Voor een vakantiedag is het wel erg vroeg, al voor 7 uur opstaan! Maar
we gaan weer op pad, dus we hebben er zin in. De uren en de kilometers vliegen
voorbij en af en toe breekt de zon door de bewolkte hemel. Het loopt gesmeerd,
denken we...
We hebben ons wel eens verbaasd dat we, met alle kilometers
die we maken tijdens een vakantie, eigenlijk zo weinig ongelukken hebben
gezien. Waarschijnlijk waren ze allemaal opgespaard voor vandaag. Het begint
met een totaal verwrongen wagen die van de Autobahn wordt weggesleept. Vervolgens
een auto op de kop in een sloot naast de weg. Auto's stoppen, maar de politie
is er nog niet bij.
Voor Potsdam komen we dan in een file terecht en we doen er
ongeveer een uur over om 4 kilometer verder te komen. Bij de afslag naar
Leipzig (waar we niet heen moeten) blijkt de hele verder gaande weg onder
Berlijn door afgesloten vanwege een ongeluk. Dus rijden we maar een eindje
richting het zuiden, ook nog in de file. Helikopters cirkelen rond en steeds
meer ambulances, politie en brandweer wringt zich door de file. Ineens zien
we aan de andere kant van de weg, waar ook meerdere files staan, een afschuwelijk
schouwspel: een bus opengeboord door een vrachtwagen omringd door hulpdiensten.
Nog meer vrachtauto's lijken bij het ongeluk betrokken. Tot een uur erna
gieren de sirenes van alle kanten langs de weg, ze komen echt overal vandaan
en het is ongelofelijk dat ze door die automassa heen weten te komen. We
kunnen alleen maar denken hoe afschuwelijk het moet zijn voor de mensen
in de bus, het ziet er heel ernstig uit.
Op de radio horen we dan dat een vrachtwagenchauffeur op de
file is ingereden. Hij is zelf dood, 35 mensen gewond en 10 zwaar gewond.
We beseffen weer even hoe relatief het leven is.
Het beeld van die vrachtwagen in die bus geboord zal ons nog
wel even bijblijven, maar het geeft toch het besef dat, hoe voorzichtig
je ook bent, je niet altijd alles zelf in de hand hebt. Maar ook belangrijk
is voor ons om zoveel mogelijk te genieten. Bang zijn voor dit soort mogelijke
gebeurtenissen helpt niet, je moet gewoon uit het leven proberen te halen
wat erin zit.
Door dit gebeuren moeten we een flinke omweg maken met als voordeel dat
we door wat leuke dorpjes rijden in plaats van alleen maar over de snelweg.
In Jüterbog komen we bijvoorbeeld dit grappige poortje tegen.
Maar daar staat de volgende politieauto al, bij een wagen
die zich volledig in een boom heeft geboord, zo te zien van de weg afgeraakt
bij het inhalen. We worden er niet echt vrolijker van.
Met een flinke vertraging komen we rond kwart over 5 bij de
Poolse grens. Het goede nieuws is dat we niet gepakt worden met onze smokkelwaar
(teveel shag en wat drank), het slechte dat de wegen heel erg slecht worden
en het flink begint te regenen zodat we ook weinig zicht hebben. We doen
2,5 uur over 140 km. Wanneer we in Wroclaw arriveren hebben we bijna 12
uur gereden (en stilgestaan in de file).
Tja, en toen het hotel nog... We zitten er nu, maar ook dat
heeft even geduurd: 1,5 uur. Na een uur rondvragen en rondrijden blijkt
dat we het verkeerde hotel zoeken en helemaal uit de buurt zijn. Tegen het
donker (kwart over 9 hier) arriveren we eindelijk en eerlijk gezegd zijn
we best wel uitgeput na deze lange dag met alle gebeurtenissen. Maar we
zijn lekker ver weg van Nederland en vanaf morgen hebben we geen vaste planning
meer dus kunnen we het net zo rustig aan doen als we zelf willen.