Het is laat geworden afgelopen nacht, heel laat, maar ook
erg gezellig. Gelukkig hebben we geen haast en kunnen rustig nog laat ontbijten
en daarna in de pub een potje koffie leegdrinken met Iain en Cathy.
Het kost moeite om afscheid te nemen van deze hartelijke mensen en we
beloven dan ook om ooit terug te komen. Snel nog wat fotootjes nemen die
voor het merendeel mislukken omdat Teije de kamera te snel openmaakt wanneer
het rolletje vol lijkt: overbelicht! Volgend jaar beter.
We hebben nog alle tijd om naar Strathyre te rijden en slaan bij Dalnacardoch
van de hoofdweg af het binnenland in. Via Trinafour en langs Loch Tummel
genieten we nog even van de smalle weggetjes en de ongerepte natuur. Het
wordt steeds zonniger en via Castle Menzies komen we bij Aberfeldy. Langs
de rivier Tay komen we al snel bij Loch Tay.
De weg wordt weer een single track road en het gebied is
heuvelachtig. Hoog boven het meer, door de bossen heen, wordt dit een sprookjesrit.
De zon schijnt door de bladeren en waaiert af en toe helemaal uit over de
weg; om de 100 meter is er weer een nieuw heuveltje en iedere keer weer
afwachten of er geen tegenligger aankomt. We hebben al veel moois gezien,
maar deze weg afrijden terwijl de zon zo door de bladeren glinstert is toch
ook wel een heel bijzondere ervaring. Het Loch is 'maar' 23 kilometer lang,
maar we hebben het gevoel dat het uren duurt voor we er voorbij zijn. Daarna
zijn we, toch weer veel te snel, bij Strathyre, waar we voor de derde keer
door Terry en Lorna in het Ben Sheann hotel worden verwelkomt. Onze laatste
nacht in Schotland; nou ja, niet echt de laatste...