Reisverhaal Londen december 2001

Maandag 24 december 2001, de boottocht naar Londen

	We vertrekken precies een maand na onze reis naar Barcelona. Eigenlijk iets te snel, want onze voeten zijn nog maar nauwelijks bekomen van de afstanden die we toen hebben afgelegd. Maar goed, wat moet, dat moet... Het openbaar vervoer is stipt op tijd, een mirakel dat niet iedereen schijnt te overkomen. Veel te vroeg arriveren we dus op Hoek van Holland waar we nog een uurtje moeten doorbrengen voordat we de boot opkunnen, de Discovery van Stena Line.
	Het waait hard, op zee is het windkracht 9, maar het duurt even voor je de haven van Hoek van Holland uit bent. Iedereen is dus net een beetje gewend aan het relatief rustige water tot we plotsklaps de open zee opgaan en al het bestek en servies over de grond vliegt. Vooral de eerste klappen komen hard aan tegen de boot en we beleven wat spannende momenten. Maar wat verder op zee keert de rust enigszins terug en kunnen we op ons gemak de 3,5 uur durende overtocht genieten van een bak koffie en een pilsje.
In Harwich aangekomen blijkt er geen rook-coupé in de trein te zijn, wat wij beide als verstokte rokers toch wel onprettig vinden. Maar geen gezeur, anderhalf uur naar Londen, dan gauw naar het hotel en op de kamer een sigaret opsteken. Denken we...
	Vanwege de prijs hebben we een jongerenhotel, The Generator in de wijk Bloomsbury, genomen. Waar absoluut niet gerookt en/of gedronken mag worden op de kamers. Ook het saboteren van de rookmelders is strafbaar. Dus maar 1 oplossing: stiekem roken en drinken met het raam open.
Toch voelt onze aankomst daardoor wat minder geweldig dan we ons hebben voorgesteld. We kunnen niet gewoon lekker ons gang gaan en daar hebben we toch vakantie voor. Ook het stapelbed blijkt een beetje te laag te zijn, tenminste voor Lies haar hoofd. En tenslotte: geen verwarming terwijl het toch echt hartje winter is en we het raam open moeten hebben om de rooklucht te verdrijven.
We krijgen even het beeld van 4 lange dagen waarin we zullen moeten afzien, maar dat komt mede doordat we op nu even behoorlijk moe zijn van de reis. We besluiten toch nog even snel (het is half 10 's avonds) Londen in te gaan om een glimp van deze wereldstad op te vangen en zo ons humeur te verbeteren. En om nog even gebruik te maken van onze metrokaart. We hebben een 3-dagen Travelcard besteld voor de 3 volle dagen dat we in Londen zijn, maar de kaart blijkt geldig voor 24, 25 en 26 december. De 24e is al bijna voorbij en nu vinden we uit dat er op 1e kerstdag helemaal geen bussen en treinen rijden. Nog een teleurstelling dus...
	Met de metro (we zitten het dichtst bij Russell Square) gaan we naar Piccadilly Circus (een toeristisch verplicht nummertje) en vandaar naar Leicester Square waar een klein kermisje is opgesteld. Al slenterend komen we uiteindelijk aan bij Trafalgar Square en voor we het weten hebben we al weer anderhalf uur gewandeld.
Londen staat vol oude en vaak ook mooie gebouwen en regelmatig zullen we er foto's van laten zien zoals hiernaast. Maar we hebben niet al te veel moeite gedaan om precies van alles te achterhalen wat voor gebouw of monument het was, daarvoor staat Londen te vol met monumenten. Voor ons eerst tijd om naar het hotel terug te gaan om nogal rookvrij in een diepe slaap te vallen.

