Reisverhaal Trier, het Moeseldal en Luxemburg, februari 2003

Home -> Duitsland - Luxemburg -> Reisverslag 2003 -> 7 t/m 9 februari

Vrijdag 7 februari, Groningen - Trier, een wandeling door de binnenstad

We zijn door Jennifer (onze jongste dochter) en haar vriend uitgenodigd een weekendje mee naar Trier te gaan en iedereen die deze site kent weet het: een mogelijkheid tot een reisje kunnen wij absoluut niet weerstaan. Dus zitten we om 10 uur in de auto en met wat kunst en vliegwerk omzeilen we de files aan de rand van het Roergebied en rond 3 uur zitten we in Trier. De routebeschrijving is nogal summier dus we rijden nog een rondje door het centrum van Trier alvorens we bij het (gemakkelijk te vinden) hotel arriveren.
	Het hotel, Hotel zür Römerbrücke, ligt aan de Moezel. Hier werd in 16 v.Chr een Romeinse nederzetting gesticht (met stadsrechten) waar eerst een fort van de Keltische Treveri-stam stond. Omdat de stad tijdens de regering van keizer Augustus werd gebouwd en in het gebied van de Treveri lag, kreeg het de naam Augusta Treverorum, later afgekort tot Treveri waaruit de naam Trier ontstaan is.
We lijken de enige gasten in het hotel, maar de mevrouw bij de receptie zegt dat dat absoluut niet zo is. Toch zien we deze dagen hier niemand anders. Hoewel, heel even dacht Lies op de 2e dag nog iemand anders te zien, maar dat lees je daar wel. Nadat we kamers hebben uitgezocht (met Moselblick, € 4 per persoon per nacht duurder, maar na wat zeuren voor niets) gaan we snel het stadje in zodat we er nog wat van kunnen zien.
Trier is de oudste stad van Duitsland. Gekonfronteerd met de dreiging van Germaanse stammen bouwden de Romeinen er in 180 n.Chr. een stadswal omheen met 5 poorten. De Römerbrücke dateert nog grotendeels uit de Romeinse tijd, evenals het amfitheater en de Porta Nigra. Na de verwoesting van de stad door de Germaanse Alamannen in 275, werd de stad herbouwd en na 293 werd het één van de 3 belangrijkste steden van het West Romeinse Rijk, naast York en Milaan.
Er wonen nu zo'n 110.000 mensen in Trier, maar in de 4e eeuw waren dat er ook al zo'n 70.000. Nu is Trier een mix van modern en oud, maar bijna nergens in West-Europa (buiten Italiaans grondgebied) zijn zoveel authentieke Romeinse bouwsels bewaard gebleven in één stad.
	De binnenstad, die de oorspronkelijke middeleeuwse en een gedeelte van de Romeinse stad omvat, is gemakkelijk te belopen en hoewel het weer wat somber is, vermaken we ons prima. De sfeer heeft wel wat van Groningen (waar wij vandaan komen): het is een stad, maar heel duidelijk een provinciestadje, wat kneuterig en zonder wereldambities. Dat was in de Romeinse tijd dus wel anders!
Onder Constantijn de Grote (306-316) werd Trier het centrum van het christendom ten noorden van de Alpen. In 330 werd begonnen met de bouw van de Dom (op de plek waar de jaren daarvoor een paleis van Constantijn had gestaan). Na de Germaanse stamverhuizingen en de komst van de Franken werd Trier (toen Treveris) tot een onbeduidend stadje met een paar duizend inwoners.
Karel de Grote verhief in 802 de bisschop tot Aartsbisschop en Trier begon weer te groeien en meer aanzien te krijgen. Maar, net als op zovele andere plaatsen, wisten ook hier de Vikingen de boel te verzieken en ze vernietigden de stad in 882. En dat terwijl Trier ver landinwaarts ligt! De stad werd weer opgebouwd, maar herkreeg nooit meer de pracht die het eens gekend had in de Romeinse tijd.
	Hoewel de Dom nu al groot lijkt, bestreek hij in die tijd een 4x zo grote oppervlakte. Er is echter maar weinig overgebleven uit de Romeinse tijd. Het meeste werd verwoest door de Franken in de 5e en Noormannen in de 9e eeuw.
Zelfs wanneer je geen band hebt met de religie blijft zo'n bouwwerk een imposant monument, vol tastbare geschiedenis. Het is alleen jammer dat het altijd de geschiedenis van de machtigen en de rijken is.
	Vanaf de Römerbrücke zijn we nu het hele centrum doorgelopen tot aan de andere kant waar de Porta Nigra staat, de zwarte poort uit de 2e eeuw die bijna helemaal intact is gebleven. Deze toegangspoort was onderdeel van de verdedigingswerken van de Romeinen tegen de Germanen en moest ook afschrikwekkend werken met z'n hoogte van 30 meter. De benaming 'zwarte' poort komt uit de Middeleeuwen toen de zandstenen kleur al niet meer te zien was door luchtvervuiling.
Het wordt tijd voor een drankje en wanneer we de straat weer opstappen zijn alle straatlantarens al aan. Tegen half zes valt de schemer en het is donker wanneer we weer bij het hotel terug zijn.
We hebben halfpension geboekt, maar het diner is in een ander hotel. We worden zaal na zaal doorgeleid en het personeel snapt niet helemaal goed wat we daar te zoeken hebben. Na enige uitleg, wat vragen over en weer en twee verschillende menukaarten kunnen we toch bestellen. De drankjes moeten we zelf betalen, maar een handtekening onder de rekening lijkt voldoende. Terug in het stille hotel (waar zijn toch al die andere gasten?) drinken we samen nog wat en maken onze plannen voor morgen.

