De
lange tocht naar Zaton, Kroatië
| Het regent de halve nacht kleine druppels op de tent en we doen het 's ochtends rustig aan tot de tent goed droog is. Pas tegen half twaalf verlaten we de camping alweer helemaal bezweet. Het is zo'n 25 graden en heel erg vochtig in de lucht, gewoon benauwd. In het stadje Monfalcone tanken we nog even want we hebben geen Sloveens en maar weinig Kroatisch geld bij ons. Wanneer we moeten afrekenen weten we dat we zijn opgelicht maar we kunnen er weinig tegen doen: € 38 moeten we betalen voor bijna 40 liter, wat zo'n beetje het maximum is van onze tank. Maar de branstofmeter stond nog ruim over een kwart en de afgelopen weken betaalden we steeds rond de € 25 wanneer de meter ongeveer op die stand stond. Maar hoe leggen we dat uit aan twee glunderende Italiaanse jochies die geen woord buitenlands verstaan? Ach, we nemen ons verlies en hopen hiermee de wereldekonomie weer wat gesteund te hebben. | ||
|
We zijn snel bij de grens met Slovenië maar daarna staat het vrijwel stil, een lange file tot aan de Kroatische grens. En ook daarna duurt het nog lang voordat we voorbij Rijeka en bij de kust van de Adriatische Zee zijn. De temperatuur is ondertussen flink gezakt en er is behoorlijk wat bewolking. Af en toe valt er ook wat neerslag. | |
|
We hebben ons voorbereid op een lange tocht en dat is maar goed ook want het schiet echt niet op. Er rijdt vrij veel langzaam verkeer en inhalen is meestal onmogelijk. De weg is een lange grote bocht die de kust volgt en wanneer je al eens iemand hebt ingehaald moet je uitkijken voor de snelheidscontroles want zelfs op zaterdagmiddag staan overal politiewagens met laserguns! | 
|
| Dat neemt niet weg dat deze weg prachtig is om te rijden, hoewel we ons niet kunnen herinneren van vorig jaar dat de weg ook zo slecht was. Wel zijn er veel meer vangrails geplaatst langs de gevaarlijke stukken terwijl er toen vaak alleen maar paaltjes stonden om de 5 tot 10 meter langs afgronden die soms regelrecht de zee inlopen. | ||
| Af en toe klaart het weer op en het lijkt ook iets warmer te worden. Wanneer we het schiereiland naderen waarop Zadar ligt, hebben we het eigenlijk ook wel een beetje gehad. Ruim 6 uur hebben we gedaan over 300 kilometer, bocht na bocht en vaak hangend achter andere (vracht-)auto's. | 
|
|
| We denken zo even naar de camping te rijden waar we vorig jaar anderhalve week hebben gestaan, maar dat valt tegen en we zoeken nog ruim een kwartier en rijden nog ergens een zwaarbewaakt militair terrein op. Uiteindelijk vinden we het dan toch en al gauw hebben we een plekje gevonden. | ||
|
Het is al behoorlijk druk op de toch vrij grote camping, en de receptie denkt dat we graag dicht bij het strand tussen alle andere mensen willen staan. Nou niet dus en we zoeken een wat rustiger plekje voor onszelf uit. Onze vriend Josko hebben we ge-sms-d (of hoe je dat nieuwerwetse woord ook schrijft) en we zien hem morgen. | |
| Nu moeten we nog even terugkomen op onze Italiaanse diesel-oplichters:
sinds het tanken hebben we ruim 300 km. gereden en de brandstofmeter staat
nog steeds op het maximum. Wat is daar toch gebeurt bij dat tankstation?
Bij veel Italiaanse benzinestations is het geen self-service en helpt een
bediende. Zo ook daar, maar er is iets misgegaan, dat is duidelijk: of we
hebben te veel betaald en de vlotter in de benzinetank is blijven hangen
of ze hebben er een extra tankje bijgehangen of zo. Misschien moeten we
toch even naar een garage. Maar eerst gaan we genieten van de tijd die we
hier blijven, tot eind volgende week. (Terug in Nederland leggen we dit voor aan een garagehouder en die legt ons uit dat er een expansievat is gekoppeld aan een tank die gevuld kan worden door de opening ervan met de vulslang in te drukken. We zijn dus niet opgelicht maar gevaarlijk kan het wel zijn, vooral met hoge temperaturen wanneer de vloeistof zich uitzet) |
||
