Home -> België -> Reisverhaal 2005 -> Maandag 19 december

Prehistorisch Weris, Radhadesh kasteel

Nieuwe sneeuw heeft de oude, die gisteren verdween, weer vervangen en een verse witte laag bedekt het bos. Het is koud en nat buiten en er hangt een lage, dichte mist over het landschap. We blijven 's ochtends lekker binnen, maar in het begin van de middag trekken we er toch weer op uit, want er zijn nog genoeg dingen die we in de omgeving willen zien.
	Vandaag zijn de wegen wel glad, dus we moeten uitkijken, vooral op de kleine weggetjes die we zo graag nemen. En kleine wegen leiden ons naar Weris, waar een heleboel prehistorische overblijfselen zijn te vinden, zoals hunebedden. Dolmen worden ze hier genoemd en de rechtopstaande stenen Menhirs (maar dat weet natuurlijk iedereen die Asterix en Obelix kent). Dit is de zuidelijke dolmen die uit 20 zware stenen bestaat met een aantal menhirs eromheen.
	Het noordelijke hunebed ligt in een kuil (misschien later uitgegraven?) en op de foto rechts kun je zien dat de sluitsteen een ovalen opening heeft. Een steen met zo'n natuurlijke kromming or speciaal uitgehakt door de mensen destijds? Wij hebben zo'n opening in een steen in ieder geval nog nooit bij een hunebed, cairn of dolmen gezien, heel uniek.
Er zijn ook veel menhirs, staande stenen, verspreid in de omgeving en langs de wegen komen we er enkele tegen. Ook de 'Lit du Diable', het bed van de duivel, waarvan gezegd wordt dat het een soort van offersteen was. We wilden in eerste instantie de lange wandeling maken die ons langs de meeste van deze bezienswaardigheden voert, maar het is zo nattig koud en winderig dat we toch maar zoveel mogelijk met de auto over de smalle paadjes glibberen om niet teveel buiten te hoeven zijn. Heel wat comfortabeler dan de mensen die deze monumenten hebben opgericht, we kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe die zulke winters overleefden. De ijstijd was dan weliswaar al wel voorbij, maar ze zullen toch ook wel koude en natte winters hebben gehad.
	Wij zijn in ieder geval koud en nat als we terugrijden naar Durbuy waar we onszelf trakteren op een warme koffie in een droog restaurant. Deze keer naderen we Durbuy van boven en hebben we een mooi uitzicht op het kasteel, zo ziet het er heel wat indrukwekkender uit dan vanuit het dorp beneden.
En we zijn nog steeds niet op bezoek geweest in Radhadesh, of Chateau de Petite Somme dat nog geen kilometer bij ons vakantiepark vandaan staat. Oorspronkelijk een 13e eeuws kasteel, maar nu helemaal gerenoveerd en het hoofdkwartier van de Krishna beweging in de Benelux.
	Radhadesh is een levendige, spirituele gemeenschap met zo'n 80 inwoners die in en om het kasteel wonen, werken en spelen. Iedere dag zijn er een aantal rondleidingen in het Frans en het Nederlands, maar wij zijn de enigen vandaag. We worden hartelijk welkom geheten door David, onze gids. Het eerste wat hij doet is ons een bloemenkrans om de hals geven. De rondleiding duurt ongeveer een uur en begint met een film over de geschiedenis van het kasteel en de huidige bewoners. Ook wordt er in het kort uitleg gegeven over de Krishna beweging; al met al heel wat helderder dan wat we gisteren over de ESA zagen in het Europese Ruimtevaart Centrum!
Hierna bezoeken we de prachtige tempel, het spirituele hart van het kasteel en de gemeenschap. David beantwoordt graag al onze vragen en ook al zijn we het misschien niet altijd met hem eens, we stellen zijn oprechtheid en eerlijkheid erg op prijs. Dit kasteel voelt heerlijk levendig aan, zoals je dat soms hebt met kastelen en kerken, maar ook lang niet altijd. We willen hier geen foto's maken, dus we vragen ook niet of het mag. Later vertelt David dat we overal foto's mogen maken, maar deze tempel is duidelijk een heilige plek voor deze mensen en we hebben er geen spijt van dat we geen foto hebben.
	Krishna (links) kwam in de 15e eeuw naar de aarde als Shri Chaitanya Mahaprabhu. Shrila Prabhupada (zijn echte naam is veel langer) bracht zijn filosofie naar het westen en reisde de hele wereld rond om mensen te inspireren en Krishna centra te stichten. Het meest heilige boek van de Krishna beweging is de Bhagavad-gita, één van de oudste boeken ter wereld. Een religie of filosofie die geweldloosheid predikt kan in onze ogen niet slecht zijn en verdient respect, wat natuurlijk niet betekent dat we ons dan maar direct daartoe moeten bekeren. Dan zouden we heel wat religies tegelijk moeten aanhangen!
	Dan neemt David ons mee naar het dak van het kasteel waar hij zich even lekker uitleeft met het gooien van sneeuwballen naar beneden. Wij genieten van het mooie uitzicht, de heuvels die half bedekt worden door de mist en de sneeuw. Dit kasteel is duidelijk in zeer goede handen terecht gekomen, anders zou er waarschijnlijk niet veel meer dan een ruïne zijn overgebleven.
Na dit prettige bezoek rijden we nog een beetje roind door de dorpjes in de omgeving maar het zicht wordt steeds minder en uiteindelijk gaan we maar terug naar ons huisje. We hebben hier een paar heerlijke dagen doorgebracht en hebben veel uitgerust. En we hebben wat dingen gezien, lang niet alles, natuurlijk, maar toch een leuk begin. Het is eigenlijk maar een paar uurtjes rijden, dus we kunnen altijd nog een keer terugkomen.