Home -> Italië -> Reisverslag 2004 -> Woensdag 2 juni

Door de Sila naar de noordkust

We hebben vandaag een lange rit voor de boeg maar we willen ook nog wat van de natuur genieten en nemen daarom een weg door het Silamassief, ook wel het kleine Zwitserland van Calabrië genoemd; hoge plateaus met veel bossen, totaal anders dan de rest van de streek die er toch wat verdorder bij ligt.
	Een grafmonument langs de weg, twee gebroken zuilen met daarop wat namen vermeld, een hele mooie plek. Rechts staat de brem in volle bloei en kleurt het landschap prachtig geel.
Het is een mooie route die we nemen door de Sila Grande en de Sila Greca, maar we doen meer dan 3 uur over zo'n 100 kilometer die vooral bestaat uit een paar duizend bochten. We zien wel weer een heleboel leuke dorpjes die gedrongen bovenop rotsen gebouwd zijn.
	In sommige, zoals Longobucco, mag je met de auto een groot gedeelte van het dorp zelfs niet in omdat de wegen er te klein zijn.
In Rosanno, een wat grotere plaats, zoeken we naar een winkel want we hebben nog niet ontbeten. Maar alles is potdicht. We rijden door de smalle tweebaansstraatjes maar treffen alleen gesloten deuren. Zelfs de restaurants en bars zijn dicht evenals veel benzinepompen. Ach, het is tussen 1 en 3 denken we, dan rijden we nog wel een uurtje door. Maar in ieder dorp treffen we alleen maar gesloten zaken aan. Onze reisgids vermeldt: wat de openingstijden betreft heerst er een totale anarchie. In de loop van de dag rijden we zo heel wat stadjes door, zoals bv. Melfi, een leuk plaatsje met een grote burcht, in de hoop dat het in een andere streek misschien anders is. Maar nu we dit 's avonds opschrijven (te laat dus) lezen we in een ander reisgidsje dat 2 juni een feestdag is, namelijk de herdenking van het uitroepen van de republiek. De volgende feestdag is pas weer op 15 augustus dus deze problemen zouden we niet meer moeten krijgen!
	Tegen 3 uur vinden we een geopend restaurant vlakbij een leuk kasteel. We drinken er wat maar eten niets want we hebben geen zin in een kompleet menu (zo hongerig zijn we ook nog niet) en je moet per se binnen zitten terwijl het buiten ontzettend warm is. Ook mag je binnen niet roken, dus we houden het bij een drankje op het terras.
Vanuit Calabrië komen we nu door Basilicata, een verlaten en onherbergzaam gebied. Het valt ons op dat het echt uitgestorven lijkt, zelfs de wegen zijn vrijwel helemaal leeg. Nu achteraf weten we dat het door de feestdag komt maar we dachten vanmiddag echt dat het een totaal uitgestorven gebied was.
Verder hebben we ons vandaag weer suf gepiekerd over het verkeer! Zebrapaden die nergens heenlopen langs een snelweg; snelwegen die luidkeels worden aangekondigd en vervolgens nooit komen, alleen de borden staan er alvast voor als de snelweg klaar is (ze staan trouwens ook al op de kaart maar verwacht er in Zuid-Italië dus niet te veel van!); autowegen waar ineens snelheidsbordjes staan: 60 km. 40 km. 20 km. terwijl er 4 goede banen zijn... We rijden dan ook regelmatig 50 tot 80 kilometer te hard en de politie doet er zelf even hard aan mee.
Eenmaal worden we aangehouden voor controle van de autopapieren en in één dorpje wordt er geflitst maar met 70 km. kom je er nog gewoon langs. De wegen zijn hier trouwens over het algemeen erg slecht en je moet wel heel erg uitkijken voor de diepe gaten in de weg. Een andere lastigheid is de bewegwijzering, die is meestal ronduit slecht. Soms staat een afslag ver van te voren aangekondigd en op de afslag zelf zie je dat je toch nog eentje verder moet zijn, maar meestal staan er zo'n 20 borden met namen op de hoek van de afslag naast alle reclameborden voor hotels en restaurants. Die moet je dus allemaal in een fractie van een sekonde maar even zien te lezen.
Vandaag vinden we Italië weer eens behoorlijk chaotisch, maar dat is ook een van de charmes, natuurlijk. We zijn wel bekaf wanneer we pas tegen achten bij Manfredonia aan de noordkust zijn. We hadden daar een camping uitgezocht maar die staat (uiteraard) nergens aangegeven. Uiteindelijk besluiten we een huisje op een van de vele toeristenparken te nemen en geen tent op te zetten. Je verwacht een modern en net park maar het is net zo'n chaos als Italië zelf. We passeren een toegangspoort waar we moeten melden wat we komen doen en vervolgens rijden we een hele slechte weg af en wat komen we daar tegen? De camping die we zochten! Toch nemen we maar een huisje op de African Beach waar vrijwel niemand een woord buitenlands verstaat. We krijgen er bijna ruzie door maar het loopt goed af... hopen we maar want morgen moeten we nog betalen.
Nog een woordje over het weer: de dag begon zwaarbewolkt, daarna werd het heet en zonnig maar in de loop van de middag hebben we heel wat buien over ons heengekregen. De komende dagen zijn de weersberichten ook niet echt super dus we weten nog niet precies wat we gaan doen. Nu eerst even lekker uitrusten in ons Afrikaanse hutje op het Italiaanse strand.