Home -> Luxemburg -> Reisverhaal 2007 -> Maandag 12 maart

Door het noorden van Luxemburg

We worden, laat, wakker met een stralend zonnetje buiten. In de zon en uit de wind is het prima ontbijten op ons balkonnetje dat rond het huis loopt. Aangezien dit vooral een uitrust-vakantie wordt hebben we geen haast om op pad te gaan en het is al na twaalven wanneer we eindelijk in de auto stappen voor een rondritje door het noordwestelijke puntje van Luxemburg. Dit gebied is onderdeel van de Oesling en is eigenlijk de Luxemburgse Ardennen.
	Golvende dalen brengen ons langs de rivier de Sûre naar het stuwmeer Lac de la haute Sûre en het gebied eromheen is tegenwoordig een nationaal park. Op de foto het stuwmeer bij Lultzhausen. In de zon ligt het meer er prachtig bij, maar nog helemaal verlaten. In de zomer zal dat wel anders zijn want er wordt hier veel aan watersporten gedaan.
	Daarna komen we al snel in Esch-sur-Sûre aan waar we probleemloos de auto gratis kunnen parkeren. Het is nog net te koud om de trui uit te trekken, maar we zien meteen al wel dat we het warm zullen krijgen van de wandeling, want het dorpje ligt prachtig in een kom met centraal een rots waar een ruïne bovenop staat. Ja, daarboven, daar moeten we naar toe...
	In het dorpje gaat de weg direkt al steil omhoog en vervolgens nog een lange trap naar het kasteel. Maar het uitzicht is de klim meer dan waard. Veel Luxemburgers schijnen dit het mooiste dorp van het land te vinden, maar het dorp zelf stelt niet zoveel voor, het is echt de ligging en de natuur eromheen die het geheel schilderachtig maakt.
Eigenlijk zijn er 2 toppen boven het dorp en op eentje liggen een 10e eeuwse burcht en kapel, op de ander een 15e eeuwse toren en een kopie van het Mariabeeld van Lourdes. De laatste top hebben wij beklommen, dus de ruïnes kunnen we niet van dichtbij verkennen. En nog een keer omhoog zien we niet zitten vandaag, dit is voldoende conditietraining geweest! Maar wat een prachtig uitzicht.
	Weer beneden zien we dat er hard aan gewerkt wordt om Luxemburg hondenpoepvrij te houden. En behalve verbodsborden staan er ook kastjes met zakjes om de rotzooi op te ruimen voor het geval je zelf vergeten bent eentje mee te nemen. De zakjes zijn gratis en zijn op veel plekken in Luxemburg te vinden. Het is sowieso een erg schoon land, dat was ons al eerder opgevallen. Ook nu zien we kinderen snoepjes eten en de afvalpapiertjes in hun jas stoppen in plaats van zomaar op de grond te gooien.
Via Wiltz, dat er uitziet als een behoorlijk grote stad (zo'n 4500 inwoners) rijden we door naar Clervaux waar het tijd wordt voor een kop koffie. In Esch-sur-Sûre was alles gesloten en in Wiltz konden we ook al geen terrasje vinden, dus we hopen dat dat hier niet het geval is.
	Vanuit de verte zien we de parochiekerk en het kasteel al liggen en ook Clervaux lijkt een behoorlijke stad. Er wonen echter nog geen 2000 mensen. Bij het kasteel staan een paar legertanks, als onderdeel van het oorlogsmuseum in het kasteel. Het belangrijkste theam is uiteraard het Ardennenoffensief, één van de bloedigste van de tweede wereldoorlog waarin de Duitsers een laatste wanhopige poging deden om de geallieerden te stoppen. Het offensief duurde 10 dagen, in december 2004 en vele plaatsen, waaronder Clervaux werden zwaar beschadigd.
Ook in Clervaux lijkt de horeca nog geen toeristen te verwachten, maar voor de ingang van het kasteel is gelukkig wel een terrasje ingericht. De trui kan uit, zo warm is het, de eerste echt warme dag van het jaar en dat in de eerste helft van maart! Zo mag het van ons de hele week wel blijven.
	Het kasteel van Clervaux brandde in december 1944 helemaal af maar is volledig gerestaureerd. Behalve het oorlogsmuseum is er ook nog een expositie met schaalmodellen van meer dan 20 Luxemburgse kastelen en de beroemde fototentoonstelling Family of Man. De van oorsprong uit Luxemburg afkomstige Edward Steichen verzamelde foto's van over de hele wereld met als thema 'de mens'. De foto's reisden de hele wereld rond als expositie in de jaren 50 van de 20e eeuw en zijn nu hier voorgoed gehuisvest.
Vlakbij is ook nog een imposante abdij te zien die, net als de parochiekerk, ontworpen is door de Nederlandse architect J. Klomp in het begin van de 20e eeuw.
We gaan nog verder naar het noorden en bij Troisvierges (genoemd naar 3 maagden die in de 17e eeuw de marteldood gestorven zijn) ziet Lies een blokhut die ze zich meteen wel wil toeëigenen. Het probleem is dat we op zoveel plekken van die mooie huisjes tegenkomen die we heel hebberig bekijken. Maar het is onze keus geweest om ons geld uit te geven aan het reizen naar veel landen in plaats van ons op 1 mooie plek te vestigen. Toch blijven we verlekkerd kijken.
	We zitten nu in het noordelijkste puntje van Luxemburg, waar de Ardennen, Oesling en de Eiffel in elkaar opgaan en op het drielandenpunt van België, Luxemburg en Duitsland (een betonpaaltje staat ergens onder de brug) staat ook het Europa monument, dat bedoeld is om burgers tot vreedzame ontmoeting en samenwerking aan te sporen. Het is opgericht in 1977, 20 jaar na het tekenen van het Verdrag van Rome waar het begin van de Europese Unie ligt. Toevallig is net in het nieuws geweest dat door allerlei tegenslag het Verdrag niet op tijd in Rome arriveerde en men uiteindelijk een handtekening zette onder een manuscript van 200 lege bladzijden die later pas zijn ingevuld.
We lopen het bruggetje nog even over, maar we hebben geen idee welk land waar is, dat wordt niet echt duidelijk gemaakt. We gaan er maar vanuit dat we vandaag in 3 landen zijn geweest. Daarmee hebben we voor vandaag ook wel weer genoeg gereist en beginnen aan de terugtocht. We zitten helemaal niet zo ver van huis en binnen een uur zijn we alweer terug, vlak voordat het begint te schemeren.
We hebben een heerlijke rustige avond, geen tv, geen pc, geen internet. Zalig ontspannen met een paar mooie boeken en alweer gaan we op tijd naar bed. Zo komen we de komende dagen wel door: iedere dag nemen we een stukje van Luxemburg en hoeven nooit echt ver weg.