Home -> Denemarken - Zweden - Finland - Noorwegen -> Reisverslag 2002 -> Maandag 24 juni

Ivalo - Noorwegen, door Noord-Finland

Deze ochtend is het frisjes wanneer we op weg gaan. Halverwege de weg naar Inari komen we langs Karhunpesäkivi (vraag ons niet hoe je dat uitspreekt, we weten het echt niet. Volgens een kenner is het: 'kar-hoen-pè-sè-kie-wie'), Berensteen in het Nederlands. Na een klim van een paar honderd meter komen we bij een groot rotsblok. De buslading toeristen laten we maar even voorgaan.
	In het rotsblok is een grote holte waar vroeger offerceremoniën werden gehouden. Binnenin het hol is ruimte voor meerdere mensen. Uiteraard moeten we er even naar binnen, maar wel wanneer de grote groep weer weg is.
Omdat we nog redelijk vroeg zijn, gaan we niet rechtstreeks naar Karasjok in Noorwegen, maar vervolgen eerst de E75 tot aan Utsjoki in Noord-Finland. Hier en daar komen we nog wat Samen-nederzettingen tegen.
	Ook staan er af en toe nog wat toeristen-Samen langs de weg, maar veel bezoekers trekken ze niet. De meeste toeristen zijn allang richting Noorwegen afgeslagen en er rijdt vrijwel niemand over deze weg die door een steeds onherbergzamer gebied loopt. Langzamerhand verschijnen er ook steeds meer heuvels en zelfs echte bergen in ons blikveld.
Hoezeer we ook van bossen houden, bossen in kombinatie met heuvels, bergen en stroompjes zoals hiernaast, spreken ons nog meer aan. Finland heeft zeker z'n bekoring hoewel de mentaliteit van de bevolking (tenminste, degenen die wij getroffen hebben) wat tegenviel. Toch hebben we ons hier zeker vermaakt.
Maar een paar weken na onze thuiskomst krijgen we het volgende mailtje van Bart Braafhart die al enkele jaren in Finland woont: Korte verwoording van mijn indruk na het lezen van jullie reisverslag: jullie zijn in het verkeerde deel van Finland geweest............... De oostkant is volgens hem veel mooier! We zullen dat zeker in onze gedachten houden wanneer we weer deze kant opgaan. Bart woont in Salla, in Oost-Finland, de plaats waar de bar met de langste naam ter wereld staat: ÄTERITSIPUTERITSIPUOLILAUTATSI BAARI, uitgesproken als è-te-rit-sie-poe-te-rit-sie-poe-o-lie-lau-tat-sie- baarie.
Het weer is nogal veranderlijk vandaag. Soms plenst het, dan weer schijnt de zon; het wisselt elkaar snel af, maar in de verte boven Noorwegen zien we weer mooie blauwe luchten verschijnen. Bij Utsjoki steken we een brug over de Tana over en daarmee ook de grens naar Noorwegen, het laatste land van onze Scandinavië-reis waar we ook het langst zullen blijven. Op naar de Noordkaap.

