We willen eigenlijk wel lang uitslapen, maar dat lukt toch
niet echt met zo'n heldere hemel, ook al hebben we de ramen met handdoeken
en dekbedden verduisterd. Maar goed, uitslapen is iets voor thuis, in een
weekend na een week werken en niet voor op vakantie. Dus zijn we al weer
vroeg op pad om de omgeving van Alta te verkennen. Eerst rijden we de weg
naar het zuiden af, tot aan Katokeino. Vooral in het begin is de weg fantastisch,
tussen de hoge bergruggen door, kleine canyons als het ware. Maar in de
loop van de dag willen we de echte canyon nog bezoeken dus bewaren we onze
foto's voor later.
De weg wordt alsmaar saaier en bij Katokeino slaan we een zandpaadje
in, maar ook daar is het landschap niet echt boeiend. We rijden al die kilometers
weer terug en proberen via een binnenweggetje vlak voor Alto richting de
beroemde canyon te rijden. Daarbij komen we allerlei watervallen tegen en
diverse leisteengroeven.
Maar alle watervallen ten spijt komen we steeds weer terecht
op onbegaanbare wegen, doodlopende wegen en slagbomen midden op de weg.
De Alta Canyon vlakbij het Hydro-electric powerstation schijnt superbekend
te zijn, maar bij de VVV van Alta weet men niets en alle weggetjes die we
proberen leiden tot niets. Ruim 6 uur zijn we nu op zoek en behalve een
paar mooie landschappen vinden we geen canyon.
Wat het bevorderden van toerisme betreft, hebben de Noren
nog heel wat te leren, dat is ons wel duidelijk. Afgesloten wegen en een
gebrek aan richtingaanwijzers maken het zoeken er niet gemakkelijker op.
Wij hebben ons best in ieder geval gedaan. Ook hebben we wel
wat leuke landschappen gezien, maar we zijn toch blij wanneer we weer terug
zijn op de kamping en kunnen genieten van ons luxe appartement. In Nederland
is het koud en regent het, zo horen we, maar wij zitten lekker in T-shirt
buiten, ver boven de poolcirkel.