Home -> Denemarken - Zweden - Finland - Noorwegen -> Reisverslag 2002 -> Vrijdag 28 juni

Krokelvdalen - Sortland op de Vesterålen

Vroeg vertrekken we van de kamping en rijden terug richting de E6. Iets voor Andselv slaan we rechtsaf richting Finnsnes (weg 855) en het prachtige eiland Senja. Bij Gryllefjord moeten we met de ferry naar Andenes, maar bij Sætra nemen we eerst een zijweg naar Bøvær, een spektakulaire weg met mooie vergezichten. Volgens de reisgidsen moet hier ergens een trollenmuseum liggen, maar die komen we niet tegen.
	De weg wordt alsmaar smaller en smaller tot we op een weliswaar verharde, maar eenbaansweg rijden. Senja is een vrij rustig eiland, maar ontzettend mooi. Op de zuidkant ligt een nationaal park.
	Het uitzicht over de Bergsfjord maakt de omweg echter wel de moeite waard. Maar geen trollenpark.
	Zodra we weer op weg 86 zitten en richting Gryllefjord rijden komen we het park ineens tegen langs de weg. Een nieuw voorbeeld hoe weinig men gericht is op toeristen. De reisgidsen verwijzen naar een afgelegen plaatsje, er staan nergens borden en ineens kom je er langs, onverwacht. Maar ons hoor je niet treuren, wij vinden het allang leuk dat we er alsnog zijn. De trol linksboven is 9 meter hoog en is van binnen hol. Hij staat in het Guinness book of world records vermeld als grootste trol ter wereld.
Tegen 2 uur 's middags arriveren we in Gryllefjord en treffen onze Nederlandse buren weer. Tot nu hebben we ze af en toe getroffen en een kort praatje met ze gemaakt, maar nu leren we wat meer van elkaar aangezien we, behalve een uur wachten op de ferry, ook 2 uur met ze op de boot zitten.
	Terwijl we de haven van Gryllefjord uitvaren en uitzicht hebben op de mooie kust van Senja, stellen we ons eindelijk aan elkaar voor. Hij heet Peter en zij Trudy. Wanneer we de haven uitvaren steekt een flinke wind op en we zijn blij dat we truien hebben meegebracht uit de auto.
	De oversteek duurt slechts 2 uur zonder dat we in de verte een kust uit het oog verliezen, dus niemand krijgt last van zeeziekte.
We staan er niet op ons mooist op, maar dat is geheel en al de schuld van de wind. Of moeten we nodig ons haar laten knippen?
	2 uren kunnen lang duren op een boot en we krijgen het steeds kouder in de harde wind. Een volgende keer maar een jas mee. En dan doemen de Vesterålen voor ons op, een eilandengroep noordelijk van de Lofoten.
We komen aan in Andenes, op de noordpunt van Andøya. Al snel verlaten we de gewone weg en nemen de route langs de westkust van het eiland. We gaan helemaal tot aan de zuidpunt en hoewel het een mooie route is, kost het erg veel tijd; een groot gedeelte van de weg is niet geasfalteerd en zit vol kuilen.
	Langs de kust rijzen bergen uit het water op, maar het centrale gedeelte van het eiland is vlak. Zowel de Lofoten als de Vesterålen zijn van vulkanische oorsprong en de verschillende eilanden werden pas veel later van elkaar gescheiden.
Langs de verlaten west- en zuidkust van dit eiland zijn idyllische zandstrandjes te vinden, maar ook hier heeft het toerisme nog geen ingang gevonden. Hoog boven de poolcirkel zullen mensen waarschijnlijk niet snel een dergelijk strand zoeken. Wij dus wel, hoewel we ons niet in de zee wagen.
Deze tocht over de kleinere wegen van Andøya heeft ons veel tijd gekost, maar we hebben ook weer veel gezien. Pas laat arriveren we op het eiland Langøya, in Sortland waar we een klein hutje hebben.
Gisteren vonden we het landschap al zo mooi, zeker in vergelijking tot wat we gezien hebben van Denemarken, Zweden en Finland, maar vandaag hebben we nog meer genoten dan de voorafgaande dagen. We zijn benieuwd wat Noorwegen nog meer voor ons in petto heeft... De foto hiernaast toont een zonnestraal om 11 uur 's avonds in ons hutje. Wat een heerlijk land!