Home -> Groot Britannië -> Reisverslag 2005 -> Zaterdag 3 september

Het schiereiland Anglesey, Wales

Wales heeft ons altijd al aangetrokken, onder meer door de vergelijking met Schotland: ooit onafhankelijk, maar uiteindelijk overwonnen en ingelijfd door de Engelsen. Toch lijkt het de Welsh, zoals de inwoners worden genoemd, minder te deren dan de Schotten en het Welshe parlement bestaat bij de gratie van een nipte meerderheid. Met 50,3% voorstemmers werd in 1997 in een referendum besloten dat Wales een eigen parlement zou krijgen.
We gaan pas laat op pad, vooral omdat het zulk mooi weer is en we eerst even lekker bij de tent willen zitten. Maar tegen de middag gaan we op pad, eerst richting Llanberis en de hoogste berg van Wales, de Snowdon, maar als we de drukte zien vluchten we heel snel weer weg. Tot ver buiten het stadje staan de auto's geparkeerd en voor het treintje de berg op staan ellenlange rijen. We dachten dat de vakantie voorbij was, maar het blijkt dat de scholen nog wel deze week vrij zijn. Volgende week komen we wel weer terug. De natuur is wel erg mooi en daar genieten we dan ook van..
	Dan maar naar het noordwestelijke schiereiland Anglesey (Ynys Môn in het Welsh) en natuurlijk even pauzeren in de plaats met de langste plaatsnaam van Europa, Llanfair PG. De oorspronkelijke naam was Llanfaipwll maar in 1860 wilde de plaatselijke raad dat ze de langste naam wilden hebben voor het treinstation. Die mensen wisten wel wat toeristen zou lokken!
De volledige naam is nu Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch (hopelijk hebben we geen typefout gemaakt) en rond het station staan een aantal borden met de naam erop. Op het perron zelfs één met de uitspraak eronder en dan lijkt het al heel wat minder erg. De vertaling zou zijn: St Mary's Kerk in de holte van de witte hazelaar bij bij de snelle maalstroom en de kerk van St. Tysilio bij de rode grot, maar we hebben ook andere vertalingen gezien. Het is de op twee na langste plaatsnaam ter wereld. De langste zou 163 letters hebben, ergens in Thailand.
Op het schiereiland bevinden zich heel wat prehistorische vindplaatsen en we bezoeken er een paar, hoewel sommige moeilijk te vinden zijn. Deze grafplaats, de Bodowyr Burial Chamber, lijkt op de cairns zoals die in Ierland veel te vinden zijn en ligt langs een verlaten en smal boerenweggetje (en wij komen natuurlijk net die ene tractor per dag tegen!).
	Bryn Celli Ddu omvat een groter complex, met aan de buitenkant een steencirkel (henge) wat zeldzaam is voor Wales. Binnen de ring van stenen is een grafheuvel gebouwd waar ook menselijke resten zijn gevonden. De grafheuvel die het hunebed bedekt is nog intakt.
Langs de noordkust rijden we weer terug, en bij Red Wharf Bay lonkt het strand en het water naar ons: het is prachtig weer, lekker warm en er zijn genoeg mensen die het water in durven. Wij laten de warme zonnestralen op ons inwerken, zo warm en aangenaam hebben we het deze vakantie nog niet gehad.
	In Beaumaris komen we langs het kasteel dat helemaal omringd is door een gracht, maar we kunnen nergens stoppen voor een leuke foto; het is, alweer, veel te druk. Dan maar terug naar de camping en ons eigen kasteel.
Als de zon ondergaat lopen we naar het centrum van Caernarfon en langs het immense kasteel. Een plaatsje vinden om wat te drinken wordt moeilijk, want het is zaterdagavond en de kroegen puilen uit. Dat wordt op straat staan of gewoon weer terug naar de camping. Na 2 uur rondwandelen besluiten we voor het laatste. Of is dit weer een onderdeel van de samenzwering tegen ons, om ons nergens toe te laten...