Zaterdag 8 februari, het oude Trier en een rit door het Moezeldal

Ontbijten kunnen we gelukkig wel in het hotel zelf en we maken ons klaar om op pad te gaan. Wanneer Lies in de lobby komt, ziet ze een of ander mens op een bank zitten, loopt er voorbij en zegt 'Morgen'. Toch nog een andere gast in het hotel? Nee, het blijkt gewoon Jennifer te zijn. Lies' excuus is dat ze haar bril niet op heeft, maar we plagen haar er de hele dag nog mee dat ze niet eens haar eigen dochter herkent!
Ons eerste bezoek is aan het amfitheater in Trier. Het monument maakte ooit deel uit van de Romeinse stadsmuur maar ligt buiten de middeleeuwse stadswal. Dat geeft al wel aan dat Trier in de Romeinse tijd veel groter was. Deze arena is rond het jaar 100 gebouwd en er werden voornamelijk gladiatorenspelen en dierengevechten gehouden. Onder de arena is nog een grote kelder waar de wilde dieren opgesloten zaten en gevangenen die ter dood veroordeeld waren.
	De akoustiek in de arena is prachtig. Het geluid is goed hoorbaar in alle richtingen tot bovenop de tribunes. In plaats van gevechten had men er beter toneelstukken kunnen spelen. Tegenwoordig worden hier ook wel concerten gegeven. Er kunnen ongeveer 20.000 toeschouwers zitten.
	Aan weerszijden van de arena is een opening en het amfitheater diende in de 4e en 5e eeuw eveneens als één van de 5 toegangspoorten tot Trier. Een mooi monument dat een bezoek zeker waard is (toegangsprijs € 2,10).
	Op weg naar het amfitheater en op de terugweg komen we langs deze ruïne, de keizerlijke baden (Thermae in het Latijn). Badhuizen hadden een belangrijke sociale funktie in het Romeinse leven en er waren nog meer badhuizen in Trier. Twee ervan, deze keizerlijke baden en de Barbara baden waren de grootste van het Romeinse rijk buiten Rome. Het gebouw dateert uit het begin van de 4e eeuw.
Na een bezoek aan deze oudheden verlaten we Trier om het kronkelige Moezeldal te volgen met alle leuke stadjes en dorpen die aan de Moezel liggen. Het dal is soms vrij smal zodat dorpen vaak enigszins tegen de hellingen opliggen. En alle oppervlakte die over is, wordt intensief gebruikt voor de wijnbouw. Om deze tijd van het jaar zijn alle stammen kaal, maar 's zomers en in het najaar moet het een prachtig gezicht zijn, al die druivenranken.
	En uiteraard torenen hier en daar kastelen hoog boven het dal uit, zoals dit kasteel bij Bernkastel-Kues dat in de 7e eeuw voor het eerst wordt vermeld.
Het stadje ligt aan weerszijden van de Moezel en al snel hebben we door dat we hier wat meer moeten rondwandelen.
