Helsinki
- Jyväskylä, veel bossen
 |
We worden (goed uitgerust) wakker met wild achter onze hut: een wilde eekhoorn die rustig z'n gang gaat. Maar wanneer we te dichtbij komen schiet hij weg. | |
| Al snel hebben we onze spullen gepakt en zijn we op weg naar het noorden. Eerst gaan we naar Heinola, een niet al te groot dorp waar een gezellige markt is. Op het marktplein nemen we een kop koffie, kopen wat fruit, en gaan dan op zoek naar de watertoren. Deze zou een goed uitzicht bieden over het dorp en de omgeving. Wanneer we eindelijk de toren vinden, blijkt dat we entree moeten betalen omdat er een orchideeën-kwekerij in gevestigd is. Omdat ook de bomen rondom de toren wel erg hoog lijken en we niet veel uitzicht verwachten, gaan we er maar niet in. | ||
| Vanaf Heinola rijden we een stukje terug om dan dan allemaal binnenweggetjes te nemen door een, volgens de kaart, meerrijk gebied. We krijgen er echter weinig van te zien. Vooral bos, bos en nog eens bos, waarvan het opvalt dat de stammen zo kaal zijn. Zure regen? Een gevolg van de ramp bij Tsjernobyl? Het ziet er in ieder geval niet gezond uit. Maar Bart Braafhart die al jaren in Finland woont mailde ons later het volgende: De kale stammen zijn doorgaans gelukkig geen gevolg van zure regen (veel Nederlanders denken dat als een boom kaal of dood is, dat een gevolg is van zure regen....). Waardoor zijn de stammen dan wel kaal? Nou, simpel, er komt onder de bomen minder licht. Dode bomen zijn vaak het gevolg van normale, natuurlijke 'ouderdomssterfte' (in de oerbossen). Bomen hebben nl. ook een eindig leven (soms enkele honderden jaren, maar toch). | ||
|
We rijden en rijden om een leuk picknick-plekje te zoeken, maar overal waar we bij het water kunnen komen, zien we huizen en rijden er auto's. Na tientallen kilometers over zandpaden vinden we uiteindelijk een leuk plekje langs een meer, maar ook daar rijden auto's om de paar minuten langs. |  |
 |
Gelukkig houden wij wel van bos, anders is dit land onverdraaglijk. Maar het blijft apart dat in zo'n groot land met zo weinig inwoners toch overal bewoning is. Wij hebben een fantastische rit door de bossen en af en toe zien we een heus dorp. Maar ondanks alle meren in de buurt, zien we daar erg weinig van. | |
| Het is nog goed warm wanneer we in Jyväskylä aankomen waar we op een kamping aan een meer zitten. Tot 12u00 's nachts zien we mensen het water induiken. Ook onze Nederlandse buren zijn er weer. We maken een kort praatje en vernemen dat ze uit Purmerend komen. Grappig hoe je elkaar zo beetje bij beetje een heel klein beetje leert kennen. |  |
|
| Donker wordt het niet echt meer 's nachts en we barrikaderen de ramen met dekbedden en handdoeken. Toch gaan we ongemerkt laat naar bed, juist omdat het nog zo licht is. | ||
