Home -> Slowakije -> Reisverslag 2003 -> Zondag 22 juni

Zakopane - Roznava, door het Slowaaks Paradijs

We kunnen pas om kwart over 9 ontbijten omdat de moteleigenaren precies een jaar getrouwd zijn en eerst naar de kerk moeten. Maar we zijn om 10 uur weg, om half 11 bij de grens en we hoeven maar een halfuurtje te wachten voor we de Tatra van de zuidkant kunnen bekijken. Tot onze schrik komen we er ineens achter dat we vergeten zijn de sleutel in te leveren. Dat is ons al eerder overkomen. We zullen hem na de vakantie opsturen wanneer we het adres kunnen achterhalen (wat we ondertussen gedaan hebben).)
	Het is een mooie route en wat vooral opvalt dat Slowakije erg bosrijk is en veel berg- en heuvelruggen bezit. De glooiende hellingen verbergen vele valleien waarin kleine dorpjes schilderachtig verscholen liggen, alsof ze pas na wat moeite ontdekt mogen worden.
	De route die we nemen voert ons eerst naar het westen onder de Tatra langs, daarna naar het zuiden, de volgende bergrug over en dan weer naar het westen. Dit kerkje staat in Zavadka.
Het Slowaaks Paradijs is een waar wandelparadijs, maar Lies heeft nog steeds pijn in de benen van de zoutmijn, dus rijden we er rustig doorheen en stappen hier en daar even uit. Er leven hier wolven, lynxen en zelfs bruine beren, maar gezien hebben we ze niet.
	Dat er veel verboden zijn in het paradijs is wel duidelijk uit dit bord. Op vergroting (die later volgt) zal het wat duidelijker te zien zijn. Er staat zelfs een verbod om bessen en paddestoelen te plukken, maar niets over appelbomen of ander fruit.
	De afstanden zijn minder ver dan we geschat hebben en daarom rijden we langs binnenweggetjes naar dorpjes waar leuke dingen te zien moeten zijn volgens de reisgids, zoals hier twee oude kerkjes.
Daarna gaan we naar de grot bij Gombasek (Gombasecka jaskyna). Een agent houdt ons tegen en vraagt waar we heen gaan, in het Slowaaks uiteraard. Met de reisgids erbij laten we het hem zien. Dan is het goed, rij maar door. Lies besluit niet mee te gaan, vanwege de pijn in haar benen, maar er moeten minimaal 4 mensen zijn voor een rondleiding. Er staan al 2 Polen en ik betaal maar voor een extra kinderkaartje zodat we toch de grot in kunnen.
	Deze druipsteengrot is ongeveer 1500 meter lang, maar we kunnen slechts 300 meter bezichtigen. Het is een mooie grot waarin de kleuren wit, rood en zwart overheersen.
	Het allermooist zijn wel de 'rietjes', hele dunne stengels van witte kalksteen. Ze zijn hol en doordat de druppels binnendoor lopen en verharden blijven de stengels heel dun.
	De gids spreekt uitstekend Engels en vertaalt alles speciaal voor mij (Teije). Ik heb geen kaartje gekocht om te mogen fotograferen en wanneer we na de rondleiding teruglopen naar het kantoortje, is die al gesloten. Ik beloof haar een paar mooie foto's op de website te zetten. De rondleiding duurt ruim een half uur, het pad is heel gemakkelijk begaanbaar en de prijs is heel laag. Kijken dus, wanneer je in de buurt bent.
We rijden daarna het smalle weggetje verder omhoog richting Silica en we komen langs diepe ravijnen, terwijl van de andere kant tientallen wagens belachelijk snel omlaagrazen. Ook politiewagens. We hebben vandaag wel heel veel politie gezien.
En het is niet de laatste: wanneer we naar Krasnohorske rijden om de burcht daar te fotograferen worden we alweer aangehouden met de vraag waar we naar toe gaan. Naar het kasteel meneer. Ok, dan is het goed. En dat in het Slowaaks, met handgebaren en wat gemompel.
In Roznava zoeken we een hotelletje en ja hoor, alweer een politiewagen met ambulance: een kind op de fiets is net overreden en finaal door de voorruit van de auto geknald. We worden wel met ongelukken geconfronteerd, deze reis.
Aan het centrale plein staat een leuk hotelletje dat zo'n € 25 kost en, hoewel het weer al heel wat mooier is, besluiten we onszelf nog maar een keer te verwennen. Een lekkere maaltijd buiten, waar we nu ook dit verslag zitten te typen. Het is nu bijna half 9 en nog ruim 20 graden. Het schijnt de komende dagen nog warmer te worden. Wel, wij zijn er klaar voor.
Morgen verlaten we Slowakije alweer, maar het is wat natuurschoon betreft zeker een land dat waard is om te bezoeken, vooral wanneer je van wandelen houdt.