Dinsdag 25 december 2001, 1e kerstdag, Londen zonder openbaar vervoer

Dinsdag, 1e kerstdag, vertrekken we uitgerust en vol goede moed uit het hotel, lopend richting Thames. Het weer is nogal miezerig en onderweg lijkt heel Londen uitgestorven te zijn. Niets maar dan ook niets is open, zelfs geen cafeetje. Geen bussen, geen metro, maar toch willen we iets van de stad zien dus dat betekent lopen en langzamerhand moe en nat worden. Op Waterloo Bridge, vanwaar we uitzicht hebben op de Big Ben en de Houses of Parliament, begint het steeds wat harder te regenen.
	Aan de overkant (zuid-oostkant) van de Thames zijn allerlei imposante bouwwerken te vinden waaronder bijvoorbeeld de Royal Festival Hall en natuurlijk het reuzenrad van Londen, The Eye op de foto rechts. In ieder bakje kunnen 25 mensen en het rad heeft ongeveer 35 minuten nodig voor een volledige omwenteling. Gelukkig voor Lies is het rad gesloten.
	Via de Westminster Bridge lopen we weer terug langs de Big Ben en de Houses of Parliament (eigenlijk het Palace of Westminster).
	De Victoria Tower is 102 meter hoog, de Big Ben 98m. Eigenlijk is Big Ben de naam van de 13-ton wegende klok in de toren en niet van de toren zelf.
	Hoewel Westminster Abbey wel één van de mooiste gebouwen in Engeland wordt genoemd, vinden wij het te nat en te koud om er al te lang bij stil te staan. We hebben onze aandacht meer bij het speuren naar een droge plek en de horden toeristen die hier volgens de reisgids dagelijks te vinden moeten zijn, denken er waarschijnlijk hetzelfde over.
	Maar terwijl we richting Downing Street lopen, blijken we niet de enigen op straat. Bij de Horse Guards staan 2 wachters op paard doodstil de regen te trotseren. Zouden die mannetjes (over de paarden praten we niet eens) dit nou echt leuk vinden?
Op Trafalgar Square aangekomen besluiten we eerst even terug naar het hotel te lopen. Teije heeft flinke blaren onder z'n voeten en we zijn allebei nat en verkleumd. Tot we ineens toch nog een open cafeetje zien, hoe is het mogelijk! Maar wel met X-mas Day prijzen! 15 pond (ƒ 53,- of € 24) voor 2 bakken koffie, een croissantje en een half stokbroodje kaas!
	We willen nog wel een bakje koffie en wat langer blijven zitten, maar we vinden het toch iets te prijzig, dus stappen we na een half uurtje weer naar buiten. En zie daar, de zon begint er langzamerhand door te komen! We krijgen weer wat meer oog voor de architectonische schoonheid om ons heen zoals het gebouwtje links. En niet te vergeten de traditionele rode telefooncel (deze voor het British Museum).
	Er zijn genoeg fraaie dingen in Londen te zien, maar wanneer je moe en verregend bent, en zonder openbaar vervoer terwijl niemand op straat loopt komt het toch wat kaal en doods over.
	Nadat we zijn opgedroogd in het hotel besluiten we om toch nog snel een ritje te maken met de City-tour bus, de enige bus die wel rijdt. Hadden we ons maar wat beter voorbereid. Het blijkt dat je de hele dag in en uit deze bussen kan stappen met 1 kaartje terwijl je werkelijk langs alle hoogtepunten van Londen wordt gereden.
	Het loopt nu al tegen het einde van de middag en het begint al donker te worden. Maar toch moesten en zouden we mee, boven op de dubbeldekker op het open gedeelte zodat de foto's beter zouden worden. Kleumen, ijskoude handen en benen. We zullen nooit meer lachen wanneer we van die domme toeristen rare dingen zien doen...
	Ondanks de kou krijgen we toch heel veel van Londen te zien, meer dan we vandaag te voet hebben afgelegd. Door de invallende duisternis hangt er ook een bijzondere sfeer.
	Veel van de gebouwen en monumenten hebben we vanochtend al wel op onze wandeltrip gezien, maar nog niet St. Paul's Cathedral die vlak na de grote brand in 1666 werd opgericht. Je schijnt behoorlijk hoog in te kathedraal te kunnen klimmen, maar wij hebben de Sagrada Familia in Barcelona nog in onze voeten en benen dus slaan we die klim deze keer maar over.
	De rit duurt al met al nog anderhalf uur, maar we worden uiteindelijk bij Piccadilly Circus weer afgezet en niet zoals beloofd bij Russel Square. En dat betekent nog weer een aantal kilometers lopen met zere voeten en door en door koud. Behalve het openbaar vervoer is ook de Londense taxiwereld uitgestorven.
	Via Chinatown komen we uiteindelijk weer bij het hotel en we besluiten lekker de hele avond in de wel geopende bar van het hotel te gaan zitten met onze reisboeken. Ondanks de ontberingen voelen we ons toch zeer voldaan en tegen tienen vallen we vermoeid in slaap.

