Dinsdag, 1e kerstdag, vertrekken we uitgerust en vol goede
moed uit het hotel, lopend richting Thames. Het weer is nogal miezerig en
onderweg lijkt heel Londen uitgestorven te zijn. Niets maar dan ook niets
is open, zelfs geen cafeetje. Geen bussen, geen metro, maar toch willen
we iets van de stad zien dus dat betekent lopen en langzamerhand moe en
nat worden. Op Waterloo Bridge, vanwaar we uitzicht hebben op de Big Ben
en de Houses of Parliament, begint het steeds wat harder te regenen.
Aan de overkant (zuid-oostkant) van de Thames zijn allerlei
imposante bouwwerken te vinden waaronder bijvoorbeeld de Royal Festival
Hall en natuurlijk het reuzenrad van Londen, The Eye op de foto rechts.
In ieder bakje kunnen 25 mensen en het rad heeft ongeveer 35 minuten nodig
voor een volledige omwenteling. Gelukkig voor Lies is het rad gesloten.
Via de Westminster Bridge lopen we weer terug langs de Big
Ben en de Houses of Parliament (eigenlijk het Palace of Westminster).
De Victoria Tower is 102 meter hoog, de Big Ben 98m.
Eigenlijk is Big Ben de naam van de 13-ton wegende klok in de toren en
niet van de toren zelf.
Hoewel Westminster Abbey wel één van de
mooiste gebouwen in Engeland wordt genoemd, vinden wij het te nat en te
koud om er al te lang bij stil te staan. We hebben onze aandacht meer
bij het speuren naar een droge plek en de horden toeristen die hier volgens
de reisgids dagelijks te vinden moeten zijn, denken er waarschijnlijk
hetzelfde over.
Maar terwijl we richting Downing Street lopen, blijken we
niet de enigen op straat. Bij de Horse Guards staan 2 wachters op paard
doodstil de regen te trotseren. Zouden die mannetjes (over de paarden praten
we niet eens) dit nou echt leuk vinden?
Op Trafalgar Square aangekomen besluiten we eerst even terug
naar het hotel te lopen. Teije heeft flinke blaren onder z'n voeten en we
zijn allebei nat en verkleumd. Tot we ineens toch nog een open cafeetje
zien, hoe is het mogelijk! Maar wel met X-mas Day prijzen! 15 pond (
53,- of € 24) voor 2 bakken koffie, een croissantje en een half stokbroodje
kaas!
We willen nog wel een bakje koffie en wat langer blijven
zitten, maar we vinden het toch iets te prijzig, dus stappen we na een
half uurtje weer naar buiten. En zie daar, de zon begint er langzamerhand
door te komen! We krijgen weer wat meer oog voor de architectonische schoonheid
om ons heen zoals het gebouwtje links. En niet te vergeten de traditionele
rode telefooncel (deze voor het British Museum).
Er zijn genoeg fraaie dingen in Londen te zien, maar wanneer
je moe en verregend bent, en zonder openbaar vervoer terwijl niemand op
straat loopt komt het toch wat kaal en doods over.
Nadat we zijn opgedroogd in het hotel besluiten we om
toch nog snel een ritje te maken met de City-tour bus, de enige bus die
wel rijdt. Hadden we ons maar wat beter voorbereid. Het blijkt dat je
de hele dag in en uit deze bussen kan stappen met 1 kaartje terwijl je
werkelijk langs alle hoogtepunten van Londen wordt gereden.
Het loopt nu al tegen het einde van de middag en het
begint al donker te worden. Maar toch moesten en zouden we mee, boven
op de dubbeldekker op het open gedeelte zodat de foto's beter zouden worden.
Kleumen, ijskoude handen en benen. We zullen nooit meer lachen wanneer
we van die domme toeristen rare dingen zien doen...
Ondanks de kou krijgen we toch heel veel van Londen te zien,
meer dan we vandaag te voet hebben afgelegd. Door de invallende duisternis
hangt er ook een bijzondere sfeer.
Veel van de gebouwen en monumenten hebben we vanochtend
al wel op onze wandeltrip gezien, maar nog niet St. Paul's Cathedral die
vlak na de grote brand in 1666 werd opgericht. Je schijnt behoorlijk hoog
in te kathedraal te kunnen klimmen, maar wij hebben de Sagrada Familia
in Barcelona nog in onze voeten en benen dus slaan we die klim deze keer
maar over.
De rit duurt al met al nog anderhalf uur, maar we worden uiteindelijk
bij Piccadilly Circus weer afgezet en niet zoals beloofd bij Russel Square.
En dat betekent nog weer een aantal kilometers lopen met zere voeten en
door en door koud. Behalve het openbaar vervoer is ook de Londense taxiwereld
uitgestorven.
Via Chinatown komen we uiteindelijk weer bij het hotel
en we besluiten lekker de hele avond in de wel geopende bar van het hotel
te gaan zitten met onze reisboeken. Ondanks de ontberingen voelen we ons
toch zeer voldaan en tegen tienen vallen we vermoeid in slaap.