Home -> Egypte -> Reisverslag 2004 -> Dinsdag 13 januari

Luxor, Ramesseum, tempel van Hatsjepsoet

	Ook vandaag beginnen we lekker rustig aan. Gelukkig waait het een stuk minder dan gisteren en het voelt daardoor meteen al een stuk warmer aan. Na wat rondgelopen te hebben gaan we eerst uitgebreid koffie drinken op het terras langs de Nijl waar we de afgelopen dagen vaker zitten, het Metropolitan restaurant.
	Daarna nemen we het pontje naar de westoever waar we weer een fiets huren. Bij de Memnonkolossen is nu een grote groep Arabieren bezig de grond af te spitten. Het is het seizoen voor opgravingen.
Onze eerste bezoek is aan het Ramesseum, de dodentempel van Ramses II. Naast elkaar liggen hier meerdere dodentempels maar van de meeste is weinig meer overgebleven. Ook hier is men bezig aan de randen van het terrein brokstukken bij elkaar te passen en worden er beelden gereconstrueerd.
	Op onze krakkemikkerige fietsjes, die heel wat slechter zijn dan degene die we een paar dagen geleden hadden, fietsen we langs armoedig uitziende dorpjes. Maar de bedelende kinderen hebben allemaal goud in hun oren hangen, dus zo armoedig kan het toch ook niet zijn.
Vlakbij ligt de tempel van Hatsjepsoet waar we dan heen gaan. Een indrukwekkende terrastempel die bijna uniek is voor Egypte. Alleen de tempel ernaast die 600 jaar ouder is heeft dezelfde vorm.
	Hatsjepsoet was één van de weinige vrouwelijke farao's, maar ze liet heel duidelijk merken dat ze mans genoeg was om farao te zijn. Het was een periode van voorspoed in Egypte en haar tempel laat zien dat ze daar trots op was. Helaas heeft haar opvolger veel van haar beelden verwoest en afbeeldingen uit laten beitelen.
	Eén van de dingen die ze deed was het organiseren van een expeditie naar Punt, een land dat waarschijnlijk ergens in Ethiopië lag. Van daar werden exotische beesten meegenomen en bomen (of zaden ervan) die ze voor haar dodentempel plantte.
	De tempel ligt prachtig tegen de rotsen gebouwd waarachter de Vallei der Koningen ligt. Je kunt over de bergen heen klimmen maar dat is iets teveel gevraagd van ons... Vanaf hier hebben we ook een mooi uitzicht over de Nijlvallei en het bewoonbare gebied.
	We hebben weer uren in tempels doorgebracht en het wordt tijd voor een verfrissing. We brengen de fietsen terug en drinken een kop thee met de verhuurder. Daarna zitten we nog even op het dakterras van het Nile Valley hotel.
	Vanaf het terras slaan we het dagelijkse leven van de Egyptenaren gade: twee jochies binden hun ezeltjes vast aan een hek en gaan spelen. Even later staan er vier ezeltjes luidruchtig tegen elkaar en passerende ezels te balken.
Ook de kamelen komen van stal. We hebben nog niet veel toeristen erop zien rijden, maar om 4 uur worden ze hier bij elkaar gedreven. Wanneer we deze foto maken wordt ons meteen om geld gevraagd. 'Waarom', vragen we, maar een antwoord krijgen we niet. We moeten maar betalen na het kameelritje, maar daar hebben we geen zin in.
Ok, het verslag is wat korter dan anders maar de dag was even lang: tientallen Egyptenaren die we hebben afgewimpeld op hun vraag of we iets wilden kopen of doen. Nee, we willen geen taxi, nee we willen geen koets, nee, we willen geen zeiltochtje maken, nee, we willen niet naar Banana Island enz. enz. Nee, we willen geen gids, nee, aardig dat je ons uitleg hebt gegeven, maar we hebben er niet om gevraagd, zelfs gezegd dat het niet hoefde, dus krijg je ook geen geld... Af en toe word ik er wel heel moe van. Lalalala... La is Arabisch voor 'nee'. Een heel belangrijk woordje hier.