Home -> Gambia -> Reisverslag 2005 -> Maandag 17 januari

Een laatste dagje strand

We staan laat op vandaag en bij het ontbijt zien we dat er heel veel nieuwe mensen zijn aangekomen, dit keer veel meer Engelsen. Tot nu toe was wel 80% Nederlands... daarvoor zijn we niet naar Gambia gekomen, natuurlijk! We horen ook vrij veel mensen klagen over maag- en darmproblemen, maar daar hebben wij gelukkig nog geen last van gehad, terwijl ik toch wel een gevoelige maag heb. De echte langdurige diarree wordt hier ook wel Banjul Belly genoemd.
	Na het ontbijt nemen we nog wat foto's van het hotelterrein. We lopen er dagelijks een aantal malen doorheen, zoals langs deze Baobab boom die vlakbij de ingang van ons apartementencomplex staat, dat je het eigenlijk nauwelijks meer opmerkt.
	Tussen de palmbomen en cactussen lopen ook heel wat tuiniers rond, maar soms zijn ze ook ineens verdwenen als ze een toerist kunnen verlokken tot de één of andere trip.
De huisjes zijn eenvoudig maar hebben allemaal een veranda, of een balkon wanneer er een eerste etage is. Dit is het huisje waar Berend en Agnes zitten, strategisch gelegen op een hoek zodat je het komen en gaan van zowel toeristen als personeel mooi kunt volgen.
	En daarna is het tijd voor het strand, een laatste dag lekker nietsdoen! We worden weer opgevangen door Moses die meteen begint over het feit dat we morgen al weg gaan en hoe erg hij ons gaat missen. Wat de fooien betreft kunnen we ons dat wel voorstellen, maar hij maakt er wel een heel groot drama van.
En eindelijk kan ik eens (bijna) ongemerkt een foto van Teije maken wat hij niet leuk vindt. Hij heeft de onhebbelijke gewoonte altijd foto's van mij te maken wanneer ik aan het eten ben, en zet ze dan gewoon op de website. Nou, dit keer eens andersom, hier ziet iedereen hoe lui hij eigenlijk is! We kunnen vandaag het water niet in, want de rode vlag hangt uit, net als gisteren. Dus kunnen we weinig anders dan zonnen (als die even schijnt) en lezen.
Wanneer we naar het hotel teruglopen is er geen beachboy te bekennen om onze fooi in ontvangst te nemen. Iedereen lijkt een beetje lui en traag vandaag alsof de week maar moeizaam begint, en dat merken we ook wanneer we 's avonds eten bestellen: het duurt maar en duurt maar. Maar de lekkerij in onze kamer die we bij de receptie hebben gemeld is wel verholpen door de technische dienst: er staat nu een emmer onder!
	Uiteraard moeten we 's avonds uitgebreid afscheid van Salifu nemen en we geven hem de laatste spullen die we niet mee terug nemen naar Nederland. Geld geven we hem niet en hij vraagt er ook niet om. Dat kunnen we hem altijd vanuit Nederland nog eens sturen.
Het is vanavond wat koeler dan de afgelopen dagen en bijna weer om een trui aan te trekken rond een uur of elf. Kunnen we alvast weer wennen aan Nederland!