Home -> Kroatië -> Reisverslag 2004 -> Donderdag 10 juni

Met Joshko en zijn moeder op stap naar Pag

	Het is alweer bloedheet wanneer we opstaan om te ontbijten. Daarna gaan we snel nog twee uurtjes op het strand liggen want daar is het weer wel geschikt voor, vandaag.
Maar 's middags gaan we met Joshko op stap omdat het onze laatste dag hier is. Allereerst gaan we naar het eiland Pag en het kleine stadje met dezelfde naam. Hier woont zijn moeder Marija. Het eiland is langgerekt, ruim 50 km. lang en nooit meer dan 10 km. breed. Zodra je de brug oversteekt die tegenwoordig het eiland met het vasteland verbindt, krijg je de indruk van een echte woestijn, zo dor en droog is het. Hier komen beroemde Kroatische kazen vandaan en er is een grote zoutwinningsfabriek. Zelfs in de oudheid werd hier al zout gewonnen. Uiteraard krijgen we bij Marija thuis eerst eten voorgeschoteld alvorens we een rondleiding door het stadje krijgen.
	We weten niet meer precies wat Lies hier aan het doen is, een rondedansje waarschijnlijk. Rechts een tegellegger die alle keien bedekt met een laag cement zodat het patroon onzichtbaar wordt. We snappen het doel ervan eerst niet maar wanneer we navragen blijkt dat het cement later weer afgeschuurd wordt zodat de keien zichtbaar worden en de grond toch egaal is.
	Pag is een klein stadje waar het toerisme nog niet tot bloei is gekomen. Het ligt er echter prachtig bij. Gelukkig waait er een zacht, verkoelend briesje, want het wordt steeds warmer en warmer. In het midden van het eiland ligt een meer waarin een verzonken Romeinse stad gevonden zou zijn. We rijden er naar toe maar door de diepe ligging zien we niets.
	Marija is een lief mens, maar ze spreekt alleen Italiaans als buitenlandse taal en Joshko doet dienst als vertaler. Ze is erg goed geïnformeerd over de geschiedenis en plaatselijke gebruiken en ze heeft heel wat te vertellen. In de auto geeft zij aanwijzingen over de route terwijl Lies en Joshko het steeds benauwder krijgen achter in de auto met temperaturen van ver boven de 30 graden.
Daarna gaan we op zoek naar een mysterieuze driehoek die meer naar het noorden op het eiland tussen de rotsen te vinden zou zijn. Rond deze plek zijn veel UFO-waarnemingen geweest en schijnen meer onverklaarbare zaken te gebeuren. We komen in een volkomen maanachtig landschap terecht waar de rotsen zo gespleten zijn dat je er nauwelijks op kunt lopen. Het blijkt dat we niet bij de driehoek kunnen komen tenzij we een tocht gaan maken over de scherpe rotsen van ruim een uur, zo horen we van een paar mensen die ervan terugkomen. Ook deze plek bewaren we voor een volgende keer wanneer we goed schoeisel bij ons hebben en het minder warm is. De paar literflessen frisdrank die we nog in de auto hebben, zijn snel op, ook al smaken ze naar vieze warme zoete thee.
	In Novalja stoppen we dan eindelijk voor een verfrissing die ook echt fris en koud is. In dit havendorpje zijn heel wat meer toeristen te vinden die van hieruit met boten de eilanden voor de kust bezoeken.
Nadat we Marija weer thuis hebben afgezet gaan we terug naar Zadar waar de vader van Joshko ons een barbecue beloofd heeft. Na een uur wachten gaan we echter toch maar naar een restaurant toe want hij is niet thuis en neemt z'n telefoon niet op. Wanneer we net besteld hebben duikt hij weer op en probeert ons alsnog mee naar huis te lokken. Maar de barbecue zal echt moeten wachten tot ons volgende bezoek. Iedereen die ons uit de verhalen van Joshko kent wil ons graag ontmoeten en een maaltijd klaarmaken, dus verhongeren doen we absoluut niet; maar we zijn bevriend met Joshko en daarom nog niet met de hele familie.
Het is alweer laat wanneer we Joshko naar huis brengen en naar de camping rijden. Om twaalf uur zitten we nog in t-shirt buiten, zo was het vorig jaar ook ongeveer. Maar helaas, morgen vertrekken we. Door onze vriendschap zullen we hier echter zeker weer terugkomen en dat moet ook wel, want er valt nog heel wat te zien en te doen.