Woensdag 26 december 2001, 2e kerstdag, London Dungeon & Mdm. Tussaud

	Woensdag zijn we alweer vroeg uit de veren en buiten schijnt een fel zonnetje. Dat er ook weer openbaar vervoer beschikbaar is, maakt ons humeur helemaal goed. Allereerst gaan we op weg naar Madame Tussaud. De reisgidsen beweren dat dat we vroeg aanwezig dienen te zijn, maar voor 10 uur staat er al een rij van een halve kilometer en we besluiten laat in de middag terug te komen.
	Langzamerhand gaan we richting Buckingham Palace omdat we dat toch even van buiten willen zien en we zijn helemaal verrast dat er een flinke menigte staat. Heel toevallig zijn we precies op tijd voor de wisseling van de wacht, terwijl we al hadden besloten daar geen moeite voor te doen. Rond het Queen Victoria Memorial staat het binnen een mum van tijd zwart van de mensen, maar wij kunnen nog gemakkelijk een plaatsje vinden.
	Het ritueel van het wisselen van de wacht neemt ruim 40 minuten in beslag en je vraagt je af wat er bij die soldaten door het hoofd gaat. Het eenmalig ernaar kijken wordt na een kwartiertje al vervelend dus hoe moet het zijn wanneer je het iedere dag moet doen?
	Vanaf Buckingham Palace lopen we dan richting Kensington en Hyde Park om naar het gebouw van Harrods te kijken. Onderweg komen we daarbij heel aardige huisjes tegen, zoals links een tot hotel verbouwde kerk in Kensington en allerlei leuke pleintjes. Harrods is een begrip in Londen, maar helaas voor ons gesloten en ook de dagen erop zodat we wel kunnen vergeten een kijkje binnen te nemen. Aan de etalages alleen al is echter te zien hoe luxueus het binnen moet zijn. En het gebouw is groot, heel groot. Je hebt een kwartier nodig om er buitenlangs omheen te lopen.
Na een korte lunchpauze in één van de gezellige tearooms (die vandaag wel allemaal open zijn) lopen we via het Victoria & Albert museum (foto rechts) richting metro en gaan we op weg naar de London Dungeon.
	In de London Dungeon worden we meegevoerd naar de middeleeuwen van Engeland en Londen. De romantiek van de middeleeuwen verdwijnt hier als sneeuw voor de zon. Je ziet de mensen leven in krotten, wegrotten in gevangenissen en bungelen aan een koord. We zijn net binnen of Lies besluit ook Teije de kop maar af te hakken. Een werkelijk griezelige plek...
	Het museum biedt een griezelige blik op de late middeleeuwen waarin pest en dood overheersen en mensen alles doen om daaraan te ontkomen. Voor de armen een onmogelijke opgave. De middeleeuwen zijn alleen een romantische periode voor de rijken en de machtigen.
Wanneer je de meest gruwelijke dingen hebt gezien en denkt aan het einde van het museum te zijn, kom je in de rechtzaal terecht met een groep andere onnozele toeristen. Helaas, we worden van hekserij beschuldigd en uiteindelijk ter dood veroordeeld. De rechter is ons echter genadig en we hoeven niet te branden. Een kogelschot zal het worden. En dan volgt er in een bootje een fantastische tocht door de onderwereld: we worden gefusilleerd en drijven over de dodenrivier, de riolen van Londen.
Vooral dit tochtje maakt het museum tot een 'must'. Met zeer veel oog voor detail wordt hier getoond hoe ellendig het leven voor het grootste deel van de bevolking geweest moet zijn. De romantiek van kastelen, ridders en jonkvrouwen was maar voor een heel klein groepje weggelegd. Op de foto rechts staan een aantal van de overtredingen waar de doodstraf op stond, vergrijpen die je als arme sloeber al snel zou begaan...
De tijd is voorbij gevlogen en we snellen ons per metro richting Madame Tussaud om nogmaals te proberen binnen te komen. De metro's rijden niet op schema want er zijn wat veiligheidsproblemen. De NS staat niet alleen, zo denken we maar. En zo duurt het ruim een uur vooraleer we weer bij Mdm. Tussaud zijn. Ditmaal is de rij beduidend korter, hooguit 50 meter (4 rijen).
	Madame Tussaud blijkt maar een klein vrouwtje te zijn (links), maar wat ze tot stand heeft gebracht was en is fantastisch: de beelden zijn niet van echt te onderscheiden. Teije gaat direkt met één van zijn helden, captain Picard (rechts) op de foto; alleen jammer dat hij niet in Startrek uniform is.
	Lies met Jerry Springer: ja, hij is het echt en in welk schandaal Lies verzeild is geraakt, dat willen jullie niet weten...
	En zo zijn er nog wel meer helden van ons te zien. Links Sean Connery, rechts Robin Williams. Er staan ruim 400 levensechte wassen beelden en vooral bij een aantal politie-agenten vroegen we ons af of ze nou echt zijn of niet. Maar wanneer ze na een volle minuut nog niet met de ogen geknipperd hebben, gaan we er maar van uit dat het ook hier om levensechte imitaties gaat.
Ook de koninklijke familie (van Richard Leeuwenhart en John I tot de huidige familie) ontbreekt niet. En ook hier volgt als afsluiting nog een fantastische rit, de 'Spirit of London', waarbij je in een model van een taxi door 400 jaar Londense geschiedenis wordt gevoerd. Zeer de moeite waard.
Het is donker wanneer we eindelijk buitenkomen en we duiken direkt een eettentje binnen. Wat een honger kun je krijgen ondanks al die afschuwelijke taferelen die we hebben gezien. Richting hotel vinden we nog een leuk ander café vlakbij Russell Square en daar likken we onze financiële wonden: 70 pond voor het bezichtigen van 2 musea, dat is ƒ 247,- oftewel € 112. En dan hebben we nog geen drankje meegerekend. Londen is niet alleen duur om te verblijven; wanneer je iets wilt bezichtigen, gaan de kosten met grote sprongen omhoog! Maar goed, vandaag is de moeite waard geweest en het geld zouden we anders ook wel ergens aan kwijt zijn geraakt...

