bigonville. We zijn wel wat langer onderweg, maar we hoeven in ieder geval niet stil te staan en rijden nu door stukjes Luxemburg die we nog niet gezien hebben.
's Avonds volgen we weer hetzelfde ritueel: wat eten, de hele avond lezen en vroeg naar bed. Dit is pas echt een ontspannen vakantie!