Home -> Italië -> Reisverslag 2004 -> Donderdag 3 juni

Langs de Adriatische Zee kust naar Fano

We zijn 's nachts blij dat we niet in een tent zitten wanneer de onweers- en stortbuien beginnen en niet meer ophouden. Buiten is alles kletsnat wanneer we opstaan en in de auto stappen. Ontbijten doen we onderweg, in de auto, want hoewel het niet koud is, valt er nog steeds af en toe een buitje. Maar ook komt de zon regelmatig door de wolken en hebben we prachtige uitzichten over de kustlijn van het schiereiland Gargamo waar we langs rijden.
	De Gargamo is de spoor aan de hak van de laars van Italië en is prachtig om doorheen te rijden: kalkstenen heuvels en bergen, witte dorpen en brede zandstranden. En af en toe plaatjes zoals hier rechts die we ook al in de reisgidsen zagen. Vooral rond Vieste, de noordoostelijke hoek, is erg toeristisch gezien de hoeveelheid hotels en campings, maar nu is het er nog rustig.
Vandaar vervolgen we de weg SS 89 die helemaal naar het westen loopt. Bij het plaatsje Rodi Garganico stoppen we voor een drankje. De lucht betrekt ondertussen weer maar we kunnen nog even buiten zitten op het terras.
Vanaf deze plaats wordt een grote weg aangelegd (waarvan nog geen spoor op onze allernieuwste kaart!), maar wij volgen de oude weg die slecht onderhouden is, maar wel een mooier uitzicht biedt omdat hij veel hoger tegen de heuvels op loopt.
	Soms denken we haast in Schotland te zijn: koeien, schapen, geiten en honden bevolken de weg en regelmatig moeten we stoppen voor een kudde van een bepaalde soort. De honden die de schapen begeleiden lijken op de schapen zelf, zo wit en harig zijn ze.
Dan begint het weer te regenen, vervolgens te plenzen en de wolken hangen laag boven het landschap wat ons alle uitzicht beneemt. We wilden het binnenland nog even in maar dat wordt niets met dit weer dus rijden we vanaf de snelweg maar naar het noorden door de provincie Abruzzo. Pas tegen 6 uur zien we in de verte blauwe plekken in de lucht en een half uurtje later zitten we weer in het zonnetje. Geen rit dus om foto's te nemen hoewel ook het landschap hier best mooi is. De ruige bergen maken langzamerhand weer plaats voor een glooiend maar nog hoog heuvellandschap en we rijden Le Marche binnen.
Wanneer het tijd wordt om naar een slaapplek uit te kijken dubben we nog steeds of we de tent op zullen zetten of een hotel opzoeken. De weersvoorspellingen voor heel Italië zagen er gisteravond slecht uit maar het lijkt nu zulk mooi weer dat we even stoppen en op de laptop zoeken in de campinggids. Nog geen 10 km. verder moet een mooie camping zijn. Wanneer de stopplaatsen langs de snelweg een motel hadden gehad, dan hadden we dat gedaan.
De camping Mar y Sierra, vlakbij de plaats Fano, blijkt een leuke camping met ook kamers (de bungalows zijn nog niet helemaal klaar). Het is al na achten en heel veel zin om een tent op te zetten hebben we niet, dus nu we de keuze hebben nemen we een eenvoudige kamer. Zo lopen we ook geen kans op een natte tent. De camping ligt tegen een heuvel op en we hebben een mooi uitzicht.
In twee dagen zijn we nu van de zuidelijke punt van het land al weer behoorlijk naar het noorden geklommen. Veel van het binnenland in het zuidelijk gedeelte hebben we niet gezien. Maar we wisten het van te voren, we wilden proeven aan Italië, het land is veel te groot en heeft te veel bezienswaardigheden en leuke streken om in een paar weken te bekijken. We hebben al steden gezien, oudheden en heel veel mooie natuur. Ieder gebied heeft z'n eigen charme. Maar we hebben besloten dat we ook nog een paar dagen naar Zadar in Kroatië gaan om onze vriend Josko op te zoeken. Morgen wordt dus onze laatste dag in Italië.