Home -> Groot Britannië -> Reisverslag 2005 -> Dinsdag 13 september

Tintagel en naar het zuiden

Als we naar beneden gaan voor het ontbijt is de kokkin al druk aan het kokerellen en ze laat zich niet zien. Volgens mij is ze gewoon een full English breakfast voor ons aan het maken, Lies twijfelt, dat zal toch wel niet. Maar inderdaad, even later komt ze (een andere vrouw dan gisteravond) met twee dampende borden vol bonen en ander lekkers dat wij toch niet zo erg lekker vinden. We vertellen toch maar dat we eigenlijk alleen een gebakken ei willen en de verontschuldigingen gaan over en weer: zij dat ze niet eerst aan ons gevraagd heeft en wij dat we niet even ons gezicht in de keuken hebben vertoond om te zeggen wat we wel wilden. En zo krijgen we alsnog een heerlijk ontbijt, Lies de gebakken eieren en ik de gescrambelde (om maar een mooi nieuw nederlands woord te verzinnen voor scrabble).
De dag begint zonnig, maar fris is het wel en de lucht wordt helaas ook al snel grijs als we naar de kust toerijden. We beginnen met wat kleine weggetjes maar al snel komen we erachter dat we vanaf de grote weg veel meer uitzicht hebben op het landschap.
	Tintagel is onze eerste stop, alweer een plaats die nauw verbonden is met de Arthur-legende. Het dorpje aan de kust van Cornwall vaart er wel bij en de parkeerplaatsen zijn redelijk vol. Er zijn veel restaurants en we beginnen met een kop koffie. Het oudste gebouwtje in het dorp is het oude postkantoor (links op de foto) uit de 14e eeuw dat druk bezocht wordt.
	Zoals bijna overal aan de westkust van Groot-Britannië (en ook Ierland) vind je hier palmbomen dankzij de warme golfstroom. Het schijnt dat het bij ons kouder gaat worden als het broeikaseffect erger gaat worden. Het wordt dan wel gemiddeld warmer op aarde, maar de warme golfstroom zou verdwijnen waardoor het klimaat in westelijk Europa juist zou afkoelen.
	We zijn hier natuurlijk voor het Tintagel kasteel waar koning Arthur zou zijn geboren. Het stamt uit de 12e en 13 eeuw en is nu een indrukwekkende ruïne op twee afzonderlijke rotsen. Eén rots ervan ligt in zee en we moeten een steile trap af en op om de kloof te overbruggen, een flinke klim.
	De rots is 90 meter hoog en is zo een natuurlijke vesting wat het voor de Middeleeuwers wel aantrekkelijk maakte om er een kasteel neer te zetten. Opgravingen hebben overigens uitgewezen dat er in de 6e eeuw (waarin de verhalen van Arthur vaak geplaatst worden) een klooster stond.
	Onderaan het kasteel zijn een aantal grotten in de rotsen uitgeslepen waaronder Merlin's Cave, een natuurlijke tunnel die alleen te bezoeken is bij eb. De geest van Merlijn zou er nog steeds rondwaren wat te merken is als de wind door de grot fluit. De aanblik op de zee en de grillige kust onderaan de rots is in ieder geval de moeite waard.
Na al het geklim gaan we met een jeep weer naar boven want ik heb behoorlijk wat spierpijn overgehouden aan de beklimming in Cheddar, gisteren. We zijn blij als we weer in de auto zitten, even rust voor onze benen. We rijden dan verder langs de westkust, met af en toe prachtige uitzichten op zee, en dan naar de zuidkust. Land's End, het meest westelijke puntje slaan we over, maar we rijden wel naar de zuidelijkste punt van het eiland, Lizard Point.
	Het noordelijkste punt hebben we ook al eens gezien, John O' Groats in Schotland, maar dit is leuker. Nu alleen maar hopen dat we de auto weer los krijgen uit het mulle zand op de redelijk steile parkeerplaats. Er zijn er meer die problemen hebben om er weer uit te komen.
	De kust bestaat hier uit prachtige, grillige rotsen. Langs de kust van het schiereiland liggen veel verborgen grotten en baaien die door de kracht van de wind en de zee zijn gevormd. Onze reis duurt echter nog te kort om dit gebied beter te verkennen, maar het is zeker de moeite van een wat langer bezoek waard.
De auto krijgen we gelukkig vrij gemakkelijk los en we beginnen aan de terugreis. Halverwege komen we erachter dat we onze uitgebreide Zuid-Engeland reisgids waarschijnlijk hebben laten liggen op het winderige terras op Lizard Point. Jammer, daaruit haalden we veel tips over dingen die we willen zien. Tijdens het tanken (gas) maken we uitgebreid een praatje met een chauffeur van een lpg-tankwagen die ons vertelt dat hij hier tegenwoordig bijna dagelijks gas moet leveren tegen maar 1x per week een aantal jaren geleden. Ook de Britten krijgen door dat op gas rijden stukken voordeliger is. Dat is ook te merken aan het groeiende aantal tankstations waar lpg verkocht wordt, en we hebben pas 1x even op benzine moeten rijden.
Om half 7 zijn we terug in het hotel, krijgen weer een heerlijke maaltijd en babbelen wat met het vriendelijke barpersoneel. Daarna bellen we even met het thuisfront en horen onder andere de stem van ons kleinkind weer eens. De reismoeheid begint een beetje toe te slaan, we voelen dat we wel zin hebben om over een paar dagen weer naar huis te gaan. Maar echt heimwee, nee, zo erg is het nog niet, eerst nog een paar dagen weer nieuwe dingen ontdekken.