Home -> Schotland -> Reisverslag 2006 -> Vrijdag 8 september

Rondrit over het eiland Bute

	Het is nog niet echt warm als we vanochtend wakker worden, maar de grond is al een stuk droger. Het is behoorlijk koud geweest vannacht, maar we hebben er geen last van gehad. Ook de konijnen hebben de nacht weer goed overleefd want tientallen zwerven over de hele camping heen. Er staan wel wat caravans en campers op de camping, maar we zien helemaal geen andere kampeerders.
	Vlakbij de camping is een klein weggetje die Glen Massen inloopt en meteen zien we al een prachtig huisje dat vanaf de camping wel een kasteeltje leek, want we zagen alleen wat torentjes. Het is redelijk druk op de smalle, doodlopende weg, vooral met fietsers en we moeten regelmatig even stoppen om ze te laten passeren (of omgekeerd natuurlijk).
Door Glen Lean (Brede vallei in het Gaelic) loopt een prachtige weg met zeer afwisselende natuur (en af en toe flink steile stukken) en we rijden door naar Colintraive waar we de boot naar het eiland Bute nemen. De overtocht duurt maar een paar minuten maar een retourtje kost toch 16 pond (€ 24). Vooral de auto maakt het duur. Vanaf Rhubodach op Bute rijden we in een rij naar het zuiden, maar bij de eerste afslag gaan wij naar rechts, de rest rijdt door richting Rothesay, de grootste plaats van het eiland.
	Bute is al lange tijd bewoond geweest, want er zijn aardig wat steencirkels en staande stenen die wijzen op prehistorische activiteiten. Bij Ettrick Bay stoppen we even om op het strand te lopen. Het is heerlijk warm geworden en er zijn mensen die al aan badderen in de zee denken. Bute was 100 jaar geleden al een aantrekkelijke toeristenplaats voor de rijkere mensen uit Glasgow.
	De uitzichten vanaf de kust zijn prachtig, zeker nu het weer zo goed mee werkt. De Kyle of Bute is een zee-engte (kyle betekent 'engte' in het Gaelic) die uitloopt in de Sound of Bute. Eigenlijk had Bute net zo goed een schiereiland kunnen zijn, zoals veel andere gebieden nog net wel aan het vasteland vast zitten. De afstand tussen Bute en Cowal is op sommige plekken maar een paar honderd meter.
	Langs de kust rijden we eerst naar het zuiden, maar als we wat willen wandelen krijg ik ineens een vreselijke pijn in mijn onderrug. Ik heb er al een aantal dagen een beetje last van, maar nu wordt het wel heel erg. Snel een paracetemol slikken en hopen dat het wat wegtrekt.
	Maar de pijn trekt niet weg en het maken van foto's laat ik nu maar over aan Teije. Jammer, want Bute is echt een pracht van een eiland en ik kan er niet optimaal van genieten nu. Ik kruip maar een beetje weg in de stoel op zoek naar een gemakkelijke houding, maar die vind ik niet echt. Vanaf de zuidkust van het eiland hebben we wel mooi uitzicht op de hoge bergen in het noorden van Arran.
Bute heeft aardig wat strand maar de meeste mensen lijken vandaag meer interesse te hebben in het plukken van bramen. We komen langs diverse wegen waar we maar nauwelijks de auto's kunnen passeren die geparkeerd staan in de bermen van de smalle single track roads. Op de kustweg is het rustiger en aan de oostkant van het eiland hebben we een goed uitzicht op Ayrshire.
	En uiteraard komen we de nodige leuke huisjes tegen, soms met palmbomen in de tuin. Het milde klimaat van de Golfstroom zorgt er voor dat hier een aantal subtropische planten en bomen goed kunnen overleven. Het vriest hier zelden en als het wel vriest is het maar een heel klein beetje en sneeuw is meestal binnen een paar uur verdwenen, als het al valt.
	Langs de oostkust rijden we naar Rothesay, de enige stad op het eiland en typisch Victoriaans. De Victoriaanse toiletten op de pier zijn zelfs een nationaal monument, maar ik heb er vandaag even geen oog voor. Ook andere bezienswaardige dingen op Bute, zoals Mount Stuart met zijn prachtige tuinen en St. Blane's Chapel slaan we over.
	In Rothesay lopen we nog even langs de goed bewaarde ruïne van het 12e eeuwse kasteel dat tot tweemaal toe door de Noormannen werd veroverd en we gaan in de zon nog even op een terrasje zitten. Maar ik kan bijna niet meer zitten van de pijn en we weten niet zo goed meer wat te doen.
