Home -> Duitsland -> Reisverslag 2003 -> Zondag 9 februari

De terugreis via Luxemburg

De dag begint alweer met een dik wolkendek, net als de afgelopen dagen. We hebben een beetje gehoopt op wat zon voor vandaag, maar het ziet er niet naar uit. De wereld ziet er toch vrolijker uit met wat zon en de foto's zeker.
	We hebben vanaf ons balkon een prachtig uitzicht over de Moezel, de Romeinse brug en de Dom in de verte, maar het ziet er zo grijzig uit zonder zonnetje. Maar niet getreurd, we hebben nog de hele dag voor ons.
Wanneer we in het hotel navragen of we nog iets moeten betalen, blijkt dat niet te hoeven: we hebben de drankjes van de eerste avond dus gratis gehad! Hadden we dat toen maar geweten... We verlaten Trier en rijden eerst langs de Duitse kant van de Moezel naar het zuiden en bij Remich steken we de grens naar Luxemburg over.
Via smalle weggetjes rijden we naar het noorden, richting Echternach. Dit gedeelte van Luxemburg is erg bosrijk, maar eigenlijk zijn we op zoek naar 'Klein Zwitserland'. Teije herinnert zich de grote rotspartijen waar je heerlijk kunt klauteren en de smalle trapjes tussen de kloven door. Na een stop in een café in Echternach en het bestuderen van de kaart gaan we verder.
Het moet ergens in de buurt van Echternach liggen en al snel rijden we door een stuk bos met iets wat er op lijkt. We twijfelen, het lijkt zo'n klein gebied en anders dan in onze herinnering, maar we rijden toch maar weer terug.
	Aan weerszijden van de weg staan grote rotspartijen die van elkaar gespleten zijn zodat er diepe kloven tussen door lopen.
	In deze kloof is een steile trap uitgehouwen waar je door de smalle opening naar boven kunt klimmen. Dit gebied is een prachtig wandelgebied en één van de langste wandelroutes van Europa loopt hier langs, de GR 5 (Hoek van Holland - Nice).
	Dit gedeelte maakt deel uit van het gebied dat Klein Zwitserland genoemd wordt en iets ten westen van Echternach ligt, maar het is niet het stuk we ons herinneren; het lijkt erop, maar is toch een stuk kleiner.
Dat neemt niet weg dat het hier ook prachtig is. En we voelen in onze benen dat we onze klimspieren niet dagelijks gebruiken. Wanneer we verder rijden richting Berdorf komen we van de vlakte ineens in een nieuw gebied vol steile rotsen en kloven. Dit is het stuk dat we ons herinneren en natuurlijk moet er weer geklauterd worden.
Een aantal trappen leidt ons door de kalksteenrotsen naar boven en daar aangekomen zien we dat dit gebied veel groter is dan waar we eerst zijn gestopt. Dit is het ware 'Klein Zwitserland'. Dat is niet helemaal waar, natuurlijk, want een veel groter gebied van Luxemburg wordt met die naam aangeduid, waaronder het hele Müllerdal. Maar hier heb je de hoogste rotsen en diepste kloven.
	Wanneer je tussen de fraai gevormde rotsen loopt, is het net of je in een surrealistisch landschap bent. Een ideale speelplek voor kinderen met allerlei plekken om je te verstoppen, te klauteren en lekker gevaarlijk te doen.
Dikke ijspegels hangen van de rotsen en af en toe knapt er één af en valt met geraas op de grond. We worden gelukkig niet geraakt, maar echt veilig is het niet. We hebben onze energie hier even lekker kunnen uitleven maar door de opwinding missen we Beaufort en z'n mooie kasteeltje. Ach, we komen nog wel meer kastelen tegen onderweg.
Na een rondje door het centrum van Diekirch rijden we naar Vianden waar een immens kasteel uitsteekt boven het stadje. Gelukkig kun je met de auto aardig in de buurt van het kasteel komen anders is het een hele klim.
	De oudste gedeelten van het kasteel dateren uit de 11e eeuw maar er zijn ook sporen gevonden van een ouder Romeins kasteel. In 1417 werd het kasteel eigendom van de familie Nassau die in 1530 ook de Oranjes inlijfde waardoor het huis van Oranje-Nassau ontstond. Onder Willem I werden delen van het kasteel verkocht en verviel het tot een ruïne. In 1977 werd het kasteel eigendom van de staat en sindsdien is het geheel gerenoveerd.
	Links een kijkje in de kapel die dateert uit het einde van de 12 eeuw en rechts een maquette zoals het kasteel er in de 17e eeuw uitgezien moet hebben.
We zijn al gauw een uurtje zoet in dit kasteel en dat het meer mensen geïnspireerd heeft, blijkt wel uit het prachtige schilderij hiernaast.
Dit is ons laatste toeristische uitstapje in deze korte vakantie en na een stop in Clervaux voor een drankje gaan we weer op weg naar Nederland.
	Een sombere lucht boven het prachtig witbesneeuwde landschap en soms ligt de sneeuw wel een halve meter hoog. Wanneer we uit de Ardennen afdalen richting Luik verdwijnt de sneeuw al snel en het is al donker wanneer we Nederland binnenrijden voor de laatste paar honderd kilometer snelweg.
Het is maar een korte trip geweest, 3 dagen, waarbinnen we ook nog heen en terug moesten, maar zeker de moeite waard.