Home -> Groot Britannië -> Reisverslag 2005 -> Vrijdag 9 september

Via Bath verder Engeland in

De lucht is grijs als we uitgerust wegrijden uit het hotel. Via Brecon rijden we de ochtend door het Brecon Beacons nationale park. Met ruim 1300 vierkante kilometer te groot om op 1 dag te bekijken, maar we rijden er van noord naar zuid doorheen. Veelal rijden we over hoogvlaktes maar af en toe zit er een venijnige klim in de weg en hebben we een mooi uitzicht over het af en toe woeste, en dan weer lieflijke gebied.
Maar het is geen weer om mooie foto's te maken en als we het nationale park uitrijden besluiten we om hier niet te blijven hangen, maar door te rijden naar Engeland. We hebben al zoveel moois gezien in Wales, dat we hier maar wat achterwege moeten laten. Via Cardiff, de hoofdstad van Wales, rijden we de Servern rivier over en gaan naar Bath.
	Hoewel het nog wel bewolkt is, voelt de temperatuur hier stukken aangenamer aan en we wandelen in t-shirt naar het centrum met de paraplu op de arm. De reisgidsen vertellen allemaal dat Bath één van de mooiste steden van Engeland is, maar wij kunnen het daar niet helemaal mee eens zijn. Het oude centrum, bij de kathedraal en de Romeinse baden, is charmant, maar om het nou supermooi te noemen... nee.
	Maar de plek oefent al lange tijd aantrekkingskracht uit op de bevolking, te beginnen bij de Kelten die hier Sul aanbaden, de bronnengodin. Ruim een miljoen liter warm water komt hier dagelijks naar boven en al vanaf 500 v.chr. staan de bronnen bekend als geneeskrachtig. De Romeinen, die al zulke meesters waren wat baden betreft, maakten van de bronnen gebruik om er een uitgebreid badhuiscomplex omheen te zetten. De herkomst van de naam van de stad is dan ook wel duidelijk.
De warmwaterbron is door de meeste eeuwen wel bekend gebleven, maar pas in de 19e eeuw werden de restanten van de Romeinse baden weer teruggevonden (de buren hadden lekkage) en het is verbazingwekkend hoeveel er nog van over gebleven is. De entreeprijs is behoorlijk (9,50 pond p.p.) maar dit keer vinden we het zeker de moeite waard. We krijgen een audiogids (ook nederlandstalig) mee die heel veel te vertellen heeft over de diverse delen van de baden en vondsten die er zijn gedaan. De temperatuur van het water uit de bron is 46 graden celsius en de lucht in en rond Bath schijnt iets warmer te zijn dan daarbuiten. Vandaar dat we het hier zo lekker vinden!
	Waar het water onder de grond precies vandaan komt, is ons nog steeds niet helemaal duidelijk geworden, maar het stroomt nog steeds. Op de rechterfoto is de overloop van de warme bron naar de aangelegde baden. Vandaar werd het over diverse badhuizen met verschillende doelen verspreid. Links een foto met de haarstijl uit de Romeinse periode. Dankzij de baden was Bath een behoorlijk grote en welvarende stad in die tijd.
En Seneca, de Romeinse wijsgeer en stoicijn uit de eerste eeuw wist het al: het hele leven is als een bad; we peddelen maar wat rond in die grote badkuip. Het vervolg van de oorspronkelijke spreuk is: sommingen zinken, anderen zwemmen. Ironisch genoeg werd Seneca door keizer Nero gedwongen om zelfmoord te plegen en probeerde hij dit door in bad zijn slagaders door te snijden, wat eerst niet wilde lukken!
Na dit leerzame en best leuke bezoek drinken we nog wat en rijden dan verder het binnenland in, richting Salisbury's Plains. Als we Wiltshire binnenrijden zien we al snel ons eerste 'witte paard' in dit gebied, die van Cherhill, gemaakt in 1780. In het gebied zijn minstens 7 van die witte paardefiguren op kalkrotsen te vinden.
	Dit is ook een gebied vol prehistorische vindplaatsen en Silbury Hill is er één van. De bedoeling van deze 4500 jaar oude heuvel is nog steeds onduidelijk, er zijn geen graven gevonden of aanwijzingen dat het een heilige plek was. De mysterieën van de oudheid hebben het in dit stukje Engeland heel goed overleefd.
Het is niet zo heel erg koud meer en toevallig stoppen we bij Avon even om wat te drinken als blijkt dat de herbergier het stuk land achter zijn hotel als camping gebruikt. Avon ligt net ten noorden van de kale Salisbury Plains waar ook Stonehenge staat. We gaan de komende dagen dit gebied wat verder verkennen dus zetten we de tent op. De overnachting kost ons maar 2 pond per nacht! Maar er zijn alleen toiletten aanwezig, geen douches.
Op de camping staan grote groepen studenten die allerlei projecten hebben op prehistorische vindplaatsen en één ervan is op de weide ernaast: mensen van het Timewatch Team van de BBC proberen er iets te reconstrueren met grote boomstammen, een soort Woodhenge, een cirkel van bomen in plaats van stenen.
Wij hebben vandaag weer een heel eind gereden en veel gezien en als de tent staat gaan we nog even lekker op het terras van de herberg zitten met een warme maaltijd en een drankje. Tijd om even uit te rusten en ons voor te bereiden op een heel nieuw gebied. Wales vonden we erg mooi en we hadden er gerust nog weken kunnen blijven omdat er nog veel meer te zien is, maar we moeten keuzes maken en tot nu toe hebben we meer tijd in Schotland en Wales doorgebracht dan in Engeland. Dat gaan we de komende dagen goedmaken.