Home -> Schotland -> Reisverslag 2000 -> Vrijdag 21 juli

Naar Plockton en de westkust

Vandaag willen we nog één keer naar de westkust en eventueel naar Skye. Ook hebben meerdere mensen ons aangeraden vooral langs Plockton te gaan, het subtropische 'paradijs' in Schotland. Door de Wester Ross (o.a. Glen Docharty) met z'n hooggelegen smalle en bochtige wegen, langs de verschillende zee-inhammen komen we aan in Plockton.
	Het is inderdaad een plaatsje dat je niet mag missen wanneer je in de buurt bent: schilderachtig, pittoresk en een prettig klimaat dankzij de warme Golfstroom uit Mexico. Langs de waterkant en door het dorp verspreid staan palmbomen en het vee loopt overal los.
Vooral ook het landschap en de omgeving maken dit dorp zo idyllisch: de zee aan de ene kant en een onherbergzaam landschap met kale rotsen, heide en dennenbossen op de achtergrond.
	Het is een uiterst prettige plek om een paar uur door te brengen, te wandelen of gewoon langs de waterkant te zitten.
Na deze verkwikkende rustpauze rijden we tot aan de Skye Bridge. Sinds kort is Skye ook direkt per auto te bereiken maar men vraagt ca. £ 6,- voor een enkeltje aan tol en voor een paar uurtjes waarin we toch niet alles kunnen zien, hebben we dat niet over. Weer iets om te bewaren voor een volgende keer.
	In plaats daarvan bezoeken we Eilean Donan Castle, een zeer imposant kasteel dat tussen drie Lochs in ligt. Het schijnt het meest gefotografeerde kasteel in Schotland te zijn, wat ons niet verbaast want het ligt er prachtig. Oorspronkelijk gebouwd in de 13e eeuw, maar wat er nu nog staat dateert uit het begin van de 20e eeuw toen het kasteel volledig opnieuw is opgebouwd. Wees voorzichtig in het kasteel zelf, de treden kunnen nogal glad zijn. Stukken uit de film Braveheart en Highlander zijn hier opgenomen.
Iets voor Eilean Donan Castle steken we een zijweggetje in dat langs Loch Long loopt. Een zeer smal weggetje en af en toe erg steil. Tot we vlak voor het dorpje Killilan een houten bruggetje tegenkomen dat er wel erg gammel uitziet. We besluiten maar om te keren en de Glen Shiel in te rijden, een prachtig berglandschap. Na een mooie rit tussen de bergen door komen we weer bij Loch Ness uit en de weg naar Beauly wordt steeds bekender.
In het hotel en in de pub is het een drukte van belang. Het is Domino-night, een jaarlijks terugkerend kampioenschap waar het halve dorp aan deelneemt en dat zeer luidruchtig wordt gevierd. Er heerst een ware feeststemming waarin we opgenomen worden en we vermaken ons opperbest. Ook krijgen we eindelijk antwoord op de vraag wat er onder de kilt gedragen wordt: niets; tenminste wanneer een echte Schot hem draagt. Het schijnt perfekt te zitten en heerlijk warm te zijn. Wat de toeristen ermee doen weten we niet. Zo treffen we op de boot terug een dronken en zeer luidruchtige Duitser met een kilt aan en hem stond het absoluut niet.