Na een lange nacht heerlijk geslapen te hebben, kost het
ons moeite het warme bed te verlaten. Het is koud in het huisje, dus
we zetten eerst maar gauw de verwarming aan. Buiten is het nevelig en
er staat weinig wind, dus weinig kans dat het nog erg gaat opklaren
vandaag.
Eerst rijden we een stukje terug over de weg waarlangs
we gisteren zijn aangekomen om een foto te maken van Radhadesh, het
13e eeuwse kasteel dat in het bezit is van de internationale Krishna
gemeenschap die het grondig hebben opgeknapt. Iedere dag zijn er een
aantal rondleidingen door het kasteel, in het Nederlands en in het Frans,
en dat willen we één dezer dagen zeker gaan doen.
Maar eerst gaan we naar Durbuy, een klein middeleeuws stadje
dat zichzelf het allerkleinste stadje ter wereld noemt. Misschien was
het dat ooit ook wel, maar in de jaren 70 van de 20e eeuw is er een
gemeentelijke herindeling geweest omdat de regering het aantal kleine
gemeenschappen wilde verminderen. Durbuy werd ineens het centrum van
een veel grotere administratieve gemeente en heeft nu enkele duizenden
inwoners en omvat vele kleine dorpen in de omgeving.
De oude stad is inderdaad erg klein, maar ook heel erg leuk
om doorheen te wandelen. Dit keer geen hordes touristen, we hebben het
juiste moment uitgekozen... Een kasteel langs de oever van de rivier
de Ourthe domineert de stad. Deze hele vallei is naar de snelstromende
rivier genoemd die af en toe diepe kloven in het landschap heeft uitgesneden
en daardoor wel één van de mooiste dalen van de Ardennen
is geworden.
We waren hier al eens eerder, in 2001, op doorreis van Portugal
naar huis, maar toen was het midden in de zomer en ontzettend druk.
Nu hebben we het stadje bijna voor onszelf alleen. We moeten hier zeker
ook nog eens 's avonds heengaan, want het schijnt leuk verlicht te zijn
voor de kerst.
Daarna gaan we een beetje rondtouren door de omgeving,
zonder een duidelijk doel voor ogen. We komen door allerlei leuke dorpjes
heen waar je soms de indruk krijgt dat de tijd heeft stilgestaan. Ook
het landschap is erg aantrekkelijk maar de mist wordt steeds dikker
en we vinden het erg moeilijk mooie foto's van het landschap te maken.
Maar het geeft niet, dit keer zijn we meer voor de rust gekomen dan
om 'alles' te zien. We genieten volop van deze autorit en zien wel waar
we uitkomen.
Malmedy (we hebben gehoord dat het een bijzondere carnavalsstad
is) is één van de grotere plaatsen waar we doorheen komen
en ligt op de grens van de Hoge Venen, het hoogste gedeelte van de Ardennen
en België. Het is een natuurpark en loopt over de grens met Duitsland
over in de Eifel. Het gebied is 67.000 hectare groot en een prachtig
wandelgebied. Er zijn ook skipistes en er ligt zelfs nog sneeuw van
de sneeuwbuien van enkele weken geleden. En we kunnen merken dat het
een echt berggebied is, de wegen draaien en keren, soms zelfs met haarspeldbochten
en sommige weggetjes zijn erg steil.
Een prachtig gebied om doorheen te rijden, of te wandelen
als het tenminste wat mooier weer is. Wij blijven lekker in de warme
auto want buiten vriest het bijna. Op een kruispunt van verlaten weggetjes
zien we dit bord, van het gasthuis Ffawlty towers. Daar gaan we maar
niet naar binnen...
Het kost ons wat tijd om het te vinden, maar uiteindelijk
komen we uit bij Chateau Reinhardstein bij Ovifat, een gerestaureerd
14e eeuws kasteel dat verscholen in de bossen ligt. Uiteraard is het
privébezit en het schijnt het hele jaar door bewoond te worden.
Als we er naar toe wandelen zien we dat er eigenlijk alleen maar Nederlandse
auto's staan, zou er een Hollands feestje aan de gang zijn?
We hebben niet erg veel gereden vandaag, maar toch zijn
we heel tevreden met al het natuurschoon dat we hebben gezien. Maar
het wordt nog mistiger en er valt nu zo weinig meer te zien dat we maar
besluiten om terug te rijden naar het vakantiepark, want hier hebben
we niet veel aan. Net voor het donker invalt, zijn we weer 'thuis'.
En net als gisteren voelen we ons alweer zo moe; we hebben geen zin
meer om vanavond nog naar Durbuy te gaan, dat doen we een andere dag
dan wel.