Home -> Frankrijk -> Reisverslag 2006 -> Vrijdag 16 juni

Via Albi en Carcassonne naar de kust

Het voelt lekker aan als we wakker worden, maar als we de tent afbreken begint het ineens wat te regenen en de temperatuur lijkt snel omlaag te gaan. De Nederlandse buren helpen ons met het inpakken van de laatste spullen zodat we alles niet al te nat in de auto krijgen. En zodra we klaar zijn is het natuurlijk ineens weer droog hoewel de lucht er erg dreigend uitziet. We maken nog een praatje en gaan dan op pad, de temperatuurmeter in de auto geeft aan dat het 21 graden is, 10 graden minder dan de afgelopen dagen!
We rijden het gebied Rouergue en Albigeois in en hoe verder we naar het westen rijden hoe warmer het weer wordt. Tegen de tijd dat we in Albi aankomen is het buiten 35 graden, de heetste dag die we tot nu toe hebben gehad. In Albi komen we de rivier de Tarn weer tegen en vanaf de Rue Porta hebben we een mooi uitkijkje op de rivier en de middeleeuwse stad. Ook de boogbrug dateert nog uit de Middeleeuwen.
	Gelukkig kunnen we onze auto in de schaduw parkeren, vlakbij het oude centrum van Albi. Het eerste wat bij ons opkomt bij het horen van die naam zijn de Albigenzers en de Albigenzer kruistochten, gericht tegen de katharen die zich verzetten tegen de Middeleeuwse geestelijken die meer van weelde en macht genoten dan werkelijke liefde predikten. Vooral in de Languedoc kregen de katharen veel aanhangers.
Wie de Da Vinci Code van Dan Brown heeft gelezen (en wie niet? Oh ja, wij nog niet...) zal ongetwijfeld ook daarin katharen zijn tegengekomen. Als dat niet zo is, dan mist er een hoofdstuk. Wij kennen het boek nog niet (lezen we wel als de hype weer over is, en we kennen al oudere, vergelijkbare boeken), maar we weten wel dat de katharen de autoriteit van de katholieke kerk niet accepteerden, een heel moedige, maar vooral uitdagende visie die de kerk natuurlijk niet zomaar kon negeren. Simon de Montfort is de belangrijkste en wreedste naam van de eerste kruistocht tegen zijn mede-Christenen, de Albigenzen; hij moordt hele gemeenschappen uit, maar pas na 3 kruistochten zijn de katharen echt verslagen en worden weer hele zwarte bladzijden aan de westerse geschiedenis toegevoegd. Albi, waarnaar de Albigenzen vernoemd zijn (de term kathaar wordt pas later gebruikt door buitenlanders) was trouwens één van de eerste steden die zich gauw weer tot de 'ware kerk' bekeerde.
	De strijd tegen de katharen leverde ook de inquisitie op, een orgaan met zeer veel macht. De bisschop van Albi Bernard de Castanet was bijvoorbeeld heilige inquisiteur en mocht iemand aanklagen en veroordelen. Heel wat mensen met geld werden door hem beschuldigd van ketterij en vervolgens door hem veroordeeld. Hij maakte het zo bont dat zelfs zijn superieuren van hem afwilden: hij werd weggepromoveerd. Is er iets veranderd in deze wereld in 800 jaar?
	Terwijl we ons zo opwinden over de vele onrechtvaardigheden in de geschiedenis maken we een wandeling tussen de restanten van diezelfde geschiedenis. Het is een compact geheel, maar je bent zo een paar uur zoet met het rondlopen en bekijken van alles. In de schaduw van de smalle steegjes is het heerlijk wandelen, maar in de volle zon is het bloedheet en af en toe zoeken we verkoeling bij een fonteintje.
Als we weer bij de auto komen moeten we eerst even luchten, de temperatuurmeter geeft 45 graden aan, terwijl de auto echt nog steeds in de schaduw staat. Dit is het juiste moment om onze airco eens uit te proberen en die laten we voor het eerst ook een hele tijd aan staan. Maar je hoort ons niet klagen over de hitte, we hebben het liever te warm dan te koud.
	Vanuit Albi rijden we naar het zuiden en komen ondermeer door Saissac, een schilderachtig dorpje met oude straatjes en uiteraard een kasteel. We zitten nu in de Zwarte Bergen, een gebied waar ooit veel katharen leefden en Saissac was één van de schuilplaatsen. Mensen die van Middeleeuwse literatuur houden kennen ongetwijfeld de naam van de troubadour Peire Vidal, en het schijnt dat hij vaak te gast was op het kasteel hier.
De lucht wordt steeds neveliger en de hitte verdwijnt, het wordt steeds kouder naarmate we meer naar het zuiden gaan. We rijden via Carcassonne, maar we besluiten komende week een hele dag daarvoor uit te trekken en rijden door, nu weer naar het oosten, naar de Middellandse Zee. We gaan een weekje pauzeren, genieten van het strand, maar het wordt kouder en kouder. We hebben een camping aan de kust achter Narbonne uitgezocht, maar doordat er zoveel wegwerkzaamheden in Narbonne zijn, kost het wat moeite om de weg door de stad te vinden. En we zijn helemaal verbaasd als we daarna door een bergachtig stukje kustlandschap naar de zee toe rijden, we hadden gedacht dat het hier wel helemaal vlak zou zijn.
Ook nu zijn we net op tijd, vlak voor zeven uur, om ons bij de receptie in te schrijven. We zijn best wel moe van de lange dag en de lucht ziet er steeds dreigender uit. We zoeken snel een plekje, maar erg ondoordacht. Als we de tent beginnen op te zetten, begint de regen eveneens te vallen en dan blijkt dat de grond uit pure rotsen bestaat, de haringen gaan niet verder dan 1 a 2 centimeter de grond in. Dan begint het te stormen en maken we er maar het beste van, met een dikke steen rammen we de haringen zover we kunnen tot we er zere handen van hebben en schuilen dan snel in de tent. Als de storm even iets afneemt ontdekken we dat we geen stroom bij de hand hebben, geen water en omdat de tent alle kanten uitwaait besluiten we morgenvroeg een andere plek te zoeken. We balen best wel, maar het is niet anders en morgen is er weer een dag. En zo is het een heel andere dag geworden dan we ons hadden voorgesteld: de heetste dag van de vakantie, maar we vertrokken vanochtend met regen en 21 graden en we eindigen met regen en dezelfde temperatuur. En toch was het vanmiddag de heetste dag van de vakantie. En nu maar hopen dat we nog wel wat lekker strandweer krijgen, want dat is toch de belangrijkste reden dat we hier zijn!