	We rijden nog even naar Ardscalpsie aan de westkust naar Seal View. Dit is een favoriet plekje voor diverse zeehonden, maar vandaag hebben ze blijkbaar even vakantie, we krijgen ze niet te zien. Maar toch een mooi uitzicht.
Het lukt niet meer en we besluiten naar de camping terug te gaan. Teije kan dan zelf nog wat rondrijden en ik kan gaan liggen in de hoop dat de pijn wat afzakt. Al met al zijn we nog ruim een uur onderweg voordat we weer terug op de camping zijn. We maken alleen geen duidelijke afspraak als we eenmaal daar zijn en tot overmaat van ramp vergeten we de tweede mobiele telefoon uit de auto te halen dus we kunnen elkaar helemaal niet bereiken. Ik voel me hondsberoerd en moet steeds overgeven en plassen wat heel erg pijn doet. Na een kwartiertje ben ik zover dat ik alleen nog maar naar een dokter wil, maar ik kan geen stap verzetten.
	Teije is ondertussen weer rustig aan het rondtoeren en is de weg door Glen Lean weer teruggegaan om nog wat kleine weggetjes te rijden waar we samen niet aan toe gekomen zijn. Voorbij Colintraive vanwaar de ferry naar Bute gaat is nog een kustweggetje naar de oostkant van het schiereiland met zicht op de zuidkant van Loch Striven.
	De zon schijnt prachtig op de natuurlijke haventjes die de vele baaien en inhammen hier bieden. Dit schijnt één van de beste zeilgebieden van Schotland te zijn, waarschijnlijk omdat de open zee beschermd wordt door de vele (schier-)eilanden in het westen.
	De zuidelijke helften van de schiereilanden lijken hier vlakker te zijn dan de noordelijke gedeelten, net als ook bijvoorbeeld op Bute en Arran, en er zijn meer landbouwgebieden. Dit gebied is veel mooier dan we van tevoren hadden verwacht, terwijl we toch al zoveel moois in Schotland hebben gezien en weten dat er nog heel wat onontdekte plekjes (voor ons, tenminste) zijn. Ik wil hier graag nog een keer rondkijken als ik me wat beter voel.
Als Teije weer bij Stronafian aan het begin van Glen Lean is moet hij beslissen: terug naar de camping in een half uurtje, of nog een uurtje extra rondrijden. We kunnen elkaar niet bellen, dus hij heeft geen idee dat ik eigenlijk alleen maar zit te wachten tot hij terugkomt, de telepathie werkt niet... En hij besluit mij nog maar een uurtje extra 'rust' te geven, en maakt nog een extra rondje.
	Een steile en spannende klim naar het westen, naar Otter Ferry aan Loch Fyne. De weg is erg smal en soms steil en er zijn niet veel plekken met uitzicht over de omgeving omdat alles dicht bebost is. Wanneer de schemering een beetje begint te vallen verschijnen de fazanten weer massaal op de weg en er liggen ook al een aantal platgereden, want ze springen nauwelijks weg wanneer er een auto aankomt. Op deze foto staan er zo'n 19.
	Langs de kust van Loch Fyne, met een steeds lager staande zon die een gele waas over het meer legt, rijdt Teije naar het noorden en dan pas terug naar de camping. Het moet een mooie rit zijn geweest als ik de foto's later terugkijk, ik heb heel wat gemist. Maar ik ben vooral blij als hij weer terug komt naar de camping en een dokter probeert te regelen.
Het wordt het ziekenhuis van Dunoon en al binnen een kwartier zijn we er en worden direct geholpen. Ik heb al wat urine verzameld en het blijkt dat ik een acute blaasontsteking heb. Waarschijnlijk heb ik er al een week mee rondgelopen en is het nu echt acuut geworden. Ik krijg antibiotica mee en in de winkel kopen we nog een paar liter rode bessensap dat erg goed moet zijn om de pijn wat te verlichten. Na een paar uur liggen durf ik me ineens helemaal niet meer te bewegen want ik voel de pijn wegtrekken. Gezien het aantal foto's dat we gemaakt hebben en het mooie weer was dit waarschijnlijk de mooiste dag van de vakantie, alleen heb ik er niet veel aan gehad, en dat op mijn verjaardag! Dit was echt afzien.
Wanneer we terug zijn in Nederland blijven de klachten echter nog bijna 3 weken aanhouden en uiteindelijk lijken er ook nog 1 of meer niersteentjes geweest te zijn die ik later heb uitgeplast. Ik kan dit niemand aanbevelen, het was erg pijnlijk en ik kan geen rode bes meer zien!