Home -> Groot Britannië -> Londen -> Reisverslag 2001 -> Dinsdag 25 december

1e kerstdag in Londen zonder openbaar vervoer

Dinsdag, 1e kerstdag, vertrekken we uitgerust en vol goede moed uit het hotel, lopend richting Thames. Het weer is nogal miezerig en onderweg lijkt heel Londen uitgestorven te zijn. Niets maar dan ook niets is open, zelfs geen cafeetje. Geen bussen, geen metro, maar toch willen we iets van de stad zien dus dat betekent lopen en langzamerhand moe en nat worden. Op Waterloo Bridge, vanwaar we uitzicht hebben op de Big Ben en de Houses of Parliament, begint het steeds wat harder te regenen.
	Aan de overkant (zuid-oostkant) van de Thames zijn allerlei imposante bouwwerken te vinden waaronder bijvoorbeeld de Royal Festival Hall en natuurlijk het reuzenrad van Londen, The Eye op de foto rechts. In ieder bakje kunnen 25 mensen en het rad heeft ongeveer 35 minuten nodig voor een volledige omwenteling. Gelukkig voor Lies is het rad gesloten.
	Via de Westminster Bridge lopen we weer terug langs de Big Ben en de Houses of Parliament (eigenlijk het Palace of Westminster).
	De Victoria Tower is 102 meter hoog, de Big Ben 98m. Eigenlijk is Big Ben de naam van de 13-ton wegende klok in de toren en niet van de toren zelf.
	Hoewel Westminster Abbey wel één van de mooiste gebouwen in Engeland wordt genoemd, vinden wij het te nat en te koud om er al te lang bij stil te staan. We hebben onze aandacht meer bij het speuren naar een droge plek en de horden toeristen die hier volgens de reisgids dagelijks te vinden moeten zijn, denken er waarschijnlijk hetzelfde over.
	Maar terwijl we richting Downing Street lopen, blijken we niet de enigen op straat. Bij de Horse Guards staan 2 wachters op paard doodstil de regen te trotseren. Zouden die mannetjes (over de paarden praten we niet eens) dit nou echt leuk vinden?
Op Trafalgar Square aangekomen besluiten we eerst even terug naar het hotel te lopen. Teije heeft flinke blaren onder z'n voeten en we zijn allebei nat en verkleumd. Tot we ineens toch nog een open cafeetje zien, hoe is het mogelijk! Maar wel met X-mas Day prijzen! 15 pond (ƒ 53,- of € 24) voor 2 bakken koffie, een croissantje en een half stokbroodje kaas!
	We willen nog wel een bakje koffie en wat langer blijven zitten, maar we vinden het toch iets te prijzig, dus stappen we na een half uurtje weer naar buiten. En zie daar, de zon begint er langzamerhand door te komen! We krijgen weer wat meer oog voor de architectonische schoonheid om ons heen zoals het gebouwtje links. En niet te vergeten de traditionele rode telefooncel (deze voor het British Museum).
	Er zijn genoeg fraaie dingen in Londen te zien, maar wanneer je moe en verregend bent, en zonder openbaar vervoer terwijl niemand op straat loopt komt het toch wat kaal en doods over.
	Nadat we zijn opgedroogd in het hotel besluiten we om toch nog snel een ritje te maken met de City-tour bus, de enige bus die wel rijdt. Hadden we ons maar wat beter voorbereid. Het blijkt dat je de hele dag in en uit deze bussen kan stappen met 1 kaartje terwijl je werkelijk langs alle hoogtepunten van Londen wordt gereden.
	Het loopt nu al tegen het einde van de middag en het begint al donker te worden. Maar toch moesten en zouden we mee, boven op de dubbeldekker op het open gedeelte zodat de foto's beter zouden worden. Kleumen, ijskoude handen en benen. We zullen nooit meer lachen wanneer we van die domme toeristen rare dingen zien doen...
	Ondanks de kou krijgen we toch heel veel van Londen te zien, meer dan we vandaag te voet hebben afgelegd. Door de invallende duisternis hangt er ook een bijzondere sfeer.
	Veel van de gebouwen en monumenten hebben we vanochtend al wel op onze wandeltrip gezien, maar nog niet St. Paul's Cathedral die vlak na de grote brand in 1666 werd opgericht. Je schijnt behoorlijk hoog in te kathedraal te kunnen klimmen, maar wij hebben de Sagrada Familia in Barcelona nog in onze voeten en benen dus slaan we die klim deze keer maar over.
	De rit duurt al met al nog anderhalf uur, maar we worden uiteindelijk bij Piccadilly Circus weer afgezet en niet zoals beloofd bij Russel Square. En dat betekent nog weer een aantal kilometers lopen met zere voeten en door en door koud. Behalve het openbaar vervoer is ook de Londense taxiwereld uitgestorven.
	Via Chinatown komen we uiteindelijk weer bij het hotel en we besluiten lekker de hele avond in de wel geopende bar van het hotel te gaan zitten met onze reisboeken. Ondanks de ontberingen voelen we ons toch zeer voldaan en tegen tienen vallen we vermoeid in slaap.