Home -> Italië -> Reisverslag 2004 -> Woensdag 26 mei

Rome

Vandaag maken we onze eerste wandeling door Rome. We hebben zoveel gezien dat we de helft alweer vergeten zijn. Voor liefhebbers van Barok, Renessaince-kunst en Romeinse oudheden is dit een stad bij uitstek om te bezichtigen. Wij gaan vooral voor de Romeinse oudheden maar we hebben zoveel gezien en gefotografeerd dat we behoorlijk moe zijn en nu eigenlijk weinig zin meer hebben hier alles te tonen en uit te leggen. Daarvoor zijn er hele goede reisgidsen beschikbaar.
	We stappen uit bij Termini, het punt waar beide metrolijnen van Rome elkaar kruisen en lopen eerst naar het Colosseum. Uiteraard stikt het hier ook van de toeristen maar door de omvang van de stad Rome hebben we er minder last van dan in bijvoorbeeld Florence.
De entree tot het Colosseum bedraagt normaal € 8 per persoon maar ze willen zeker een goed woordje van ons horen want vandaag mogen we er gratis in... Of zou het een boetedoening zijn aan al die mensen en dieren die hier in de loop van honderden jaren om het leven kwamen ter lering en vermaak van het volk, maar waarschijnlijk vooral van de keizer.
Rome is een grootse stad wanneer je de gebouwen en de drukte beziet. Zo schijnt het vroeger ook geweest te zijn, als hoofdstad van het immense Romeinse Rijk. Wat is toch deze drang om grote, soms prachtig bewerkte, monumenten neer te zetten? Een soort van machtsvertoon, een uiting van minachting ten opzichte van de 'barbaren', de anderen? Of een poging zichzelf onsterfelijk te maken, in navolging van bijvoorbeeld de Egyptische farao's? Wat ons betreft hadden de monumenten wel wat kleiner maar subliemer mogen zijn; kwantiteit en het immense lijkt hier belangrijker dan de kwaliteit.
	In Rome zijn alle belangrijke gebouwen gekoppeld aan de naam van de opdrachtgever, bijvoorbeeld een keizer, of de maker wanneer die erg beroemd was. Alsof al die werken afhankelijk zijn van een enkele man (of vrouw, hoewel dat zelden voorkomt) terwijl voor de constructie ervan toch vele arbeidskrachten nodig zijn geweest.
	De meeste tijd brengen we door op het oude Romeinse forum dat nu een verzameling is van ruïnes van tempels en andere aandenkens die keizers voor zichzelf lieten bouwen. De grandeur van een volk, de trots van mannen die elkaar naar het leven stonden en niet nalieten de kans te grijpen elkaar te vermoorden om de ander te kunnen opvolgen.
En toch, het boeit, al die fantastische geschiedenis op een plek bij elkaar; de toeristen staan ons soms in de weg om goed in te denken hoe het vroeger geweest moet zijn op een plek als deze. We zien het nu als een statische plek vol ruïnes, alleen verstoord door het drukke verkeer en de rondzwervende toeristen. Maar ook destijds, 15 tot 25 eeuwen geleden, was Rome een levendige stad en waren de oudste gebouwen al tot ruïne vervallen toen de nieuwste gebouwd werden. Dat is het mooie van tijdmachines, zoals in een doumentaire waarin je een beeld krijgt van hoe de situatie precies op een bepaald moment in tijd was. Caesar zal het forum nooit zo vol hebben gezien als wij nu.
	Op onze wandeling door de stad, vanaf het forum naar het zuiden, zien we nog tientallen andere kerken, oudheden en onbenoembare monumenten, te veel om hier op te noemen. Af en toe zien we een, waarschijnlijk oude, maar kleurrijke schildering, gewoon langs de straat.
Aan het einde van de dag gaan we nog even naar een pyramide, gebouwd rond 30 voor Christus, toen Rome aardig in de ban was van de pracht en vroegere macht van het oude Egypte. We hebben behoorlijk lang moeten wachten om deze foto te maken zonder voorbijrazend verkeer erop.
Behalve de vele imposante oudheden die we hebben gezien, hebben we ook genoten van de mensen hier, of het nu inheemsen of toeristen waren. Zittend op een terras of een bankje of in de metro en dan kijken naar de gedragingen van mensen. Er zijn hier zoveel mensen dat je ze als massa gaat beschouwen (waar je jezelf als individu natuurlijk buitenlaat) en het is wonderbaarlijk om te zien hoe veel mensen zich inderdaad als een massa gaan gedragen. Precies wat een groot rijk als ooit het Romeinse en nu misschien het Europese kan gebruiken. In een wereldstad als Rome wordt het steeds moeilijker je als individu te laten zien en hoeveel moeite mensen er ook voor doen (tatoeages, piercings, haarstijlen, noem maar op) toch lijken we langzamerhand tot een massa te vergroeien. En we weten hoe het afliep met het Romeinse Rijk, nietwaar...