Home -> Kroatië -> Reisverslag 2003 -> Vrijdag 4 juli

Plitvicka nationaal park (350 km)

We worden wakker met een verfrissend regenbuitje maar wanneer de zon doorbreekt is het direkt weer warm. Toch lijkt het iets koeler (hooguit 30 graden) en we gaan weer eens een ritje maken zodat onze huid ook weer kan bijkomen van al het zonnegeweld.
Allereerst rijden we naar Nin, ten noorden van de camping. Een klein plaatsje dat nog gedeeltelijk een middeleeuwse ommuring heeft. Het is prachtig gelegen met zicht op de bergketen op het vasteland.
Anders dan in Hongarije worden we hier regelmatig verrast door nieuwe vergezichten wanneer we een bocht omrijden. Vooral door de hoogteverschillen en weidse uitzichten komen we prachtige panorama's tegen.
	Deze bergketen rijden we ook over en het hoogste punt ligt op 1044 meter. Van een enkele berg in de verte twijfelen we of de rotswanden gewoon heel erg wit glanzend zijn of dat er sneeuw op ligt.
Ons doel voor vandaag zijn de watervallen in het nationale park Plitvicka, een goede 150 kilometer ver, maar we merken meteen alweer dat het niet zo snel gaat in de bergen over de tweebaanswegen. Wel hebben we weer een extra stukje snelweg kunnen nemen dat afgelopen maandag nog niet open was. Ook zat er toen nog geen personeel in de tolhokjes, maar nu wel en moeten we ook betalen. Overal zie je werklui bezig en het zou ons niets verbazen wanneer deze snelweg (van Zagreb naar Dubrovnik in het verre zuiden) dit jaar al gereed komt.
	Het nationale park blijkt een grote attractie te zijn waar bootjes over de meren varen en een treintje rijdt. Toegang is 90 Kuna, oftewel bijna € 11 per persoon. Wij vinden dat iets teveel om alleen een foto ervan te maken want we zijn nogal laat en we hebben al hele indrukwekkende watervallen gezien. Het meer zag er vanuit de verte in ieder geval heel mooi blauwgroen uit.
	Op de terugweg rijden we via Gospic en in het hele gebied zie je nog de verwoestende sporen van het oorlogsgeweld: complete dorpen die zijn platgebombardeerd en verlaten; nieuwe huizen worden gebouwd naast de leegstaande en vaak dakloze ruïnes. En er is bijna geen gebouw te vinden dat niet vol kogelgaten zit. Voor ons is het maar moeilijk voor te stellen dat de oorlog al weer 8 jaar geleden (1995) is beeindigd, de sporen zijn nog zo vers.
Volgens de bewoners lijkt de wederopbouw eigenlijk pas dit jaar begonnen te zijn en het zal nog wel een aantal jaren duren. Maar hoelang duurt het voordat ook de psychische en emotionele schade verwerkt is en alle haatgevoelens zijn verdwenen? Ze zeggen dat oorlog goed is voor de economie, maar wij zien er geen enkel heil in. Wat een verspilling van vooral mensenlevens en daarnaast ook heel veel geld. En waarvoor???
Terug op de camping gaan we eerst bij Joško langs en we horen dat het optreden geweldig ging. Ze zijn zelfs van plan af en toe weer samen te gaan oefenen. Misschien dat we binnenkort op de website wat van hun muziek kunnen laten horen. Aan deze kant van de bergen is ondertussen de lucht weer helemaal opgeklaard en morgen gaan we er weer een stranddag van maken. Het is wel iets minder warm dan gisteren toen het om 10 uur 's avonds nog 27 graden was.