Home -> Egypte -> Reisverslag 2004 -> Woensdag 14 januari

Medinet Habu, Vallei der Koninginnen

En alweer beginnen we de dag lekker rustig. Na het ontbijt ploffen we eerst uitgebreid op een terrasje langs de Nijl neer voor wat koffie. Er valt al genoeg te genieten door te kijken naar het langs wandelend publiek, in- en uitheems en het verkeer op de Nijl. Daarna nemen we een taxi naar de westoever, maar de chauffeur wil absoluut geen prijs van tevoren afspreken. Geld speelt geen rol, zegt hij. Jammer voor hem, maar we kennen het 'normale' toeristentarief, 40 pond voor een halve dag plus nog wat fooi.
	Eerst laten we ons naar Medinet Habu rijden, de dodentempel van Ramses III hoewel meer farao's eraan gewerkt hebben. Het is alweer zo'n reusachtig complex waarvan de muren van onder tot boven beschreven zijn met hierogliefen en wandtekeningen, ondermeer hoe de farao zijn vijanden vernietigt.
	In de binnenhoven staan meer afbeeldingen van de farao die de goden aanbidt, maar voor het publiek moest vooral toch de kracht en de macht van de goddelijke farao worden getoond. En overal weer mooie zuilen.
	In deze tempel is iets meer kleur bewaard gebleven op de muren dan in de meeste andere tempels in Luxor. Hiernaast de god Anubis (god van de mummificatie), die de jakhals als heilig dier had en daarom met jakhalskop wordt uitgebeeld.
Wanneer we terug komen uit de tempel blijkt de chauffeur naar de moskee gegaan te zijn om te bidden. Wij wachten rustig op een terrasje met een kop muntthee. Het is wel lekker warm, maar regelmatig drijven er wolken voor de zon langs en er staat een stevig briesje. Dat is ook de reden dat we vandaag niet zijn gaan fietsen.
Dan brengt hij ons naar de Vallei der Koninginnen waar een aantal vrouwen van farao's, maar ook veel prinsen, begraven liggen. De graven hier zijn kleiner dan die in de Vallei der Koningen maar de kleuren en schilderingen zijn veel beter bewaard gebleven. Helaas moeten we bij ieder graf onze camera inleveren en is het mooiste graf, dat van koningin Nefertari (vrouw van Ramses II) gesloten. Wanneer het weer opengaat is onbekend.
We zijn al weer heel wat uren zoet geweest met het bezoeken van de tempel en de graven in het dal en we laten ons daarna terugrijden naar Luxor. De graven van de edelen en de arbeiders die in de dorpjes op de westoever liggen bewaren we voor een volgend bezoek. We vragen de chauffeur ons af te zetten bij het Mövenpick hotel, dat bekend staat om z'n lekkere ijs. Ik geef hem 40 pond en nog eens een los tientje als fooi. Hij kijkt sip en vraagt om minstens 20 pond meer, maar dit is nou eenmaal de prijs. Wanneer je weet dat de meeste Egyptenaren die in het toerisme werken (obers, taxichauffeurs e.d.) maar 200 pond (€ 30) per maand verdienen en benzine vrijwel niets kost, is 50 pond een aardig bedrag.
	We nemen een kleine maaltijd en de mussen vallen op de resten aan zodra mensen van hun tafel vertrekken. Obers jagen ze met kranten weg. Het is hier decadent, maar wel heel lekker om even uit te blazen.
	En natuurlijk moeten we nog een echte Mövenpick sorbet, met koffie-caramel ijs. Het is een flinke beker voor nog geen 2 euro die we samen naar binnen werken.
De zonsondergang zien we dit keer vanaf een Nijlterras en het wordt merkbaar kouder wanneer de zon achter de horizon verdwenen is. Volgens de weersvoorspellingen die we op internet lazen wordt het de komende dagen weer warmer, tegen de 25 graden.
's Avonds eten we nog een soepje in het hotel en we hebben een ober die steeds maar zegt dat hij 'tomorrow' terugkomt. Uiteindelijk krijgen we door dat hij de betekenis van het woord niet kent en 'straks' bedoelt. Do you want the soup now or tomorrow? Bijna iedereen kent wel wat Engels hier, maar vaak zijn het alleen losse woorden. Ik weet dat mijn Engels hier ook behoorlijk verpest is, want je gaat op dezelfde manier terug praten. Vloeiend Engels verstaan ze niet en met Engelsen en Amerikanen hebben ze meer moeite die te begrijpen dan mensen die steenkool-Engels spreken.