Home -> Denemarken - Zweden - Finland - Noorwegen -> Reisverslag 2002 -> Zondag 23 juni

Tornio - Ivalo, we passeren de poolcirkel

Het lijkt alsof we wat in te halen hebben: Zo weinig foto's als we de afgelopen dagen hebben gemaakt, des te meer maken we vandaag en het is moeilijk een keus te maken voor de website. Het heeft vooral te maken met een verandering in het landschap: de saaie, aangelegde bossen verdwijnen en we zien meer toendra's met wat ruigere bossen hier en daar en (heel belangrijk) heuvels.
Allereerst voert de weg naar Rovaniemi, de capital van Lapland. Na de wat bewolkte dag van gisteren is de lucht nu opgeklaard en is er weer volop zon. We lopen wat door de stad en het is goed te zien dat de stad heel modern is. In 1944 werd de stad verwoest door de Duitsers en moest van de grond af aan herbouwd worden.
	Even ten noorden van Rovaniemi passeren we de poolcirkel, verworden tot een toeristisch attractiepark. We blijven er maar kort, om de noodzakelijke toeristische foto's te maken.
	Volgens het afstandenbordje is het hemelsbreed maar 1972 kilometer naar Amsterdam; wij hebben al bijna 4000 kilometer gereden. Wat hebben we fout gedaan? Vanuit het Santa Claus postkantoor kun je ansichtkaarten met speciale postzegels versturen, maar wij versturen eigenlijk nooit kaartjes, daarvoor hebben we deze website!
Het is 23 June en we zijn de poolcirkel gepasseerd: de zon kan niet meer ondergaan! Toch een aparte ervaring, hoewel we niet van plan zijn er een nacht voor wakker te blijven.
	Vanaf de poolcirkel rijden we door naar Sodankylä en de natuur wordt steeds mooier, indrukwekkender, hoe je het ook wil noemen. Er is afwisseling in het landschap, veel meer dan we tot nu toe in Finland hebben gezien.
	In Sodankylä bezoeken we de oudste Samenkerk van Lapland. Het houten gebouw dateert uit de 17e eeuw, maar vlak ernaast staat (uiteraard) een veel nieuwere stenen kerk.
Ook staat in dit plaatsje een beroemd beeld, dat van de Samen met z'n rendier. Na het ongeluk met de kerncentrale in Tsjernobyl moesten veel rendieren worden afgemaakt en werden de Samen sterk bedreigd in hun levensonderhoud, afhankelijk als velen nog steeds zijn van de rendierteelt. Dit was echter vooral het geval in Zweden en minder in Finland, zoals we later per mail van iemand vernemen.
De Samen (vroeger de Lappen genoemd) zijn nu ekonomisch verdeeld in diverse groepen en de toeristen-Samen is een groeiende groep, waarschijnlijk enigszins te vergelijken met de Amerikaanse indianen. Ze hebben weinig keus en moeten wel manieren zien te vinden om te overleven. Het is te hopen dat ze hun kultuur weten te behouden ondanks deze knieval voor de toeristen.
	Toeristen zoals wij, die maar al te graag hun goedkope goederen opkopen en op de foto willen met wat loslopende rendieren. Wij kwamen deze kudde toevallig tegen, midden op de weg. Maar als wij Samen waren geweest, hadden we zo'n opstopping wel even 'per ongeluk' geregeld om maar toeristen te trekken naar de nabijgelegen souvenirwinkels.
	Zelfs de rendieren maken hier gebruik van het zebrapad! In totaal komen we 10x keer rendieren vandaag, variërend van een enkele tot deze groep van bijna 30 stuks!
	Langs de goed begaanbare weg naar Ivalo wil Teije toch nog een keer een zijweggetje nemen en dat doen we bij Kakslauttanen. Langs de onverharde weg staan overal caravans in het landschap en zelfs een houten toilet-gebouw, maar die moet nodig worden leeggehaald! Op de foto hiernaast is te zien hoe de stammen zijn uitgehold om ze in elkaar te laten passen.
	Ook zijn overal houtskulpturen te zien, soms met brievenbussen erbij, om aan te geven wie waar woont. De Finse Samen staan bekend om hun prachtig houtsnijwerk.
Ook een andere binnenweg spreekt Teije wel aan, op de kaart tenminste. Maar na een aantal kilometers blijkt al dat we deze omweg naar Ivalo beter niet kunnen vervolgen; de kuilen zijn iets te diep. Maar het levert wel een mooie foto op. En nog veel meer rendieren, maar nu stoppen we al niet meer om van elk exemplaar een foto te maken.
	Dus rijden we weer terug naar de E75 en gaan naar de kamping in Ivalo waar we in een leuke blokhut naast een prachtig meer zitten. Het is nog steeds lekker warm zodat we lang buiten kunnen zitten.
	Na een wandeling over het kamping-terrein met onder andere deze originele houten wigwam gaan we tegen 12 uur toch echt naar bed, terwijl buiten het zonnetje straalt alsof het 4 uur in de middag is. De foto rechts is rond middernacht genomen!