Ook hier is het weer toch niet echt mooi en 's nachts hebben
we al gemerkt dat de tent niet overal waterdicht meer is. Het heeft geregend
en we zijn er wakker van geworden. Maar we voelen ons niet al te ontmoedigd
en hebben weer een druk programma met nieuwe belevenissen. Eerst naar Viseu
en vervolgens rondrijden door het hoogste gebergte in Portugal, de Serra
da Estrella.
Viseu is een niet al te groot en gezellig stadje. Door de
nauwe straatjes lopen we omhoog naar het oude centrum waar de kathedraal
(links) en het oude stadscentrum liggen. Op een pleintje in de buurt pikken
we een terrasje wat toch wel een bewijs is dat het niet al te koud is want
we kunnen gewoon buiten zitten. Op het plein en in de straatjes vol ambachtslieden
en kleine winkeltjes hangt een sfeer alsof je honderden jaren terug in de
tijd bent.
Vanuit Viseu rijden we via binnendoorweggetjes naar Seia dat
aan de noordkant van de Serra da Estrella ligt, een fenomenaal berglandschap
waar science fiction tekenaars vast wel eens hebben rondgekeken hoe een
echt maanlandschap er uit zou moeten zien.
Vanaf Seia nemen we de N339, een smal en kronkelig weggetje naar Torre waar
de wolken overvliegen met ongelooflijke haast. Af en toe rijden we door
de wolken, dan weer schijnt de zon op de grillige granietformaties.
We komen vrijwel niemand tegen op de weg en we wanen
ons bijna buiten de aarde, af en toe. Vlakbij Torre ligt het hoogste punt
van Portgal (links), 1993 meter boven de zeespiegel. Ondanks het groen
hier en daar straalt het landschap één en al kaal- en woestheid
uit.
Vanaf Torre rijden we eerst richting Covilha, maar daarna
toch weer terug en door de gletsjervallei van Zezere richting Manteigas,
een rustig dorpje dat volledig wordt ingesloten door de bergen.
Na een korte stop in Manteigas zijn we nog bijna een
uur bezig om de noordelijke hellingen te bestijgen en aan de noordkant
te belanden, met af en toe adembenemende uitzichten op het gletsjerdal
dat we daarvoor zijn doorgereden.
We hebben met deze tocht maar een klein gedeelte van de Serra
da Estrella doorkruist, maar het is zeker de moeite waard. Een klein berglandschap
met zo sterk een eigen karakter en zo verschillend van de rest van Portugal,
dat mag je niet missen.
Nadat we heel rustig via allerlei kleine weggetjes teruggekeerd
zijn naar de camping is het etenstijd en ook al wel weer behoorlijk koud;
vinden wij althans... Dus dan nog maar een paar uurtjes in de kroeg zitten
waar we uren met een heel leuk, net gearriveerd, stel zitten kletsen. Alsof
we thuis op vakantie zijn...