Reisverhaal

Een dagje zon, zee en strand

Om 6 uur worden we al wakker van het lawaai op de camping, maar gelukkig verstomd dat weer na een tijdje. Om 8 uur is het al zo heet dat we de tent wel uitmoeten, het is niet meer uit te houden. Na de lange en vermoeiende rit van gisteren en het feit dat we toch wel heel laat zijn gaan slapen, zijn we nu even afgepeigerd. We besluiten even een vakantie in de vakantie te houden: weinig doen, even bruin worden en lekker genieten ervan.
	Maar het is niet gemakkelijk met deze hitte. In de schaduw is het ruim 30 graden en wanneer je even in de zon loopt, druipt het zweet al van je af. Dus zoeken we verkoeling waar het maar kan: in de zee, onder parasols en zelfs onder de tafel. We moeten ook nog een beetje uitkijken met de felle zon, want we willen niet verbranden.
	Het zeewater is hier wel heel erg lekker warm. De Adriatische zee is niet heel breed en het water is voor de kust erg ondiep en wordt dus goed opgewarmd door de zon. We dachten dat we al een beetje bruin waren, maar we steken hier toch wel heel erg af tegen de andere echt bruine badgasten. Er staan veel, heel veel Nederlanders maar ook mensen uit Scandinavië die hier de warmte opzoeken.
Wij hadden verwacht een niet al te grote camping aan te treffen met niet al te veel drukte, maar dit blijkt een groot toeristisch complex met meer dan 1000 plaatsen en daarnaast nog appartementen, een sportcomplex en een strand voor dagjesmensen. Iedereen wil zo dicht mogelijk bij het strand staan, dus staan wij mooi op een plaatsje wat achteraf helemaal alleen. Lekker rustig. Toch valt het ons op dat veel mensen elkaar juist opzoeken. Nederlanders die bij elkaar gaan staan en voor Belgen, Duitsers, Hongaren, noem maar op, lijkt hetzelfde te gelden. Wij snappen dat eerlijk gezegd niet: Je gaat toch niet zo ver weg uit Nederland om in Zuid-Kroatië weer met z'n allen op een kluitje te gaan staan. We vinden het heel leuk om af en toe een praatje met iemand te maken, uit welk land die ook komt, maar de Nederlandse 'gezelligheid' is niet aan ons besteedt in het buitenland.
	Na een uurtje op het rustige terras (het uitgebreide winkelcentrum met allerlei drukke terrasjes slaan we over) duiken we weer even de zee in. Wanneer we er om 8 uur uitkomen is het nog steeds ontzettend warm en voelen we ons alleen nog maar lui en loom. Eindelijk een dag waarop we helemaal niet in de auto hebben gezeten, en toch zijn we moe.
's Avonds brengen we weer een prettige tijd door op het terrasje buiten het terrein waar vrijwel niemand komt. We hebben nu wat meer tijd om met de ober te praten, een erg charmante jongen die Joško heet (spreek uit als Josjko) die eigenlijk musicant is. Hij komt uit Zadar, een stad hier vlakbij en werkt hier voor de zomer: van 2 uur 's middags tot 12 uur 's avonds, geen vastgestelde pauzes, 7 dagen per week. En dat voor ongeveer € 350 per maand netto terwijl ook hier de prijzen niet zo laag zijn. Wij zijn in ieder geval blij dat hij er werkt, daardoor hebben wij een leuk kontakt gekregen met een prettig iemand binnen dit verder toch wel heel erg commerciële complex.