Home -> Schotland -> Reisverslag 2006 -> Zaterdag 2 september

Rondrit over de Black Isle

We slapen vandaag lekker uit en tafelen na het ontbijt nog lang na met Iain en Cathy op het balkonnetje dat ze speciaal hebben gemaakt voor de rokers, omdat er een algemeen rookverbod in Schotland van kracht is sinds 26 maart voor pubs en restaurants. Het is alweer droog en niet al te koud en we pakken de kaart er bij om te bedenken wat we vandaag verder willen doen. Tussen de Moray Firth en Cromarty Firth, twee zeearmen die diep het land in gaan, ligt het schiereiland Black Isle, zo genoemd naar de vruchtbare zwarte aarde die ook 's winters vaak zwart blijft omdat er nauwelijks sneeuw valt.
	Onze kaart vertoond nog heel wat witte plekken in dit gebied dus we rijden de weggetjes die we nog niet kennen en komen af en toe leuke dingen tegen zoals dit kerkje vlakbij Milbuie. Maar vooral op de kleine wegen buiten de dorpen valt ons op dat er ontzettend veel nieuwe en grote huizen gebouwd worden, terwijl in de dorpen zelf veel huizen te koop staan.
Het lijkt alsof er een welvaartsgolf heeft toegeslagen, maar wanneer we ernaar informeren blijkt dat het vaak buitenstaanders en niet-Schotten zijn die hier goedkoop land kopen, er een huis op zetten en het na niet te lange tijd weer te koop zetten tegen behoorlijke prijzen om snel geld te verdienen. Of dit echt waar is hebben we niet kunnen checken. In de Hooglanden heeft men het nooit echt breed gehad, maar de Black Isle was altijd wel één van de welvarendste streken omdat de grond zo vruchtbaar is. Het gebied is heuvelachtig met veel boerderijen en landbouwgrond tussen de bossen en lijkt daarmee meer op een Engels landschap dan deel van de ruige Hooglanden.
	Bij het Black Isle Wildlife en Country Park maken we een wandeling tussen de dieren door. Het is net een kleine dierentuin met wat exotische (witte kangoeroes, wat zebra's en lama's) en veel inheemse dieren en vogels. We kunnen er een paar mooie dierenfoto's maken, maar de toegangsprijs (£ 5,50 per persoon) vinden we wel erg aan de hoge kant.
We rijden langs Munlochy Bay, een geliefde plek voor vogelspotters en hier en daar zien we mensen in auto's zitten met een verrekijker. Er vliegen erg veel roofvogels rond, wat wil zeggen dat hier ook voldoende kleiner wild zit om de roofvogelpopulatie te voeden.
	De hooibalen op de glooiende velden, met een mistige zee op de achtergrond leveren mooie plaatjes op en we kunnen niet kiezen welke we nou mooier vinden van deze twee. Het lijkt of ze zo de zee in kunnen rollen!
	Vlakbij Rosemarkie zien we ineens een borje met Fairy Glen erop en Teije realiseert zich dat die naam al heel lang op ons verlanglijstje staat, maar we wisten nooit precies waar het was. Hier dus. We parkeren de auto en wandelen zo'n anderhalve kilometer door een prachtige vallei met een klein stroompje. Het is alleen jammer dat de weg vlak boven het dal loopt waardoor het niet zo rustig is als het in zo'n feeërieke omgeving zou moeten zijn.
	Aan het einde van het pad zijn twee watervallen, kleintjes, maar in een heel lieflijke setting. Geen wonder dat het hier Fairy Glen heet, het is een ideale plek voor elfjes en andere mythische figuren die zich in het bos op hun gemak voelen. Bij de waterval ligt een boomstronk die vol munten zit, ze zijn voor de helft in het hout geslagen. We stoppen ook een penny in een lege gleuf waar iemand anders blijkbaar een munt uit heeft gehaald. Waarschijnlijk zijn het giften voor de elfjes die je hopelijk dan wat geluk brengen. Ik heb wat last van m'n rug dus ik kan dat wel gebruiken. De wandeling is op zich niet al te zwaar, maar met rugpijn toch niet aan te raden. Maar wel een prachtige plek!
We willen nog wel meer zien in deze buurt, zoals dolfijnen kijken bij Chanonry Point (het schijnt één van de beste plekken in Europa te zijn), maar ik zit en sta niet meer lekker dus we besluiten terug naar Beauly te rijden. En dan zien we ineens allemaal halfvergane kleren in de bomen hangen langs de weg.
Dit is Clootie Well bij Munlochy. De bron hier zou genezend water hebben en het verhaal gaat dat je het zieke lichaamsdeel in de bron moet hangen en daarna afdrogen met een kledingstuk. Dat kledingstuk hang je in de bomen en terwijl het kledingstuk (een cloot is een piece of cloth) vergaat zou de ziekte ook mee genezen. Een mooi verhaal, maar ik geloof er niet in. Maar gezien de kwalen die nog gaan volgen had ik, achteraf gezien, beter toch maar wel wat bronwater kunnen nemen...
Het is druk in de pub als we terugkomen, zaterdagavond en dat wordt gevierd. Teije krijgt bijna ruzie met een aangeschoten heerschap als het over politiek gaat, toch al een gevoelig onderwerp. Maar gelukkig zitten er ook genoeg verstandige mensen en druipen de dronkaards af. Vooral met Tony, een wat oudere man die oorspronkelijk uit Dunoon in Argyll komt hebben we leuke gesprekken. Hij is bijna een Engelse heer, zo correct gedraagt hij zich. Als voormalig marine-officier heeft hij veel over de wereld gezworven en daarbij aardig wat opgestoken. Hij woont nu 15 jaar in dit gebied, maar wordt door de locals nog steeds als buitenstaander gezien. Rare jongens, die Schotten...