Donderdag 27 december 2001, British Museum & Tower Bridge

Op deze dag willen we in ieder geval naar het British Museum en de Tower Bridge. Om 10 uur 's ochtends staan we dan ook voor het British Museum (5 minuten lopen vanaf ons hotel) en kunnen we ons vergapen aan de prachtige collecties die daar te zien zijn. Officieel mag je er foto's nemen maar ze niet laten zien op een website. Helaas kunnen wij op dat moment even geen engels lezen, dus staan hier toch een aantal.
	Het museum is een imponerend gebouw en één van de meest vooraanstaande musea ter wereld. Het is zo groot dat je er gemakkelijk dagen in kunt dwalen en daarom is het aan te raden een selectie te maken van wat je wilt zien wanneer je maar een paar uur de tijd hebt. In de grote leeszaal (rechts) schreef Marx in de vorige eeuw een groot deel van Das Kapital, een nogal luxe plek om een dergelijk werk te schrijven!
Wij kiezen voor de Egyptische afdelingen en enkele zalen die de vroeg-Aziatische culturen laten zien. Daar zijn we al enkele uren mee zoet, tot onze voeten het welletjes vinden.
	De egyptische afdelingen zijn fenomenaal, maar wacht tot je in Kairo komt en daar het museum bekijkt... Toch blijft het indrukwekkend, deze cultuur die bijna 3000 heeft standgehouden.
Ook de andere zalen zijn fascinerend. Er is erg veel aandacht besteed aan het inrichten van de zalen en iedere dag zijn er vele specifieke rondleidingen, gratis en betaald, die aandacht schenken aan een enkel facet van onze geschiedenis. Dit museum mag je niet missen wanneer je in Londen bent, al loop je er alleen maar snel doorheen.
	Via The City begeven we ons 's middags naar de Tower Bridge, het laatste wat we werkelijk op ons verlanglijstje hebben staan. Deze imposante brug dateert uit het einde van de vorige eeuw en is volledig van staal. De beide torens zijn echter bedekt met Portlandsteen en graniet om zowel het staalwerk te beschermen als om het geheel er wat mooier uit te laten zien.
	De Tower of London staat vooral bekend om de aanwezigheid van de kroonjuwelen. Al in 1066 werd door Willem de Veroveraar met de bouw begonnen en in de 900 jaar erna is hij gebruikt als paleis, gevangenis, executieplaats, arsenaal en koninklijke munt.
	Beide torens zijn bijna 40 meter hoog. Elke bascule in de brug weegt 1.200 ton. Er is lang geredetwist over de brug voor die gebouwd werd, maar het eindresultaat was toen en nu nog steeds een verbluffend staaltje techniek.
	In de torens wordt je via de Tower Bridge Experience voorgelicht over de geschiedenis van de brug, de voorbereidingen en de techniek. Door middel van levensgrote poppen, films en ander levendig visueel materiaal wordt de informatie heel duidelijk en interessant verteld. De engelsen zijn wel goed in audio-visuele rondleidingen, zo concluderen wij.
	Rechts is de majestueuze koepel van St. Paul's Cathedral goed te zien, in contrast met de vele nieuwbouw die Londen ook rijk is. Links de zuidoever van de Thames.
	Vanaf de loopbruggen die op 33 meter hoogte liggen, heb je een goed uitzicht op de stad. Rechts de Tower of London.
	Het is een goedkope attractie, maar toch kunnen we de verleiding niet weerstaan om ons even uit te dossen als echte 19e-eeuwers.
Na de Tower Bridge lopen we nog even de stad in richting St. Paul's Cathedral. Deze hebben we al wel in het donker gezien, tijdens de busrit, maar nog niet van dichtbij.
	Maar we zijn moe, na drie dagen veel lopen en veel indrukken opdoen; het wordt tijd om de kroegen van Londen op te zoeken. We zijn de kathedraal dan ook niet binnengegaan maar rijden na een korte wandeling richting Bloomsbury. En voor de zekerheid checken we op Liverpool Street nog even of onze trein morgen inderdaad om 8u50 gaat, zoals we denken. Het is niet al te laat wanneer we vermoeid gaan slapen.

