Home -> Groot Britannië -> Reisverslag 2005 -> Donderdag 15 september

Via de zuidkust naar het oosten

We zijn blij dat we, ondanks de kosten, geen tent hebben opgezet, want het regent behoorlijk als we opstaan en het ziet er buiten maar koud uit. Lies moet nog een keer alle trappen van het hotel omhoog naar de kamer omdat ze haar zonnebril vergeten is en we hopen dat ze die toch nog een keertje nodig zal hebben ondanks het gebrek aan zon vandaag.
	We blijven dan ook niet lang hangen in het toch wel leuke plaatsje waar we zijn, Arundel. Het is een klein marktstadje met een imposant kasteel waar veel 16e eeuwse schilderijen en meubilair uit die tijd te zien is.
	Langs Brighton rijden we richting Eastbourne langs de kust naar de Seven Sisters. We komen ook in dit gebied weer een wit paard tegen, gemaakt in de kalkrotsen, en dan zijn we bij de Seven Sisters, 7 krijtrotsen die in elkaar overlopen. Er staat een zware storm als we uitstappen en we moeten voorzichtig de gladde trap af naar het strand.
	De zee gaat ook flink tekeer en we kunnen elkaar nauwelijks verstaan, zo'n herrie maken de zee en de wind. Bij mooi weer zal het hier vast prachtig zijn, maar wij gaan snel weer naar boven. Een stop in het restaurant slaan we over want we zien dat het er vol Nederlanders zit en die zien we vanaf volgende week wel weer genoeg.
Dan gaan we op zoek naar de Long Man, een figuur van 70 meter hoog die in de heuvels is gekrast en gemarkeerd met stenen. We weten op een bepaald moment dat we er echt bijna bovenop moeten zitten, maar door de mist zien we niets. Het oude, verweerde bordje dat naar een parkeerplaats verwijst zien we eerst over het hoofd. Maar als we wat heen en weer rijden verschijnt de figuur langzamerhand vanuit de mist en blijken we er vlak voor te staan. De oorsprong van de figuur is onbekend, maar hij zou wel eens uit het Bronzen Tijdperk (2000 tot 500 jaar v.chr.) kunnen stammen.
	Het is geen weer om buiten te lopen, dus in Hastings zoeken we snel een warm café. Er zijn nog Britse enthousiastelingen die in t-shirt rondlopen en mensen die wel buiten zitten maar als de regen weer begint te vallen haast iedereen zich gauw naar binnen. Wij zijn de verkeerde pub ingestapt want zulke vieze koffie hebben we nog nooit eerder in Engeland gehad (hoewel Lies de koffie hier sowieso al niet zo lekker vind).
	Met een treintje (de West Hill Cliff Railway) gaan we nog naar de top van de heuvel waar zich een ruïne bevindt. Het uitzicht op de pier en de zee is vandaag wat deprimerend en al snel zijn we terug beneden en rennen naar de auto. Dan maar een eindje rijden. Battle, het plaatsje waar de echte slag van Hastings zich in 1066 afspeelde, slaan we over.
Vanaf Rye nemen we de kustweg naar het oosten, op de kaart een desolaat gebied en in het echt ook. Dat kan soms heel mooi zijn, maar hier is dat het niet, gewoon een kale vlakte waar eigenlijk niets te zien is. Er is een luchtmachtbasis en de militairen wonen in saaie rijtjeshuizen langs de kust. Dan maar gewoon doorrijden en een hotel zoeken.
We rijden naar Canterbury en je raadt het al: alles zit vol! Dit keer is er een grote bruiloft met honderden gasten waardoor bijna alle hotels tot in de verre omtrek zijn volgeboekt. We hebben geen idee wie er gaat trouwen (en dat weten de hoteliers eigenlijk ook niet), maar het moet wel een megabruiloft zijn. Het is maar goed dat we op tijd begonnen zijn met zoeken, want pas na 2½ uur zoeken vinden we een kamer (kan maar voor 1 nacht) in Sandwich, een klein maar erg aardig middeleeuws plaatsje niet ver van de oostkust. Op onze kamer genieten we mee met het live concert dat in de pub gehouden wordt. We zijn moe, maar het is meer vakantiemoeheid dan fysiek. Eigenlijk zijn we wel blij dat we overmorgen weer naar huis gaan.