	Er staan veel gebouwen uit de late middeleeuwen en de renaissance in die karakteristieke bouwstijl die je veel ziet in Duitsland: de vele houten balken die aan de buitenkant van huizen te zien zijn.
	In het 400 jaar oude centrum zijn de straten smal en hellen de huizen soms over de straat heen. Toch rijdt er gewoon verkeer doorheen. In de meeste gebouwen zijn nu restaurants, hotels of wijnhuizen (met wijnkelders) gevestigd en we duiken ergens naar binnen voor een drankje.
	Het mooiste gedeelte is wel het oude marktpleintje (begin 16e eeuw) met de St. Michael fontein. Alle huizen zijn nog in originele staat, tenminste aan de buitenkant. Dit oude centrum van de stad heeft een heel bijzondere sfeer en het is prettig om er doorheen te wandelen.
Zodra je het stadje uitrijdt, zijn de hellingen weer volggeplant met druiven. De wijnsoorten uit het Moezeldal worden Riesling genoemd en dat er al heel lang wijn wordt gemaakt, blijkt wel uit de opmerking van de Romeinse dichter Ausonius die deze streek tweeduizend jaar geleden als een 'met wijnranken omringd amfitheater' omschreef.
Na tientallen kleinere, maar al even schattige dorpjes doorgereden te hebben, maken we onze volgende stop in Cochem waar de Rijksburcht over het stadje waakt.
	De burcht ligt strategisch op een heuvel van ca. 100 meter hoog midden in het stadje en biedt naar alle kanten een goed uitzicht. Het gebouw dateert uit de eerste helft van de 11e eeuw.
Ook hier zijn middeleeuwse huizen te vinden, maar het stadje is iets ruimer opgezet dan Bernkastel-Kues. Op het plein staat een zwerver te oreren terwijl de bewoners zich naar huis reppen met de laatste boodschappen voor het weekend. Het is zaterdagmiddag en de meeste winkels zijn al gesloten. In een souvenirwinkel vinden we nog een leuke asbak met een tekening van het stadje erin gegraveerd.
	Na een hapje te hebben gegeten wandelen we terug en proberen met de auto bij het kasteel te komen, maar dat lukt niet. Eerlijk gezegd zijn we te lui om er naar toe te klimmen.
Dan rijden we door tot voorbij Koblenz waar de Moezel in de Rijn terechtkomt, maar aangezien het al donker wordt, rijden we vervolgens terug naar Trier. Om half acht worden we verwacht in het andere hotel voor de avondmaaltijd. Volgens het arrangement zou het een candlelight dinner worden, maar we krijgen geen kaars te zien of ze moeten de felle lampen boven de tafel voor candles aanzien. Maar het eten is prima en dit keer gaat het goed met het bestellen en het afrekenen. De drankjes van gisteren hoeven we (nog) niet te betalen. We hebben vandaag heel wat indrukken opgedaan en na de maaltijd voelen we ons allemaal moe, maar vooral tevreden.