Maandag 24 juni, Ivalo (Finland) - Noordkaap

Bij Utsjoki in Noord-Finland rijden we dan eindelijk de grens met Noorwegen over, terwijl steeds meer regen uit de lucht valt. De weg is bochtig en verlaten, maar we genieten van het eindelijk veranderde natuurschoon: heuvels, bergen met sneeuw en een kronkelige weg. Naarmate we Karasjok naderen wordt de lucht steeds helderder en af en toe breekt zelfs de zon door. We hebben het gevoel dat we nu het mooiste Scandinavische land betreden, al is het alleen maar om de bergen.
Halverwege de weg naar Karasjok stoppen we op een parkeerplek om te picknicken en hoe mooi Finland ook was, dit is nog mooier. In Karasjok gaan we even langs het parlementsgebouw van de Samen, vlakbij het openluchtmuseum over de Berg- en Rivier-Samen. Maar al snel haasten we ons verder, nog verder naar het noorden.
Bij Kolvik nemen we nog een klein weggetje naar Trollholmsund waar grillige rotsformaties versteende trollen moeten voorstellen. Een prachtig wandelgebied, maar daar hebben we te weinig tijd voor. Nog verder naar het noorden gaan we door de eerste toltunnel (bijna € 26) onder de zee door naar het eiland Magerøya. De één na de andere tunnel rijden we door en de één is nog slechter dan de andere. Eentje is zelfs nog niet af en onverlicht, de rotspunten hangen nog over de weg, doodeng.
	Dit eiland is één van de zomerverblijven van rendierkuddes en de eerste kudde die we zien bestaat uit bijna 100 dieren. We besluiten om voortaan niet meer voor elk rendier te stoppen om een foto te nemen. Ook zien we onze eerste grote watervallen op deze reis en hierbij gaat het net als met de rendieren. Na een stuk of honderd gezien te hebben zullen we ze vast niet allemaal meer fotograferen.
De weg die langs de oostkust van het eiland loopt, is of heel erg smal, of heel erg slecht. De bus op de foto gaat iets te hard door een kuil en verliest de gehele voorbumper. Het gevolg is een file van 30 minuten.
Maar zo slecht als de weg is, zo mooi is de natuur. Hoe noordelijker we komen, des te meer gaat het landschap overeenkomsten vertonen met de Hooglanden van Schotland. Daar zochten we al naar goede woorden om het landschap te beschrijven, maar nu weten we het pas echt: dit is een toendra-landschap.
	Van zeenivo stijgen we tot flinke hoogten om vervolgens weer af te dalen naar de kust. Soms schijnt de zon overweldigend, dan weer bevinden we ons in dichte mist. Een verraderlijk eiland.
	In het dorpje Honningsvåg lopen we even door het centrum en langs de haven en eten een broodje worst (€ 8 per stuk). Aangezien de zon nu nog regelmatig schijnt en de weersberichten slecht zijn, besluiten we direkt door te rijden naar de Noordkaap. We zien dan wel of we vannacht alsnog een keer gaan.
	De weg van Honningsvåg naar de Noordkaap is spektakulair en al rijdend nemen we heel wat foto's (stopplekken zijn er niet). En we blijven maar denken aan de Hooglanden van Schotland, waar dit landschap toch wel heel erg op lijkt.
	Onderweg komen we fantastische landschappen tegen, maar uiteindelijk belanden we toch bij het Noordkaap-komplex. Eén of andere idioot heeft er een mega-miljoenen gebouw neergezet en we moeten bijna € 60 betalen om er te komen.
	We wisten van vele anderen al dat er weinig te zien was. Alles is inbegrepen, zei het meisje bij de kassa nog, maar de koffie voor enkele euro's is dat blijkbaar niet. Je mag gratis rondlopen en er is een tentoonstelling en een film die je gratis mag bezoeken. O ja, ook de toiletten zijn gratis.
	We gingen naar de Noordkaap omdat je daar natuurlijk ook moet zijn geweest wanneer je toch in de buurt bent. De natuur op het eiland vinden we boeiender dan het Noordkaapkomplex zelf en de omgeving daar. En het echte noordelijkste plekje van Europa ligt nog noordelijker, maar is alleen na een lange wandeling (18 km.) te bereiken.
	Op het uiterste noorden (tenminste per weg) van Europa kunnen we uitkijken over de zee, een troosteloos en uitzichtsloos gezicht. En het is er erg fris in de wind.
	Maar we zijn op de Noordkaap geweest zoals onze foto's bewijzen. Maar nog een dag hier rondbrengen, nee, dat zien we niet zitten met een temperatuur van rond de 10 graden.
	Tegen 9 uur vertrekken we weer en aangezien het toegangsbewijs voor 2 dagen geldig is, hopen we dat onze nederlandse 'buren' nog niet op weg zijn naar de Noordkaap. Dan kunnen we hun het toegangsbewijs geven en het bedrag delen.
En ze zijn er nog, ze gaan pas tegen middernacht naar de Noordkaap. Terwijl de wind buiten hevig tekeer gaat en het licht blijft, besluiten wij om morgen al naar het zuiden richting Alta te vertrekken omdat we het idee hebben dat daar meer interessante dingen te zien zijn dan hier. Later horen we dat de truc met de toegangskaart inderdaad gelukt is. Scheelt toch bijna € 30,-.