Home -> Italië -> Reisverslag 2004 -> Vrijdag 28 mei

Van Rome naar Pompeï

Vanaf 7 uur 's ochtends rijden de wagens met indringende sirenes alweer af en aan en ook de buurman die om half acht ontdekt dat z'n accu leeg is wil hem meteen opgeladen hebben. Dat betekent dus vooral veel gas geven nadat iemand hem met startkabels geholpen heeft. Mooi land, Italië, zonder meer, maar wel heel erg lawaaierig...
	Snel vertrekken we en gaan eerst naar Montecassino, een grote abdij die in de Tweede Wereldoorlog verwoest is omdat er een Duits hoofdkwartier was gevestigd. Het is kompleet opnieuw opgebouwd, maar het kan ons niet echt bekoren. Het uitzicht daarentegen is, ondanks de laaghangende bewolking en de neveligheid, erg mooi.
Om even van de grote wegen af te zijn, slaan we een landweggetje in en al gauw rijden we een dal binnen over een wel erg slechte weg. Gaten van minstens 20 centimeter diep en aan alle kanten van de weg. Bij een kalkgroeve stoppen we voor een picknick en dit is werkelijk het stilste moment dat we tot nu toe in Italië hebben beleefd.
	We komen langs schilderachtige dorpjes, vele ervan gedrongen op elkaar op een heuveltop gelegen. Ook zien we steeds meer olijfboomgaarden. Dit gebied hoort nog net bij de streek Abruzzi, een grillig bergachtig gebied. Even wat anders dan de steden die we de afgelopen dagen hebben gezien.
	Uiteindelijk komen we in de buurt van Isernia weer op een wat grotere weg en langs deze abdij, de Sant dell Addolorata. Van dichterbij blijkt het een behoorlijk grote abdij te zijn en het ligt prachtig tegen de begroeide bergen.
Daarna laat ons geluk ons weer even in de steek. Hoewel, de lekke band krijgen we alweer naast een parkeerplaats en de reserveband zit er nu veel sneller om. Na een paar kilometer komen we in een stadje waar gelukkig om 4 uur vrijdagmiddag nog gewerkt wordt en na 15 minuten zitten we alweer op de weg. Maar het blijft een heel gedoe, de hele kofferbak leeghalen, alle spullen op de weg, vieze handen krijgen, spullen er weer in en het hele ritueel herhalen bij de garage. En het is alweer het ventiel dat lekt, nu bij de linker voorband (een paar dagen geleden was het de rechter). Die beide banden zijn vlak voor onze reis net nieuw erop gezet. Heeft dat er iets mee te maken? Nou ja, beter zo dan een lekke band in een tunnel krijgen!
De route naar Pompeï blijkt lastiger dan we het ons hadden voorgesteld. Op de kaart lijkt het vrij gemakkelijk, maar we komen nu vanuit het zuiden en de meeste mensen zullen wel vanuit het noorden komen. Ongetwijfeld dat aan die kant wel goede bewegwijzering is, maar vanaf Salerno niet! En overal zijn ze aan de weg bezig dus gaan we met de stroom mee, dat wil zeggen 110 rijden waar je maar 80 mag. Over het algemeen lijkt het dat Italianen overal ongeveer 30 kilometer per uur te hard rijden, behalve op de snelweg waar je 130 mag.
Bij Pompeï slaan we de eerste afslag niet af want onze intuïtie zegt ons pas de volgende te nemen. En inderdaad, de tweede afslag nemen we, keihard remmend omdat die maar een paar meter lang is en binnen een paar tellen staan we op een plein voor de ruïnes. Hoewel er druk verkeer rijdt blijkt de dichtsbijzijnde camping nog niet halfvol te staan. We vinden een mooi plekje en gaan eerst even het plein op voor een koffie en een pilsje. Vooral de laatste honderd kilometer waren erg vermoeiend.
	We staan maar 100 meter bij de ingang vandaan, hoe is het mogelijk. We zien nu al wat muren en huizen maar morgen gaan we het hele stadje verkennen. We zijn heel benieuwd om dit te zien, vooral omdat we allebij net ook weer Dag der gramschap van Bertus Aafjes over Pompeï gelezen hebben.
Lies klaagt wel eens dat er teveel foto's van haar op de site staan. Dat komt omdat ik meestal de digitale camera bedien en die kunnen we meteen op de site zetten, dus is zij vaker het slachtoffer dan ik. We beloven jullie, binnenkort ook een gierende Teije op de website!