Zondag 9 februari, de terugreis via Luxemburg

De dag begint alweer met een dik wolkendek, net als de afgelopen dagen. We hebben een beetje gehoopt op wat zon voor vandaag, maar het ziet er niet naar uit. De wereld ziet er toch vrolijker uit met wat zon en de foto's zeker.
	We hebben vanaf ons balkon een prachtig uitzicht over de Moezel, de Romeinse brug en de Dom in de verte, maar het ziet er zo grijzig uit zonder zonnetje. Maar niet getreurd, we hebben nog de hele dag voor ons.
Wanneer we in het hotel navragen of we nog iets moeten betalen, blijkt dat niet te hoeven: we hebben de drankjes van de eerste avond dus gratis gehad! Hadden we dat toen maar geweten... We verlaten Trier en rijden eerst langs de Duitse kant van de Moezel naar het zuiden en bij Remich steken we de grens naar Luxemburg over.
Via smalle weggetjes rijden we naar het noorden, richting Echternach. Dit gedeelte van Luxemburg is erg bosrijk, maar eigenlijk zijn we op zoek naar 'Klein Zwitserland'. Teije herinnert zich de grote rotspartijen waar je heerlijk kunt klauteren en de smalle trapjes tussen de kloven door. Na een stop in een café in Echternach en het bestuderen van de kaart gaan we verder.
Het moet ergens in de buurt van Echternach liggen en al snel rijden we door een stuk bos met iets wat er op lijkt. We twijfelen, het lijkt zo'n klein gebied en anders dan in onze herinnering, maar we rijden toch maar weer terug.
	Aan weerszijden van de weg staan grote rotspartijen die van elkaar gespleten zijn zodat er diepe kloven tussen door lopen.
	In deze kloof is een steile trap uitgehouwen waar je door de smalle opening naar boven kunt klimmen. Dit gebied is een prachtig wandelgebied en één van de langste wandelroutes van Europa loopt hier langs, de GR 5 (Hoek van Holland - Nice).
	Dit gedeelte maakt deel uit van het gebied dat Klein Zwitseland genoemd wordt en iets ten westen van Echternach ligt, maar het is niet het stuk we ons herinneren; het lijkt erop, maar is toch een stuk kleiner.
Dat neemt niet weg dat het hier ook prachtig is. En we voelen in onze benen dat we onze klimspieren niet dagelijks gebruiken. Wanneer we verder rijden richting Berdorf komen we van de vlakte ineens in een nieuw gebied vol steile rotsen en kloven. Dit is het stuk dat we ons herinneren en natuurlijk moet er weer geklauterd worden.
Een aantal trappen leidt ons door de kalksteenrotsen naar boven en daar aangekomen zien we dat dit gebied veel groter is dan waar we eerst zijn gestopt. Dit is het ware 'Klein Zwitserland'. Dat is niet helemaal waar, natuurlijk, want een veel groter gebied van Luxemburg wordt met die naam aangeduid, waaronder het hele Müllerdal. Maar hier heb je de hoogste rotsen en diepste kloven.
	Wanneer je tussen de fraai gevormde rotsen loopt, is het net of je in een surrealistisch landschap bent. Een ideale speelplek voor kinderen met allerlei plekken om je te verstoppen, te klauteren en lekker gevaarlijk te doen.
Dikke ijspegels hangen van de rotsen en af en toe knapt er één af en valt met geraas op de grond. We worden gelukkig niet geraakt, maar echt veilig is het niet. We hebben onze energie hier even lekker kunnen uitleven maar door de opwinding missen we Beaufort en z'n mooie kasteeltje. Ach, we komen nog wel meer kastelen tegen onderweg.
Na een rondje door het centrum van Diekirch rijden we naar Vianden waar een immens kasteel uitsteekt boven het stadje. Gelukkig kun je met de auto aardig in de buurt van het kasteel komen anders is het een hele klim.
	De oudste gedeelten van het kasteel dateren uit de 11e eeuw maar er zijn ook sporen gevonden van een ouder Romeins kasteel. In 1417 werd het kasteel eigendom van de familie Nassau die in 1530 ook de Oranjes inlijfde waardoor het huis van Oranje-Nassau ontstond. Onder Willem I werden delen van het kasteel verkocht en verviel het tot een ruïne. In 1977 werd het kasteel eigendom van de staat en sindsdien is het geheel gerenoveerd.
	Links een kijkje in de kapel die dateert uit het einde van de 12 eeuw en rechts een maquette zoals het kasteel er in de 17e eeuw uitgezien moet hebben.
We zijn al gauw een uurtje zoet in dit kasteel en dat het meer mensen geïnspireerd heeft, blijkt wel uit het prachtige schilderij hiernaast.
Dit is ons laatste toeristische uitstapje in deze korte vakantie en na een stop in Clervaux voor een drankje gaan we weer op weg naar Nederland.
	Een sombere lucht boven het prachtig witbesneeuwde landschap en soms ligt de sneeuw wel een halve meter hoog. Wanneer we uit de Ardennen afdalen richting Luik verdwijnt de sneeuw al snel en het is al donker wanneer we Nederland binnenrijden voor de laatste paar honderd kilometer snelweg.
Het is maar een korte trip geweest, 3 dagen, waarbinnen we ook nog heen en terug moesten, maar zeker de moeite waard.

Adverteren bij Daisycon