Home -> Schotland -> Reisverslag 2006 -> Woensdag 6 september

Naar Sutherland, het noorden van de Highlands

En alweer krijg ik geen zacht ei bij het ontbijt, terwijl Rachel en ik er allebei om gezeurd hebben, wie weet, misschien morgen. We stangen Iain een beetje want verder is hij een uitmuntende kok, maar hij kan er wel tegen. Het is een mooie dag en we kunnen weer redelijk probleemloos met de auto rondrijden, we hoeven in ieder geval geen rekening meer te houden met eventuele motorproblemen. We gaan naar Sutherland, een streek die vooral bekend is van de Clearances, het ontruimen van grote gebieden door de landeigenaren. De hertogin van Sutherland die over dit gebied heerste, was in de 19e eeuw verantwoordelijk voor één van de grootste ontruimingen: haar rentmeester, Patrick Sellar, verdreef met veel geweld meer dan 15.000 mensen. Mensen die niet op tijd weg waren moesten vaak toezien hoe hun huis in de brand werd gestoken. De bedoeling was het land voor de lucratieve Cheviot- en Linton-schapenteelt te gebruiken wat meer opleverde dan de pacht van de vaak arme boeren. Door de Clearances werden de Hooglanden in snel tempo ontvolkt en velen trokken naar Amerika om daar hun geluk te beproeven.
	Langs kasteel Dunrobin, lange tijd de residentie van de hertogen van Sutherland, rijden we verder noordwaarts tot aan Brora, tot ver in de 20e eeuw een industrie-stadje met onder andere een steengroeve. Tegenwoordig is het een wat slaperig stadje met nog een distilleerderij en een molen.
	Gelukkig voor de inwoners komt er steeds meer toerisme en er is werk in de olieindustrie, maar de werkloosheid is nog altijd hoog, meer dan 10%. Op de Clyne War Memorial & Clock staan de namen van de slachtoffers uit Brora in de 1e en de 2e wereldoorlog en de eerste Golfoorlog.
	Rond Brora zijn nog heel veel wegen die we niet kennen en er gaat een weg door Strath Brora het binnenland in: smalle wegen door een redelijk kaal heuvelachtig landschap. Hier en daar loopt een schaap of staat er een huis of een groepje huizen.
	Nu, bijna 200 jaar na de Clearances, beginnen de mensen de binnenlanden weer een beetje te bewonen en de huizen die we zien zijn redelijk nieuw. Nadat we Glen Brora uitvoerig hebben verkend rijden we naar het westen, langs Loch Shin. Daar zijn een paar wegen die we nog niet kennen.
Ook alle doodlopende weggetjes rijden we af en zo komen we bij Blairbuie aan het eind van de weg bij deze huizen. Een kind speelt op het erf en een vrouw komt naar ons toelopen om te vragen of we verdwaald zijn. We laten de kaart zien en ze is het er helemaal mee eens dat toeristen veel missen door dit soort wegen niet zo vaak tot het einde toe te rijden. We krijgen een heel leuk gesprek en ze vertelt van alles over hoe het is om zo ver van de bewoonde wereld vandaan te leven. Ze hebben zelfs breedband internet, en zijn van alle gemakken voorzien, voelen zich nooit eenzaam en genieten van de rust. En gelijk hebben ze!
	We rijden nog een stuk verder langs Loch Shin op zoek naar een doodlopende weg die wel op de kaart staat maar die we nergens kunnen vinden. Uiteindelijk komen we erachter dat er een hek staat voor een zwaar begroeid pad wat misschien ooit weg de weg is geweest door Glen Flag naar Loch Flag. Er zit een slot op het hek en het pad erachter lijkt ook niet echt geschikt voor onze auto. Maar tja, nu staat er wel een weg op onze kaart die we waarschijnlijk nooit zullen kunnen rijden...
Op de terugweg komen we vlak langs Carbisdale Castle, een echt spookkasteel en waarschijnlijk één van de meest bijzondere jeugdherbergen in Schotland (ca € 22 per persoon per nacht). Vooral als de zon niet schijnt ziet het er erg spookachtig en duister uit. Paranormale onderzoekers zijn regelmatig te gast in het kasteel en de bekendste geesten is de Dame in het Wit en de Doedelzakspeler.
Daarna gaan we nog even winkelen in de Harrods. Jawel, ook in de Hooglanden staat een Harrods, maar dit is een bescheiden houten gebouwtje met allerlei luxe artikelen waar toch veel mensen op af komen. We kopen er een paar leuke kadootjes voor ons vrienden in Beauly, hele lekkere snoepjes voor mij en Teije koopt een paar potjes honing met whisky. Het is lekker weer en we kunnen nog een tijdje buiten zitten voordat we terugrijden. Maar ik heb alweer zo'n last van m'n rug en ben toch blij als we terug in het hotel zijn waar ik eerst een tijdje op bed ga liggen.
Dit is onze laatste avond hier en dat vieren we uitbundig in de kroeg met alle vrienden en bekenden. Gelukkig hoeven we morgen niet vroeg op, want het wordt behoorlijk laat, maar wel erg gezellig.