Vrijdag 28 december 2001, terug naar Nederland: alleen de NS rijdt op tijd!

	We moeten vroeg op, al om 7 uur en we het is om half 8 nog lekker rustig in de ontbijtzaal. Dan gaan we sjouwen naar het metrostation om op tijd bij Liverpool Street te zijn. Op weg naar het metrostation moeten we nog even een fotootje maken van de National Library, een 'bieb' met ruim 150 miljoen boeken... Zou iemand die allemaal gelezen hebben?
	Ook het metrostation gaat nog even op de foto. Prachtig dat dergelijke gebouwen als station worden gebruikt! Ergens hier dwaalt ook perron 13½, of was het perron 9¾, rond waarvandaan Harry Potter moest vertrekken in het boek (en film) The Chamber of Secrets.
We hebben het allemaal zo mooi gepland: om 7 uur op, half 8 ontbijt, om 8 uur naar het metrostation, half 9 op Liverpool Street, de trein naar Harwich, direct de boot naar Hoek van Holland op, nog 3,5 uur treinen en rond 7 uur zijn we dan wel weer in Groningen. Nee dus: de trein naar Harwich gaat niet. Een stoptreintje dan? Nee, want ook de boot gaat niet wegens motorische problemen en de harde wind. Uiteindelijk gaan er 4 bussen naar Dover vanwaar we naar Calais in Frankrijk zullen oversteken. Maar bij de douane worden we teruggestuurd omdat iemand in onze bus haar paspoort in de bagage onderin de bus heeft liggen en dat niet ter plekke mag opzoeken. Daardoor missen we uiteraard ook de boot nog eens en moeten nog 2 uur langer wachten. Ondertussen vernemen we uit Nederland dat het ongelooflijk slecht is, vooral bij de kust en dat daarom veel boten uit de vaart zijn genomen.
	Deze foto's van de kust bij Dover bewijzen echter wel dat wij stralend weer hebben. OK, er staat een flinke bries, maar het is absoluut niet koud. Maar slecht weer in Nederland zal wel weer treinvertraging betekenen...
Uiteraard heeft ook de boot vertraging, terwijl dit tochtje normaal maar anderhalf uur duurt. En vervolgens moeten we nog 4 uur in de bus zitten op weg naar Rotterdam Centraal. Gelukkig zitten er maar een klein aantal klaag-toeristen in de bus, waardoor de rit niet al te vervelend is. Maar alweer niet roken, net als op de weg vanaf Londen. We zijn helemaal gaar wanneer we eindelijk in Rotterdam aankomen. Nog even een winkeltje in en op naar het perron terwijl continue vertragingen worden omgeroepen. En wie schetst onze verbazing wanneer wij direct de trein kunnen instappen en na een halve minuut (precies op tijd) vertrekken. In Amersfoort moeten we overstappen en daar gebeurt precies hetzelfde. We kunnen gelijk instappen en op de minuut nauwkeurig rijdt de trein weg. Met de ogen halfdicht zoeven we door het donkere Nederland, genietend van een sigaret. Dankzij alle rookvrije ruimtes die we deze vakantie zijn tegengekomen, hebben we nog niet eens eenderde gerookt van wat we normaal roken. Maar goede voornemens om te stoppen, nee, daarvoor hebben we het roken teveel gemist. Uiteindelijk zijn we om kwart over 11 thuis en kunnen uitgeput terugzien op toch een paar hele mooie dagen die veel te snel voorbij zijn gegaan.